Joanna Trzepiecińska - zdjęcie

Joanna Trzepiecińska

7,9 / 10

162 oddanych głosów

Data urodzenia:
07-09-1965 (53 lat)

Ukończyła państwową szkołę muzyczną w klasie fortepianu i średnią w klasie fletu. W 1988 roku otrzymała dyplom ukończenia PWST i związała się na stałe z warszawskim Teatrem Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, gdzie pojawiła się jako Nancy w przedstawieniu Woody'ego Allena „Zagraj to jeszcze raz” w reż. Adama Hanuszkiewicza (1988 r.) oraz wystąpiła w roli Lucy w musicalu Bertolta Brechta „Opera za trzy grosze” – w reż. Jerzego Grzegorzewskiego (1989 r.).

Na dużym ekranie zadebiutowała w „Dotkniętych” reż. W. Saniewskiego (1988 r.). Rok później zagrała w filmach: „Stan strachu” reż. J. Kijowskiego, „Sztuka kochania” w reż. J. Bromskiego. Kolejnym głośnym filmem z jej udziałem było „Papierowe małżeństwo” w reż. K. Langa. W 1992 r. otrzymała Złotą Kaczkę - nagrodę przyznawaną przez czytelników magazynu w kategorii Najlepsza Polska Aktorka. W tym samym roku, za film „Nad rzeką, której nie ma” w reż. A. Barańskiego, była nominowana do nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą na FPFF w Gdyni. Sympatię publiczności zdobyła także jej rola Alutki w serialu „Rodzina zastępcza”.

Do ważniejszych ról w jej dorobku artystycznym należą: Nina Zarieczna w „Dziesięciu portretach z czajką w tle” w reż. J. Grzegorzewskiego, Helena w „Wujaszku Wani” w reż. J. Grzegorzewskiego, Celimena w „Mizantropie” w reż. E. Bułhak. Współpracę z Jerzym Grzegorzewskim uważa za jeden z najistotniejszych rozdziałów w swojej karierze zawodowej. W Teatrze Studio wystąpiła także w monodramie Ester Vilar „Amerykańska papieżyca”, który grała z dużym powodzeniem przez wiele sezonów. Sukcesem okazał się też spektakl „Merylin Mongoł” w reż. Zbigniewa Brzozy. Sukces odniosła również w nieco innym repertuarze: rolą Śnieżki w musicalu na podstawie baśni Jakuba i Wilhelma Grimmów „Królewna Śnieżka i krasnoludki”– w reż. Krzysztofa Kolbergera na scenie Teatru Komedia w Warszawie (1994 r.) oraz Opery i Operetki w Szczecinie (1999 r).

Aktorka zajmuje się nagraniami słuchowisk Polskiego Radia oraz dubbingiem (za rolę Dory w filmie „Gdzie jest Nemo” otrzymała prestiżową nagrodę The Walt Disney Company Polska dla najlepszych twórców polskiej wersji językowej w filmach animowanych). Można ją usłyszeć w słuchowiskach na podstawie książek J. Chmielewskiej.

Współpracuje z czołowymi muzykami jazzowymi w Polsce, takimi jak Bogdan Hołownia, Włodzimierz Nahorny, Andrzej Jagodziński czy Andrzej Łukasik. Występuje także z własnym recitalem „Opowiem wam o miłości.” W 2007 r. nagrała wspólnie z Włodzimierzem Nahornym, Januszem Szromem, Grzegorzem Markowskim oraz Agnieszką Wilczyńską płytę z kolędami "Cicho, Cicho Pastuszkowie".

W roku 2008 za rolę Claire w sztuce „Dowód” w reż. Andrzeja Seweryna granej w Teatrze Polonia otrzymała nominacje do prestiżowej nagrody Feliksa.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Żołnierz królowej Madagaskaru

Komedia

Saturnin Mazurkiewicz – stateczny mecenas z Radomia, wdowiec na wydaniu, założyciel i prezes Towarzystwa Krzewienia Dobrych Obyczajów i Walki z Zarazą Moralną oraz jego syn Kazio – początkujący dramaturg, afrykanista hobbysta ruszają w podróż do stolicy, gdzie teatrzyk Arkadia wystawia debiutancką sztukę Kazia pt. „Żołnierz królowej Madagaskaru”.

A tam… Warszawa międzywojenna, rozkoszna, szalona Warszawka, piękne panie i… teściowe, narzeczeni i mężowie, bale i skandale, kabarety, strusie pióra, kankan, koronki i wachlarze, Kamilla, Józia, Rózia, Fruzia…

Bój się Boga, Mazurkiewicz!

W nagraniu muzyki do spektaklu udział wzięła Orkiestra Sinfonia Viva.

Krzysztof Jasiński (ur. w 1943 r.) - aktor i reżyser. Absolwent wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1968 r.). Założyciel i wieloletni dyrektor krakowskiego Teatru STU, gdzie był współtwórcą spektakli okrzykniętych manifestem pokolenia: "Spadanie", "Sennik polski", "Exodus" oraz późniejszych: "Hamlet", "Wyzwolenie", "Biesy". W swoim dorobku reżyserskim ma m.in. opery Giuseppe Verdiego "Makbet" i "Rigoletto" w Teatrze Wielkim w Poznaniu; musical "Chicago" w Teatrze Komedia w Warszawie; widowiska telewizyjne i benefisy w krakowskim Teatrze STU.
W Teatrze Polskim wyreżyserował "Zemstę" Aleksandra Fredry (premiera w 2013 r.) oraz "Wesele" Stanisława Wyspiańskiego (premiera w 2015 r.).

Spektakl realizowany jest w ramach obchodów stulecia odzyskania niepodległości.

Szczegóły

Wszędzie jest wyspa Tu

Musical

Spektakl Magdaleny Smalary jest równie przekorny jak powyższe zdanie Szymborskiej. Szacunek do języka i osobowości noblistki nie oznacza braku zadziorności, tak jak barwna instrumentalna aranżacja nie musi zakłócać czystego brzmienia poezji.

"Wszędzie jest wyspa Tu" to przedstawienie rozpięte między formą recitalu a wieczoru poetyckiego. Inspiracją do powstania scenariusza były wybrane przez reżyserkę wiersze Wisławy Szymborskiej. Spektakl Smalary ma swoje źródło w "Przypowieści".
Rybacy wyłowili z głębiny butelkę. Był w niej papier, a na nim takie były
słowa: "Ludzie, ratujcie! Jestem tu. Ocean mnie wyrzucił na bezludną
wyspę. Stoję na brzegu i czekam pomocy. Spieszcie się! Jestem tu!"
Przypowieść odnosi się tak do utworu Szymborskiej, jak i do formy literackiej. Zgodnie ze swoją naturą – przypowieść jest prosta, czytelna, wyrazista. Bawiąca alegoriami, zaskakująca skojarzeniami, daleka od oczywistości, poszukująca prawdy w znakach, w starannie dobranych słowach.

Widowisko utrzymane jest w klasycznej formie, skupionej na przekazaniu sensów, ukrytych w wersach poezji Szymborskiej. Na wyspie Tu znajduje się sofa, stolik, maszyna do pisania, krzesło. W tej przestrzeni rezydują cztery postaci kobiece. Ich głosy prowadzą rozbitków przez historię życia, zapisaną w słowach. W tym wielogłosie jest spokój, pewność siebie, wdzięk i potrzeba zatracenia się. Trzech muzyków tworzy na żywo aranżacje, korzystając z instrumentarium, złożonego z wiolonczeli, saksofonu i fortepianu. Poszukują, rozpoczynając od inspiracji. Nie wypaczają znaczeń, zawartych w wierszach Szymborskiej, nawet jeżeli chwilami poczynają sobie odważnie w obszarze muzycznych skojarzeń.

Smalara oddaje hołd Noblistce, nie tracąc przy tym bezpretensjonalności, werwy i zacięcia, z jakim zaprasza widzów do pobytu na wyspie Tu. Jak u siebie poczują się na niej wszyscy miłośnicy poezji, których nie brak wśród naszych widzów oraz wszyscy rozbitkowie poszukujący emocji, wydobywanych ze słów uważną i kunsztowną pracą sceniczną.

Szczegóły

Cygan w Polskim. Życie jest piosenką

Muzyczny

"Życie jest piosenką", piosenka jest życiem – ma swoją historię, koleje losu i prywatną przeszłość. Bywa też, że uskrzydlona zaczyna wieść samodzielny żywot i zapada w pamięć pokoleń. Jacek Cygan, znakomity artysta słowa, ma w swoim twórczym dorobku wiele takich utworów.

Dziękuję Mu zatem, że zechciał przyjąć zaproszenie do Teatru Polskiego, gdzie będziemy mogli razem wyśpiewać solidny kawałek historii polskiej piosenki – mądrej, skrzącej się dowcipem, zachwycającej lekkością frazy i niepospolitością skojarzeń. Piosenki, w której odbija się 40 lat przemian jakie dokonały się w Polsce i w nas samych."
- Andrzej Seweryn -

Piosenka lubi być śpiewana. Zaprosiłem do świata moich piosenek aktorów Teatru Polskiego. Kiedy śpiewają znane piosenki, dają im swoje twarze, kiedy śpiewają nowe, dają im swoje dusze. Ten wieczór przyniesie niezwykłe wykonania i zaskakujące interpretacje. Zapowiadam, że do wspólnego śpiewania będę chciał wciągnąć widzów – słyszeliście kiedyś Państwo swoje głosy pod niebem Teatru Polskiego? Aby Was ośmielić, Drodzy Widzowie, sam zaśpiewam. Zapraszam zatem na piosenkowy wieczór, który, mam nadzieję, jednych ściśnie za gardło, innych rozbawi, a wszystkich rozśpiewa.
- Jacek Cygan -

Szczegóły

Szkoda, że jest nierządnicą

Dramat psychologiczny

Pięknej Annabelli nie brakuje adoratorów. Jeden z nich wzbudza jednak szczególne oburzenie otoczenia – jej własny brat – Giovanni. Młodzieniec wyznając siostrze miłość błaga ją, by go zabiła jeśli nie może odwzajemnić uczucia...

„Szkoda, że jest nierządnicą” Johna Forda, w niezwykle wysmakowanej plastycznie inscenizacji Dana Jemmetta, jest nie tylko opowieścią o zakazanej kazirodczej miłości, ale przede wszystkim, dziejącą się współcześnie, opowieścią o nieprzewidywalności uczuć i niemożności ich okiełznania – zarówno w sferze duchowej jak i cielesnej, o żądzy posiadania władzy nad drugim człowiekiem, o hipokryzji i mechanizmach społecznego nacisku.

Nigdy się dziwniej nie spotkały dotąd kazirodztwo i zbrodnia.

Dan Jemmett (ur. 1967) – brytyjski reżyser. Na najważniejszych europejskich scenach takich jak: Théâtre National de Chaillot czy Comédie-Française realizował Szekspira, Moliera, Jarry’ego. Na scenie Teatru Polskiego zrealizował również adaptację "Burzy" i "Wieczoru Trzech Króli" Williama Szekspira.

Przedstawienie dla widzów dorosłych.
Uprzejmie informujemy, że w spektaklu wykorzystujemy światła stroboskopowe oraz głośną muzykę.

Szczegóły

Ukraiński Dekameron

Komedia

Polska premiera „Ukraińskiego Dekamerona” Klima w reżyserii Vlada Troickiego to, zgodnie z podtytułem sztuki „teatr śmiechu i grzechu”, metafizyczna komedia, która łączy lekkość, rubaszność, zachłanne poszukiwanie miłości i rozkoszy życia – tak charakterystyczne dla Boccaccia, z melancholijnym obrazem świata zamieszkiwanego przez ingerujące w ludzkie sprawy duchy – wizją wywiedzioną z ukraińskich pieśni i Gogolowskich opowiadań inspirowanych wschodnim folklorem.

Śmiech i łzy, miłość i żądze, tęsknota za pełnią życia i poczucie niespełnienia przeplatają się ze sobą, tworząc świat doskonały w swej niedoskonałości.

Kobieta wyrzuca męża z domu wmawiając mu, że umarł, a jego dusza wcieliła się w ukrytego pod łóżkiem kochanka. Pop odwiedza ukradkiem parafiankę, podając się jej mężowi za anioła, z którym rzekomo począć ma nowego papieża. Rzezimieszek rozmawia z Diabłami o zbrodni i karze. A Śmierć – krąży po okolicy szukając ofiar i... miłości.

Szczegóły

Wesele

Dramat

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Szczegóły

Ferdynand Wspaniały

Dla dzieci

Ferdynand Wspaniały nie bez powodu nosi swoje nazwisko – szyje garnitury na miarę, jada w najlepszych restauracjach, sypia w eleganckich hotelach, bywa w najlepszym towarzystwie, a wolnych chwilach zdarza mu się łapać złodziei.

I nie byłoby w tym może nic wyjątkowego gdyby nie fakt, że… Ferdynand jest psem! Wspaniałym psem!

Szczegóły

"Wesele" ze zwiedzaniem Teatru Polskiego

Tragedia

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Szczegóły

Królowa Śniegu

Dla dzieci

"Królowa Śniegu" to opowieść o miłości, przyjaźni i dorastaniu do odpowiedzialności, ale też o rozpoznawaniu dobra i zła w świecie, w którym coraz trudniej być dzieckiem.

W beztroski, bezpieczny świat Kaja i Gerdy wkracza Królowa Śniegu. Odmienia serce małego chłopca, który nagle zaczyna patrzeć na świat oczami dorosłych. Staje się obcy, obojętny, samolubny, wreszcie znika – wybiera życie w dalekiej, pięknej, ale odludnej krainie u boku Królowej Śniegu. Jego mała przyjaciółka Gerda postanawia sprowadzić go do domu…

"Królowa Śniegu" – jedna z najpopularniejszych baśni Hansa Christiana Andersena – w wielu z nas budzi wspomnienie pierwszej książki i pierwszych wzruszeń literackich, stąd też spektakl, mimo, że kierowany jest przede wszystkim do dzieci w wieku szkolnym (od 5 lat), zainteresuje również starsze rodzeństwo i rodziców.

Szczegóły

Zemsta

Komedia

"Zemsta" to spektakl zbudowany na wyrazistych osobowościach aktorskich. Joanna Trzepiecińska, Jarosław Gajewski, Daniel Olbrychski i Andrzej Seweryn budują wielobarwne, złożone sylwetki protagonistów, łącząc tradycję teatru fredrowskiego z dystansem do konwencji w jakiej zwykło się grywać Fredrę.

Najsłynniejsza i najbardziej żywotna komedia Aleksandra Fredry. Napisana w latach 30-tych XIX wieku, doczekała się do dziś niezliczonych adaptacji scenicznych, telewizyjnych i filmowych. Inspirowana była dokumentem znalezionym przez Fredrę na zamku Kamieniec w Odrzykoniu, w którym opisana została historia poprzednich właścicieli, dwóch skłóconych ze sobą rodów: Firlejów i Skotnickich, a kres wieloletnim zatargom dał w 1630 roku ślub Mikołaja Firleja i Zofii Skotnickiej.

"Zemsta" w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego to druga w roku jubileuszu 100-lecia Teatru Polskiego propozycja zderzenia romantycznego repertuaru z wrażliwością współczesnego odbiorcy – pierwsza to "Irydion" w reż. Andrzeja Seweryna.

Najsłynniejsza komedia Fredry jest głęboko osadzona w tradycji sceny przy ul. Karasia i tworzy kierunek myślenia o linii repertuarowej sceny Teatru Polskiego od blisko stu lat. Najnowsza inscenizacja pozwoli na nowo postawić pytania, niezmienne od stuleci: czy polskość to wieczny spór? Czy polskość to piekło sąsiedzkości?

Szczegóły