Katarzyna Chmielewska - zdjęcie

Katarzyna Chmielewska

8,9 / 10

29 oddanych głosów

Wiek: 45 lat

Jest tancerką, choreografką, autorką ruchu scenicznego do kilkunastu spektakli i współzałożycielką legendarnej trójmiejskiej sceny - Teatru Dada von Bzdülöw. Katarzyna Chmielewska na swoim koncie ma autorskie spektakle, międzynarodowe projekty oraz występy na najważniejszych scenach świata - od Brukseli i Awinionu aż po Nowy Jork, Pekin, Seul i Filadelfię.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Intro

Spektakl czerpie inspiracje, rozpoznanie oraz nerwową melancholię z niegasnącego ducha ruchu Dada, który, jak mówili jego apostołowie, „Był, Jest i Będzie”.

100 lat po emanacji Dada w Zürichu (AD 1916), której towarzyszyły: zapach krwi z okopów pod Verdun, narodowe uniesienia oraz objawienia fatimskie, Azazel (czy jak go tam zwą talmudyści i islamiści) zagościł też w Polsce. Pod jego skrzydłami Polska stała się tezą, syntezą i antytezą jednocześnie. Pod jego władzą w Polaku wzrasta przekonanie, że JEDEN znaczy więcej niż WIELE.

Teatr Dada postanawia zedrzeć zasłony i ukazać zabójcze oblicze Anioła Śmierci. Zaśmiać mu się w twarz! Czy odważą się Państwo wziąć udział w tym eksperymencie?

Szczegóły spektaklu

DADAIDA: Startegia / Why Don't You Like Sadness

Dramat

STRATEGIA
One-man show o próbie przetrwania w ciężkich czasach. Jasiu, bohater „Strategii”, we śnie jest w roku 2018, kiedy się budzi, zauważa, że ciągle tkwi w orwellowskim roku 1984. Koło historii PAŃSTWA NA PE znowu utknęło w swoim piekielnym punkcie. Co zrobiliśmy z naszym buntem, nadzieją na wolność, nieustępliwością wobec zła? Może nasz bunt był pozorny, może nadzieję wypaliliśmy z gandzią, a nieustępliwość utopili w postmodernistycznym relatywizmie?

Pracę nad solowym przedstawieniem „Strategia” o człowieku, zagubionym w metaforycznej polskiej rzeczywistości, Leszek Bzdyl rozpoczął jeszcze w roku 2003. Rok 2005 i zmiana polityczna w Polsce radykalnie zmieniły wydźwięk spektaklu. Twórca zdecydował się wycofać go z repertuaru, aby uwolnić się od konieczności opowiadania się po jednej ze stron politycznego konfliktu. Ale w 2016 roku, kiedy do polskiego życia publicznego wróciła Historia, a z nią podziały i retoryka bieli-czerni, reżyser powrócił do „Strategii”.

Leszek Bzdyl o „Strategii”: „Zastanawiałem się, czy nie zaryzykować, czy nie wznowić tego spektaklu. Mój bohater byłby już pięćdziesięcioletnim mężczyzną, a jego przemieszczanie się z teraz, które jest snem, w przeszłość, która jest przebudzeniem, byłoby jeszcze dotkliwsze. Koniec końców, podejmuję ryzyko ponownego wejścia do tej samej rzeki. Muszę sprawdzi, czy STRATEGIA, ten one-men-show o próbie przetrwania w ciężkich czasach, spotka się z widownią, podobnie, jak bohater STRATEGII, zagubioną w PAŃSTWIE NA PE?”

WHY DON'T YOU LIKE SADNESS
Drugi z solowych spektakli Teatru Dada von Bzdülöw, którego premiera odbyła się w roku 2016 w Teatrze Wybrzeże. "Why don't you like sadness" to zainspirowana twórczością Orhana Pamuka teatralna podróż przez labirynt emocji, którą artystka przyrównuje do przechodzenia z pokoju do pokoju. Jakie uczucia odkryjemy w każdym z nich? O melancholii, uważnym przyglądaniu się sobie i łapaniu dystansu Chmielewska opowie ruchem. Na scenie Chmielewskiej towarzyszy Radek Duda, który na żywo dopełnia jej taniec muzyką, zmieniającą emocjonalne zabarwienie.

Katarzyna Chmielewska o „Why don’t you like sadness”: „Spektakl jest subtelną podróżą przez labirynt stanów emocjonalnych, którą można porównać do przechodzenia z pokoju do pokoju. Każdy z tych pokoi nasycony jest innym odcieniem i bywa, że wchodząc do jakiegoś z nich odkrywamy nie po raz pierwszy, że jest nam cholernie smutno. Otulamy się tym smutkiem jak kołderką i nie śpieszymy się by spod niej wyjść. Ta melancholia wywołuje spowolnienie, dzięki któremu możemy z uwagą przyjrzeć się wszystkiemu, a przeżywając ten stan jednocześnie staramy się złapać do niego dystans by móc z nową energią otworzyć kolejne drzwi.

Spektakle gościnne Teatru Dada von Bzdülöw w ramach przeglądu DADAIDA.

Szczegóły spektaklu

DADAIDA: Intro + Nagrobki

Dramat

„INTRO” to przewrotny, pełen błyskotliwego humoru spektakl o drzemiących w głowach Polaków stereotypach na temat „obcych”. Jego bohaterami są uchodźcy, szukający w Polsce schronienia: pochodząca z Chorwacji Zorana (Katarzyna Chmielewska), Czeczen Kerina (Piotr Stanek), Nazira z Iranu (Katarzyna Ustowska) i Żyd Mordechaj (Leszek Bzdyl). Aby otrzymać azyl, muszą nauczyć się polskich zwyczajów i zdać specyficzny egzamin z polskości. W serii wirtuozerskich solówek i energetycznych układów tanecznych Teatr Dada von Bzdülöw obnaża absurd narodowych lęków i paranoi. Wspiera go w tym grająca na żywo punkowa kapela „Nagrobki”, uprawiająca autorski gatunek nerkopolo. Ich muzyka to wypadkowa zimnej fali i noisu, a przekaz tekstowy to miks black metalu i kreskówek ze Scoobie Doo w roli głównej.

Od twórców przedstawienia: Spektakl Narodowego Teatru Dada von Bzdülöw czerpie inspiracje, rozpoznanie oraz nerwową melancholię z niegasnącego ducha ruchu Dada, który, jak mówili jego apostołowie: Był, Jest i Będzie. Teatr Dada von Bzdülöw, natchniony Duchem Dada, postanawia zedrzeć zasłony i ukazać zabójcze oblicze Anioła Śmierci. Zaśmiać się w twarz Aniołowi Śmierci. W spektaklu "INTRO" Teatr Dada von Bzdülöw zarówno szyderczo, jak i rozpaczliwie wykrzykuje: Dada is Polska!!! W krzyku i tańczeniu Teatrowi Dada von Bzdülöw towarzyszy zespół muzyczny Nagrobki.

Spektakl gościnny Teatru Dada von Bzdülöw z muzyką na żywo w wykonaniu zespołu Nagrobki. W ramach przeglądu DADAIDA i Avant Art Festival.

Szczegóły spektaklu

Sonata Jesienna

Dramat

Sztuka autorstwa jednego z największych szwedzkich artystów, Ingmara Bergmana, reżysera filmowego i teatralnego. Jednego z największych reżyserów w historii kina.  

Film Jesienna Sonata miał premierę w 1978 roku. Charlotta jest światowej sławy pianistką. Zostawiła rodzinę dla sztuki. Na zaproszenie córki Ewy i jej męża przyjeżdża do małego prowincjonalnego zboru protestanckiego w Norwegii. Na miejscu okazuje się, że Ewa wzięła pod dach dotkniętą tajemniczą chorobą siostrę Helenę, zamkniętą przed laty przez matkę w domu opieki.

"Matka, egotyczna i autorytarna, wypełnia swoją obecnością dom córki, narusza jej kontemplacyjny tryb życia, kompulsywnie zagaduje ciszę. Córka, z początku podporządkowana matce – wybucha i bez żadnych zahamowań zalewa matkę swoim żalem. Pod jej powściągliwością kryje się morze nienawiści, poczucia krzywdy i niezagojonych ran z dzieciństwa i wczesnej młodości. Matka czuje się przyparta do ściany, przygnieciona zarzutami jednej córki, chorobą i cierpieniem drugiej, wreszcie zżerana przez poczucie winy, błaga o czułość, której nie otrzymuje.  W Sonacie jesiennej Ingmar Bergman tworzy idealny horror psychologiczny i wrzuca bohaterów w potrzask bez wyjścia, z którego ucieczka – nawet ta dosłowna, na którą matka ostatecznie się decyduje, nie może dać ulgi, bo jest tylko ucieczką od samej siebie.

Bergman w swoim tekście w niezwykle przenikliwy sposób pokazuje konfrontację skrzywdzonej córki z matką – nie oszczędzając przy tym bohaterek i nie dając widzowi nadziei na łatwe rozwiązanie. Nie daje też kiczu cudownego pojednania, „nowo narodzonej” matki, fantastycznie odmienionej lub oczyszczonej z żalu córki. Daje nam jednak epilog, gest wyciągnięcia ręki, list córki do matki. Jest nadzieja na przebaczenie.".

Szczegóły spektaklu