Kamil Przystał - zdjęcie

Kamil Przystał

8,8 / 10

115 oddanych głosów

Wiek: 32 lat

Ukończył Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie w 2011 roku. W zespole Teatr Współczesnego od 2013 roku.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Burza

Tragedia

Reżyser podąża tropem pięciu postaci z szekspirowskiej „Burzy”. Kameralna forma przedstawienia skupia intrygę całego dramatu jak w soczewce, a wypreparowane fragmenty tekstu tworzą okazję do wnikliwego studium relacji córka-ojciec oraz wypróbowywania granicy pomiędzy iluzją i rzeczywistością.

Bohaterowie „Burzy” przypominają osobliwości rodem z filmów Federico Felliniego. Bliżej im do aktorów z jarmarcznej budy teatralnej niż potomków rodziny królewskiej. Wszyscy podlegają reżyserskiej wizji Prospera, a ta często bywa zaskakująca i nieprzejednana. W scenariuszach stworzonych przez starego maga opiekuńczość miesza się z zaborczością, a bezwarunkowa miłość z pokusą kontroli. Wyspa przestaje być wyspą. Realność traci kształty i kontury.

W przedstawieniu zobaczymy m.in. Henryka Talara (do niedawna związanego z Teatrem Narodowym w Warszawie) oraz laureatkę nagrody Feliksy Warszawskie, Wiktorię Gorodecką.

Szczegóły

Hamlet

Tragedia

„Hamlet”, najbardziej zagadkowa z tragedii Szekspira, wg Eliota - literacki odpowiednik Mony Lisy, daje pole do wielu, często rozbieżnych, interpretacji.

Przez 400 lat realizacje sceniczne „Hamleta” modelowano na obraz i podobieństwo kolejnych pokoleń, wyłuskiwano z tego arcydramatu najbardziej palące współczesnych widzów problemy, przymierzano go do najnowszych odkryć psychoanalityków (np. Freuda), czy hamletologów (np. Kotta). Może warto spróbować uwolnić go z narosłych komentarzy, oswobodzić z uzbieranych przez lata etykiet i ze spreparowanych interpretacji? Przyjrzeć mu się na nowo?

Szczegóły

Cisza

Performance

Cisza to spektakl, instalacja performatywna i seans leczniczy w jednym. Wychodząc z założenia, że wszyscy potrzebujemy uzdrowienia, tworzymy tymczasową fikcyjną wspólnotę, aby przejść serię ćwiczeń cielesno-słuchowych, takich jak cisza w przestrzeni publicznej, cisza w debacie społecznej, cisza w relacjach intymnych. Cisza to koniec i początek, wejście na nowy poziom postrzegania swojego ciała i rzeczywistości.

Struktura spektaklu ma charakter pracy twórczej i kontrolowanej. Zasady działania performera i widza są równorzędne. Performerzy niczego nie udają. Czasami są aktywni, a czasami bierni. Śmieją się. Płaczą. Rozmawiają. Tańczą. Widownia niczego nie ogląda. Wszystkiego doświadcza osobiście.

Szczegóły