Jolanta Olszewska - zdjęcie

Jolanta Olszewska

5,9 / 10

18 oddanych głosów

Data urodzenia:
13-09-1960 (59 lat)

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie (1983). Była aktorką Teatru im. Wilama Horzycy w Toruniu.

Stworzyła role w spektaklach m.in. Krystyny Meissner (Balladyna, 1984; Zmierzch 1987), Zbigniewa Zapasiewicza (Niebezpieczne związki, 1987), Ryszarda Bera (Chłopcy, 1985), Krzysztofa Kelma (Trzy siostry, 1987).

Zagrała w filmach m.in. Andrzeja Titkowa (Światło odbite, 1989), Jerzego Wójcika (Wrota Europy, 1999), Leny Einhorn (Ninas Resa, 2004), Izabelli Cywińskiej (Boża podszewka, 2005), Borysa Lankosza (Rewers, 2009).

Za rolę Niemej w spektaklu Pawła Miśkiewicza Alina na zachód otrzymała w 2006 roku wyróżnienie na 46. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych oraz nagrodę na V Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy. Za rolę w spektaklu "Kto zabił Alonę Iwanowną" Teatru Dramatycznego otrzymała nagrodę na XII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej.

W zespole Teatru Dramatycznego od 1987 roku

Spektakle z udziałem tego aktora:

Persona. Marilyn

Dramat

Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Nie historie, lecz sytuacje, w których osobowość staje się widzialna i może również być punktem przecięcia z osobowością aktora, który wchodzi z nią w osobistą, wręcz intymną przygodę, w fantastyczny i ryzykowny eksperyment wymiany.

Osobowość to nie tylko charakter osoby, to również jej ekstremalne marzenie, jej niespełniona, lecz potencjalna wersja, osobowość wreszcie to również autosugestia i autooszustwo, a również mit, jaki wybucha czasem wśród innych. Wszystkie trzy, tak różne od siebie, indywidua łączy pragnienie przekroczenia granic – choćby nawet trudno je było ze sobą porównać – to wizja transgresji jest jedna – odwiecznie ludzka. (Krystian Lupa)

Fragment książki Michela Schneidera "Marilyn, ostatnie seanse":

Santa Monica, Franklin Street, sierpień 1960
Podczas popołudniowego seansu Greenson zwrócił swej pacjentce uwagę, że nie mówi zbyt wiele o życiu seksualnym.
- Wie pan, panie doktorze, moje życie seksualne, czy po prostu moje życie, widzę jak źle zmontowane sekwencje filmowe. Mężczyzna w nie wkracza, działa, bierze mnie, potem traci. W kolejnej scenie ten sam mężczyzna – a czasem już inny – wchodzi po raz drugi, ale już bez tego uśmiechu, zmieniły się gesty, oświetlenie. Szklanka, którą ma w ręku, była przed chwilą pusta, a teraz jest do połowy pełna. Nasze spojrzenia znów się spotykają, lecz są całkiem inne. Minął czas, a my nie możemy się rozstać z dawnym wizerunkiem. Spotykając się po raz drugi, wierzymy oboje, że to nasza premiera.

Szczegóły

Szalbierz

Dramat

W 250 rocznicę polskiego teatru publicznego Teatr Dramatyczny wystawia głośną sztukę węgierskiego pisarza Györgya Spiró o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim. „Szalbierz” podejmuje wątek powieści „Iksowie”, zakazanej w Polsce lat osiemdziesiątych z powodu kpiny z naszych bohaterów narodowych. Spiró oskarżonemu o szarganie świętości zabroniono wówczas przyjazdów do Polski.

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w teatrze w dniu premiery. Na spektakl, który ma uratować teatr od bankructwa, wybiera się całe Wilno, bo tytułową rolę „Świętoszka” ma zagrać gościnnie legenda - Wojciech Bogusławski. Groźba zerwania premiery wisi w powietrzu, ponieważ mistrz pojawia się dopiero kilka godzin przed spektaklem. Kim jest Wojciech Bogusławski w oczach Węgra? Barwną postacią - intrygantem, błaznem, furiatem i egoistą, a równocześnie patriotą i człowiekiem niezwykle odważnym.

Przedstawienie reżyseruje Gábor Máté, węgierski reżyser i aktor, dyrektor artystyczny słynnego Teatru Józsefa Katony w Budapeszcie. W roli Bogusławskiego wystąpi Witold Dębicki, w obsadzie między innymi: Sławomir Grzymkowski, Agnieszka Warchulska, Agnieszka Wosińska i Małgorzata Rożniatowska.

György Spiró to jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy węgierskich i znawca polskiej kultury. Laureat prestiżowych nagród, między innymi Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i Międzynarodowej Nagrody Wyszehradzkiej. Napisał ,,Mesjaszy”, jedną z najważniejszych powieści poświęconych naszemu romantyzmowi.

Szczegóły

Zimniej niż tu

Tragikomedia

„Zimniej niż tu” (tytuł oryginalny „Colder than here”) to reżyserski debiut Aniki Idczak, laureatki pierwszej edycji konkursu POLOWANIE NA MOTYLE. Przedstawienie jest polską prapremierą sztuki brytyjskiej dramatopisarki Laury Wade. Prapremiera światowa sztuki miała miejsce w londyńskim Soho Theatre dnia 3 lutego 2005 roku.

W najnowszych trendbookach dyktujących mody, schematy i patenty, jak zwykle nie ma ani słowa o śmierci. Jak więc wygląda ars moriendi XXI wieku? Czy wciąż charakteruzuje się niedomówieniem i estetycznym patosem? A może, podobnie jak inne dziedziny życia, została zdominowana przez aspekt użytkowy i czysty, ludzki pragmatyzm?

Brak aktualizacji, jednoznacznej instrukcji czy prostego wzoru pozostawia szerokie pole do popisu. W tym właśnie miejscu poznajemy bohaterów spektaklu „Zimniej niż tu”. Mira Markowska, pięćdziesięciokilkulatka umierająca na raka kości (w tej roli Jolanta Olszewska) funduje młodym córkom i mężowi gorzką lekcję odchodzenia doprawioną szczyptą czarnego humoru. Kobieta postanawia skrupulatnie zorganizować dzień swojego pożegnania: planuje pogrzebowy event, przymierza tekturową trumnę i wyprawia piknik w miejscu pochówku. Reakcja najbliższych? Między bohaterami panuje chłód znacznie dotkliwszy niż powiew nadchodzącej śmierci. Rodzina Markowskich udowadnia że nie ma prostej odpowiedzi na kwestie ostateczne, a drogi do zrozumienia mogą wyznaczać zaskakujący kierunek. Czy odejście Miry wprowadzi w oziębłe relacje trochę życia?

Szczegóły

Żeby nie było śladów

Dramat

Spektakl na podstawie najgłośniejszego reportażu ostatnich miesięcy – „Żeby nie było śladów” Cezarego Łazarewicza, uhonorowanego Nagrodą Literacką „Nike”. Jedna z najsłynniejszych i najbardziej przejmujących historii Polski okresu komunizmu. Szantaż, kłamstwo, propaganda, manipulacja – metody stosowane w „sprawie Przemyka” – czy to na pewno metody tylko władz totalitarnych? Czy w demokratycznym, współczesnym świecie są na pewno niemożliwe?
Historia Grzegorza Przemyka (osiemnastoletniego maturzysty), a także historia jego matki, mogą stać się na teatralnej scenie niezwykłą opowieścią nie tylko o tamtych czasach i tamtych wydarzeniach, ale może przede wszystkim opowieścią o nas i teraz.

Szczegóły

Na zachodzie bez zmian

Dramat

Wzniosłość? Męstwo? Przygoda? Patriotyczny obłęd? Grupa uczniów zostaje namówiona do spełnienie patriotycznego obowiązku. Mamieni wizją bohaterstwa i wielkimi słowami o wspólnej sprawie zaciągają się do armii by poznać czym jest śmierć w okopach, wszy, głód i szeroko rozwarte oczy zabijanego wroga. Czym jest ból i amputowanie kończyn, czym jest strach i bestialstwo. Zostają z nich strzępy i kikuty, ponieważ pokłóciło się kilku możnych tego świata i przyszedł czas aby wyrównać rachunki...

Trwający obecnie okres pokoju jest najdłuższym w historii Polski i Europy Jesteśmy kolejnym pokoleniem które nie zaznało wojny, jej okrucieństwa i przemocy. I staliśmy się tym znudzeni.
Rozwija się kult wojny jako niezwykłej przygody i kult wojowników-superbohaterów. Wokół pełno gier wideo czy rekonstrukcji wojennych. Wojna znów staje się zabawą i poezją. Trzeba przypomnieć czym tak naprawdę jest.

Wojna sprawia, że dotychczasowy system wartości staje się śmieszny i nieprzydatny. To doświadczenie, którego nie da się wymazać i które determinuje wszelkie międzyludzkie relacje i zachowania. Wojna zostaje w człowieku o wiele dłużej niż trwają same zmagania wojenne. Spektakl to niekończące się echa z frontu, to opowieść o zabijaniu w pojedynczych kadrach.

Spektakl na motywach powieści Ericha Marii Remarque.

Szczegóły

Cesarz - Redivivus

Monodram

Monodram Jolanty Olszewskiej oparty jest na legendarnej książce Ryszarda Kapuścińskiego "Cesarz". To próba pokazania pewnego porządku świata, stworzonego przez tytułowego cesarza, ale także zrozumienia mechanizmów władzy działającej w państwie dalekim od norm demokracji. Sceniczna dziennikarka wcielając się w postaci..."Poduszkowego" , "Woreczkowego", "Moździerzowego" itp., opowiada o świecie rytuałów doprowadzonych wprawdzie do absurdu, a jednak stojących na straży porządku społecznego.

Ten spektakl to jednocześnie głos w nieustającej dyskusji o społeczeństwie zorganizowanym według zasad demokracji lub według quasi teokratycznych wartości.

Szczegóły

Dziecię Starego Miasta

Dramat

Spektakl na podstawie powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego.

Lokalne sprawy urastają do ogólnospołecznych problemów, dylematy bohaterów stają się polityczną walką, a emocje zapisane w kwiecistych zdaniach wytwarzają hiperromantyczny niepokój. Nawet zwykła egzaltacja może niekontrolowanie przerodzić się w narodową manifestację. Tak gwałtowny jest materiał politycznej powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego. Pełen niepokoju, nadmiaru, przesady świat warszawskiego Starego Miasta, czytany dzisiaj, z pełną wiarą w to, że - jak pisał sam autor - społeczeństwo domaga się walki o swoją godność, powraca w psychodelicznej narracji lęków i prognoz.

Czy Kraszewski nie jest aby wieszczem naszej codzienności, tej porażająco jaskrawej, niekiedy śmiesznej i proszącej o odrobinę dystansu?

Szczegóły

Absolwent

Dramat

Ameryka. Burzliwe lata 60., w tle rewolucja seksualna, Beatlesi i zapach marihuany. Ben kończy prestiżową uczelnię i zupełnie nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Bunt przeciwko rodzicom, zauroczenie dojrzałą kobietą i inicjacja seksualna – oto jego pomysły na dorosłego siebie. Podnosi się i upada, boi się i jest odważny, zakochuje się i załamuje jednocześnie. Czy uda mu się żyć na własny rachunek?

„Absolwent” to nie tylko opowieść o samotności młodego człowieka, ale też wnikliwy portret hipokryzji klasy średniej. Adaptacja Terry'ego Johnsona powstała na podstawie powieści Charlesa Webba oraz scenariusza filmowego Caldera Willinghama i Bucka Henry'ego na mocy specjalnego porozumienia ze StudioCanal. Została wyprodukowana po raz pierwszy w Londynie i na Broadwayu przez Johna Reida i Sachę Brooksa. Dla Teatru Dramatycznego przetłumaczył ją Jacek Poniedziałek.

Szczegóły

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły