Julia Borkowska - zdjęcie

Julia Borkowska

8,6 / 10

36 oddanych głosów

Wiek: 27 lat

WYKSZTAŁCENIE

Akademia Teatralna w Warszawie

FILM/SERIAL

W głębi lasu, serial Netflix, 2020

Ojciec Mateusz, serial TVP, 2019

TEATR

Kilka monologów i cytatów na podstawie czterech cytatów, reż. Sławomir Narloch, Teatr Collegium Nobilium 2019

Śmieszne miłości, reż. Adam Sajnuk, Teatr WarSawy 2019

Sklep internetowy, reż. Kinga Chudobińska, czytanie performatywne, Teatr WarSawy 2019

Odprawa posłów greckich, reż. Waldemar Raźniak, czytanie performatywne, Instytut Teatralny 2019

Pijani, reż. Izabela Kuna, Teatr Collegium Nobilium 2019

Mozart i Szpak, reż. A. Głuch, Międzynarodowy Festiwal Mozartowski Mozartiana, 2017

Spektakle z udziałem tego aktora:

Klub

Dramat

„To jest taki klub
Po szwedzku „klubben”
To ważne, że po szwedzku
Bo przypominam, że jesteśmy w Sztokholmie
Czyli w Szwecji
W bardzo szwedzkiej Szwecji
To ważne, wiecie państwo, że w ogóle nie jesteśmy w Polsce” – mówią bohaterki spektaklu „Klub”.

Ta oparta na reportażu Matilday Voss Gustavsson opowieść, która nie dzieje się w Polsce, i nie rozgrywa się w środowisku teatralnym, i nie ma nic wspólnego ze szkołą teatralną, stała się z inicjatywy aktorek, studentek dyplomowego roku Akademii Teatralnej, punktem wyjścia do pracy nad spektaklem. Julia Biesiada, Julia Borkowska, Maria Kozłowska, Katarzyna Lis, Adrianna Malecka, Magdalena Sildatk, Bernadetta Statkiewicz, Monika Szufladowicz, Helena Urbańska, Emilia Walus zaprosiły do współpracy reżyserkę Weroniką Szczawińską.

Wraz z innymi współtwórczyniami – Dobrawą Borkałą, Martą Szlasą-Rokicką, Martą Szypulską, Teoniki Rożynek – zapraszają widzów, aby dołączyli do klubu: elitarnego miejsca, w którym każdy zawsze chciał się znaleźć; w którym oddycha się sztuką, a życie to nieustający wernisaż – zakłócany jedynie przez okazjonalnie rozsiewane plotki.

Innowacyjny model pracy w ramach „Klubu” polega na zniesieniu hierarchii uczeń-mistrz i aktor-reżyser na rzecz równościowej współpracy wszystkich twórczyń, przy jednoczesnym podziale ról ze względu na stopień odpowiedzialności za proces kształcenia i dynamikę procesów grupowych. Celem pracy nad przedstawieniem jest uwzględnienie potrzeb studentek i demokratyzacja procesu pracy nad spektaklem. Istotny, o ile nie kluczowy, aspekt pracy nad “Klubem” dotyczy również podstawy do stworzenia spektaklu: oddolnej inicjatywy studentek, zdiagnozowania problemów związanych z wykluczeniami i wreszcie współpracy studentek z rzeczniczką praw studenckich oraz władzami uczelni, a następnie wspólnym wypracowaniem rozwiązań problemu i próbą ich praktycznego wdrożenia, czego rezultatem jest premiera „Klubu”.

UWAGA: Spektakl zawiera sceny opisów przemocy seksualnej i jest przeznaczony dla widzów powyżej 16 roku życia.

Scenariusz na podstawie książki Matildy Voss Gustavsson „Klubben” w tłumaczeniu Justyny Czechowskiej

Szczegóły

Pustka

Dramat

PUSTKA na podstawie sztuki DREAM WORKS Iwana Wyrypajewa w tłumaczeniu Karoliny Gruszki

Margaret McCollum każdego dnia przychodzi na stację metra Embankment w Londynie, by usłyszeć komunikat, któremu kiedyś użyczył głosu jej nieżyjący od 18 lat mąż, Oswald Laurence. Kobieta z tęsknoty za nim codziennie siada na ławce i czeka, żeby raz jeszcze usłyszeć słowa „mind the gap” (Uważaj na pustkę/lukę).

Margaret nie jest bohaterką naszej historii i jej imię nie pada ani razu ze sceny, jednak jest coś, co łączy ją zarówno z tą opowieścią, jak i z każdym innym człowiekiem na ziemi. Tym czymś jest ludzkie chorowanie na śmierć; fakt nieuchronności końca oraz wiążący się z nim lęk. Próbujemy oswoić go na wiele sposobów – powszechną metodą jest miłość, tak różna od śmierci, miłość ze swoim pulsującym ciepłem i energią witalną. Zakochani trwają w znieczuleniu sobą miesiące, nawet lata, w przekonaniu, że są bezpieczni, jak dzieci, chowające głowę pod kołdrą w obronie przed ciemnością. Ten sposób wybrał bohater dramatu Iwana Wyrypajewa, David.

Po śmierci Meryl, David zostaje sam z wypełniającym świat poczuciem pustki. Przechodzi przez kolejne etapy zmagania się z tęsknotą i bólem po stracie najbliższej osoby. Na szczęście w tej potyczce nie jest osamotniony. Wspiera go grupa najbliższych przyjaciół, którzy wypełniając ostatnią wolę Meryl, starają się pomóc Davidowi w odnalezieniu sensu życia w nowych okolicznościach, sensu życia bez ukochanej żony. Ich sposób na uporanie się z żałobą jest dość prosty: zgłębianie tajników filozofii buddyjskiej oraz duża ilość używek, a także niespodzianka, którą jeszcze za życia, Meryl przygotowała dla Davida.

_____________________________________________________________________

Zarządzenie Rektora Akademii Teatralnej dotyczące kwestii wpuszczania na spektakle tylko osób z certyfikatem szczepień przeciw COVID-19 lub posiadające aktualny wynik testu RT-PCR, czy też antygenowego.

https://tcn.at.edu.pl/bilety/

Szczegóły

Stramer

Dramat

Spektakl na podstawie powieści Mikołaja Łozińskiego, laureata „Paszportu Polityki”, uznanej za najlepszą książkę roku 2019 przez magazyn „Książki” i nominowanej do Nagrody Literackiej Nike 2020.

Stramerowie: Rywka, Nathan i szóstka ich dzieci wiodą w mieszkaniu przy Goldhammera 20 skromne i zupełnie zwyczajne życie. Rywka marzy o podróży nad morze. Nathan wciąż ma nadzieję na wielki biznes i sukces, o którym będzie głośno nawet za oceanem, gdzie mieszka jego brat Ben. Rudek, Rena, Salek, Hesio, Nusek i Wela niczym nie różnią się od swoich polskich kolegów – przeżywają pierwsze miłości, kłócą z rodzeństwem, spędzają popołudnia w parku Strzeleckim, marząc o wyrwaniu się z prowincjonalnego Tarnowa, nie mówią w jidysz i nie chodzą do synagogi. Gdzieś w tle ich codziennych problemów dzieje się wielka historia, ścierają ideologie, ale Stramerowie żyją jakby poza czasem, odmierzając lata kolejnymi przyjazdami Węgra, który zawsze przed Bożym Narodzeniem sprzedaje gorące kasztany na Placu Sobieskiego. I chociaż nad Polskę i Europę nadciągają czarne chmury antysemityzmu, oni bardzo długo zdają się nie dostrzegać w otaczającym ich świecie niepokojących sygnałów. Najgorsze wkrada się do ich życia powoli i niepostrzeżenie.

„Stramer” to pełna czułości i humoru, zaskakująco współczesna i uniwersalna, opowieść o rodzinie i świecie, którego już nie ma, który zniknął bezpowrotnie. Jedyne co możemy zrobić, to o nim opowiadać. Ku przestrodze.

Szczegóły

Pijani

Dramat

Rzecz w tym, kochani bracia i siostry, że nasze pokolenie nic prawdziwie nie czuje… nic. Straciliśmy kontakt. Kontakt z tym, co najważniejsze. Z tym, z czego wyszliśmy, z tym, bez czego nie da się żyć. Wszystkie nasze prawa, wszystkie nasze żądania, cały nasz liberalizm, cała nasza tolerancja, cała nasza polityka, wszystkie decyzje, które podejmujemy. Straciliśmy kontakt. Nie wiemy, co to takiego to najważniejsze, z czego się składa. I cała ta nasza wolność, o której nieustannie mówimy, o którą wszyscy cały czas walczymy… Jaka wolność? Chcecie być wolni? Od czego wolni? Od kogo? W czym ta wolność? Jaka wolność, jeśli straciliśmy kontakt. Słyszycie? Straciliśmy kontakt. Straciliśmy kontakt z rzeczywistością

Iwan Wyrypajew

Szczegóły

Śmieszne miłości

Komedia

„Śmieszne miłości” to adaptacja luźno oparta na zbiorze opowiadań Milana Kundery pod tym samym tytułem. „Nikt nie będzie się śmiał”, „Fałszywy autostop”, „Edward i Bóg”, „Niechaj dawno zmarli ustąpią miejsca świeżo zmarłym” to tytuły czterech z siedmiu opowiadań, które w dowcipnym ale i gorzko-ironicznym sosie opisują miłosne sprawy i sprawki kilkorga bohaterów, mieszkańców jednego z dużych europejsko-wschodnich miast. Bohaterów uwikłanych w skomplikowane ale i niezwykle komiczne miłosne przygody, tak sytuacyjne, jak i duchowe czy fizyczne. Niejednorodność gatunkowa poszczególnych historii prowadzi do podobnych refleksji i wniosków na temat miłosnych zmagań i perypetii bohaterów Kundery.

„Fałszywy autostop”
Mamy tu prowadzone ze zdumiewająca konsekwencją i okrucieństwem erotyczną grę dwojga młodych kochanków.

„Niechaj dawno zmarli ustąpią miejsca świeżo zmarłym”
Jest to wspomnienie o miłości dawnych kochanków, które niespodziewanie dla wszystkich kończy się wskrzeszeniem ale odbitym w krzywym zwierciadle upływającego czasu.

„Edward i Bóg”
Mamy toczoną pomiędzy światem polityki a kościołem walkę o dusze młodego nauczyciela, której dwa punkty kulminacyjne mają miejsce w dwóch różnych lóżkach.

„Nikt nie będzie się śmiał”
Mamy wreszcie historie pracownika wyższej uczelni, który za sprawą serii niefortunnych przypadków traci wszystko i wszystkich, na których mu zależało, ale który uświadomiwszy sobie, że jego przygoda należała raczej do komicznych niż tragicznych odczuwa rodzaj oczyszczającej ulgi.

Różne odcienie miłości, różne skutki fatalnych decyzji, ironia losu, zagmatwane społecznie warunki, pycha, zazdrość i kompleksy bohaterów. Wszystko to daje ponadczasowy i na każdym końcu świata aktualny obraz śmieszności i bezcelowości miłosnych zmagań. Jednocześnie opowieści te pozostają okrutną lekcją i przestrogą przed lekceważeniem autentyczności swoich uczuć i bezwzględnym, aczkolwiek tak popularnym w naszych czasach stawieniem znaków wyższości rozumu nad potrzebami serca. Kundera w swoich rozważaniach na przemian śmieszy i przeraża. Nie oszczędzając swoich postaci ostatecznie lituje się nad nimi i niczym wyrozumiały stwórca pozwala im wyciągnąć wnioski ze swoich haniebnych czynów. A nam uświadamia jak śmieszni i daremni jesteśmy pozostając w przekonaniu o pełnej kontroli nad biegiem zdarzeń.

Szczegóły