Kacper Kubiec - zdjęcie

Kacper Kubiec

9,2 / 10

20 oddanych głosów

W Lublinie mieszka od 5 lat. Nie potrafi usiedzieć w miejscu, dlatego niewiele go jest w domu.

Wychował się w Busku Zdroju i tam też zaraził się teatrem. W I LO w Kielcach uczestniczył w projektach teatralnych aktorów z Teatru im. S. Żeromskiego oraz Teatrze Lalki i Aktora "Kubuś". Jednak po maturze, słuchając głosu serca wylądował w Lublinie na studiach pedagogicznych. Tutaj od początku życia akademickiego również towarzyszyła mu scena. W studenckim Teatrze ITP (na KUL-u – przypis redakcji) mógł zdobywać doświadczenie oraz cieszyć się graniem! Od dwóch lat próbuje zarazić teatrem młodzież jako instruktor i pedagog. Nigdy nie startował do szkoły teatralnej, jednak zawsze wiedział, że teatr będzie mu w życiu towarzyszył, aż może w końcu go pochłonie… No i jak widać powoli marzenia się spełniają!

Współpracuje również z Centrum Kultury w Lublinie.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Księga dżungli

Dla młodzieży

Księga dżungli noblisty Rudyarda Kiplinga to jedna z najpiękniejszych i najbardziej znanych opowieści dla dzieci i młodzieży. Od ponad 120 lat porusza ona, śmieszy i wzrusza kolejne pokolenia czytelników. Trzy główne opowiadania (na których skupimy się i tym razem),
czyli: Bracia Mowgliego, Polowanie węża Kaa i Tygrys! Tygrys!, traktują o chłopcu, który wychował się wśród zwierząt i po latach próbował wrócić do świata ludzi. Wszyscy to znamy, pamiętamy. Pytanie, czy znamy naprawdę, czy tylko z późniejszych realizacji, które te opowieść ubarwiły i spłaszczyły? Bo Księga dżungli to nie jest (albo nie tylko) kolorowa, radosna disneyowska opowieść o zwierzątkach. To archetypiczna historia, która – oprócz wciągającej i efektownej fabuły – zawiera w sobie moc rytuału i mądrość zawartego w nim przesłania. To historia o poszukiwaniu tożsamości oraz próbie zrozumienia i oswojenia tego, co inne. To zaś – w dzisiejszym, pełnym ksenofobii, rasizmu i postępującego nacjonalizmu świecie – wydaje się dziś tematem trudnym, ale też niezwykle aktualnym.

SPEKTAKL DLA WIDZÓW OD 10 ROKU ŻYCIA

Szczegóły

Dziób w dziób

Dla dzieci

Dziób w dziób” jest współczesnym dramatem autorstwa Maliny Prześlugi. Opowieść toczy się wokół przygód Bandy honorowych gołębi, które walczą z podwórkową kotką Dolores, podejrzewając ją o zjedzenie ich towarzysza Janusza. Plany krzyżuje im pojawienie się wróbla Przemka, który bardzo chciałby dołączyć do Bandy i stać się jednym z gołębi. Jednak czy wróbel może kiedykolwiek zostać gołębiem? Historia porusza bardzo aktualne tematy budowania poczucia wspólnoty, miejsca dla inności w grupie i konfliktu wartości. Wciągająca akcja i komediowy nastrój utworu sprawia, że jest on przeznaczony dla widzów w różnym wieku. Za inscenizację dramatu odpowiedzialna jest reżyserka Elżbieta Depta, mająca doświadczenie w pracy w teatrach dramatycznych w Warszawie, Bydgoszczy, Gnieźnie i Kielcach, laureatka Nagrody Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Za oprawą scenograficzną i wykonaniem lalek do spektaklu stać będzie młode małżeństwo-tandem artystyczny- Agata Andrusyszyn-Chwastek scenografka nagrodzona główną nagrodą na Festiwalu Nowej Scenografii 2016, oraz Chwastek i Patryk Chwastek artysta malarz, którego prace prezentował w galeriach w Polsce i za granicą. Ich pomysł na scenografię polega na stworzeniu jej z rzeczy z recyklingu, zebranych na potrzeby spektaklu. Co więcej do współpracy artyści zaprosić chcą samych widzów. Podczas poprowadzonych przez nich warsztatów robienia lalek, widzowie stworzą fragmenty scenografii, które wykorzystane zostaną później w spektaklu.

Spektakl dla widzów od lat 6.

Szczegóły

Wesele

Dramat

Opisywane przez Wyspiańskiego wesele rozpoczęło się 20 listopada 1900 r., ale nie skończyło się następnego poranka. Nie skończyło się nawet – jak to na wsiach bywa – po kilku kolejnych nocach i porankach. Ono trwa do dzisiaj – trwa już 115 lat w naszych umysłach, może w naszych sercach, czasami w naszej duszy. W strzępkach zdań, cytatów – że trza być w butach na weselu, że Chińczyki trzymają się mocno, że gdzieś jest ta Polska właśnie, że cham jakiś miał złoty róg. Już nie bardzo pamiętamy, kto się żenił, po co, co z tymi Żydami, gdzie przebiega granica między miastem i wsią, za czyje jemy i za co pijemy. Ale jemy. Ale pijemy. I rozmawiamy. Długo i mądrze. A im więcej wypijemy alkoholu, tym dłużej i tym mądrzej. O miłości, o polityce, o nierównościach społecznych, o potrzebie zmian… o Polsce. I w którymś momencie zapraszamy na nasze wspólne już wesele Chochoła – innego, wyśmiewanego, wykluczonego. I on na to wesele przychodzi, zabierając przy okazji swoich, niechcianych wcześniej w tym domu, gości. Gości mówiących zdania, których nie chcemy słuchać, pokazujących obrazy, których nie chcemy oglądać, dających prezenty, z którymi nie wiemy co zrobić. A my dalej pijemy, jemy, bawimy się i tańczymy… chocholi taniec.

W realizacji przygotowanej przez zespół Teatru Andersena postanowiliśmy zatrzeć podział na aktorów i widzów. Gośćmi są wszyscy zebrani i wszystkich nawiedza Chochoł a potem kolejne duchy. Każdy z bohaterów naszego spektaklu nosi na plecach swoje alter ego (ludzkich rozmiarów lalki przypominające nieco rozsypujące się truchła), które wczepione w ciała gości przejęły nad nimi kontrolę i nie pozwalają wyrwać się z ogarniającego wszystko i wszystkich marazmu.

Szczegóły

Lekcje niegrzeczności

Dla dzieci

„Grzecznomierz”, jak sama nazwa wskazuje, to przyrząd do badania grzeczności. Noszą go na szyi uczestnicy międzyszkolnego konkursu, a wśród nich Strusia – najgrzeczniejsza w klasie ale zupełnie pozbawiona przyjaciół. Nie będzie jej jednak łatwo wygrać, bo nagle w jej życiu pojawi się kudłaty, lekko śmierdzący i kompletnie zwariowany pies – Łysol. To on stanie się jej prawdziwym przyjacielem i wywróci jej życie do góry nogami, pokazując, że nie zawsze należy być uległym i ślepo posłusznym! Owa hołubiona przez dorosłych „grzeczność” przynosi bowiem korzyść głównie im samym, gdyż łatwiej jest kierować kimś, kto się nie przeciwstawia i nie dyskutuje. Wygodnie mieć pod ręką kogoś, kogo można na przykład bez żadnego „ale” zostawić przed drzwiami windy, gdy w tej zabraknie miejsca!
Łysol udowodni, że grzeczność nie zawsze popłaca. Ale uwaga: pozorna niegrzeczność Łysola, nie ma nic wspólnego z chamstwem, jest pozbawiona złośliwości, obłudy i nikomu nie robi krzywdy. To fantazja, domaganie się sprawiedliwości i umiłowanie wolności. Łysol uczy bowiem Strusię jak czerpać z życia radość, a nie tylko podporządkowywać się regułom i nakazom.
Sytuacje, które kreuje Marcin Wicha – laureat Paszportów Polityki 2017 – są absurdalne i kapitalnie śmieszne! Dzieci przy tej historii pękają ze śmiechu. Jednak najważniejsze jest dające do myślenia przesłanie. Dzięki Łysolowi Strusia, z wiecznie potakującej i godzącej się na wszystko dziewczynki, zmienia się w osobę asertywną, otwartą i wierzącą w siebie.

Szczegóły

Ony

Tragikomedia

Po co człowiekowi baśnie? Po to, by uciec do innego świata – pełnego przygód, magii, ale też niebezpieczeństw. Tytułowy bohater wyrusza w podróż w poszukiwaniu swojego ojca-pirata, a po drodze spotyka Diabła Morskiego, Czarnoksiężników, Olbrzyma, dziwne zamki i miasta – tak mierzy się z własnym cierpieniem i samotnością, by nauczyć się, na czym tak naprawdę polega miłość i odpowiedzialność.
Spektakl dedykowany młodzieży gimnazjalno-licealnej oraz dorosłym, dozwolony od 8. roku życia.

Spektakl „Ony” jest zwycięzcą 21. Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej
Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej ma na celu nagradzanie najciekawszych poszukiwań repertuarowych w polskim teatrze, wspomaganie rodzimej dramaturgii w jej scenicznych realizacjach oraz popularyzację polskiego dramatu współczesnego. Konkurs organizowany jest przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Szczegóły

Bajki Wilde - O jaskółce, księciu, olbrzymie i niesamowitych rakietach

Dla dzieci

Bajki Oscara Wilde’a nie są tak znane, jak inne dzieła irlandzkiego pisarza, jednak wywierają duże wrażenie na każdym, kto się z nimi zetknie.
Są to wzruszające utwory pisane oryginalnym językiem o uniwersalnych wartościach jak przyjaźń, miłość i poświęcenie, a także o ludzkiej niesprawiedliwości, chciwości – czyli innymi słowy o świecie, w którym na każdą szlachetność przypada jakaś szpetność. W tym odwiecznym konflikcie tkwi prawda i siła, a wraz z nimi – morał.

Wilde wyraźnie koresponduje z Ch. H. Andersenem, przetwarzając niektóre kanoniczne motywy jego utworów. Oddaje wręcz hołd baśni o dziewczynce z zapałkami, tym samym tworząc podstawowy temat swych historii – staje w obronie biednych i słabszych. Jednak w przeciwieństwie do duńskiego pisarza wypełnia swoje opowieści satyrą i paradoksem, styl jego można dziś określić realizmem magicznym. Wyraźnie pobrzmiewają w nim, charakterystyczne dla autora krasomówcy, elegancja i finezja.

Adaptacja Daniela Adamczyka to szkatułkowa kompilacja wybranych bajek Wilde’a i jednocześnie pierwsza w Polsce próba ujęcia kilku utworów pisarza w jednym spektaklu. Artyści przenoszą akcję opowieści daleko w przyszłość, odkrywając ich ponadczasowość i podkreślając niezniszczalny charakter prawd ludzkiej natury. W spektaklu wykorzystującym kilka form wypowiedzi (teatr lalkowy, aktora, przedmiotu czy teatr cieni),
podążymy w podróż za niesforną Jaskółką o dobrym sercu, poznamy historię pewnego Olbrzyma Ludojada i Samoluba,
a przy okazji wylecimy w powietrze razem z Plejadą Kolorowych Rakiet. Osią spajającą baśnie będzie grupa przyjaciół, narratorów,
przybyłych do nas z tajemniczego miejsca, o którym wiemy jedno – jest ono dzikie.

Spektakl powstał w koprodukcji z Centrum Kultury w Lublinie

Honorowy Patronat nad wydarzeniem objęła Pani Emer O’Connell – Ambasador Irlandii w Polsce

Partnerem wydarzenia jest Fundacja Kultury Irlandzkiej z siedzibą w Poznaniu

Szczegóły