Joanna Rzączyńska - zdjęcie

Joanna Rzączyńska

8.5 / 10

131 oddanych głosów

Data urodzenia:
28-03-1975 (42 lat)

Aktorka teatralna i filmowa.

W 1999 roku ukończyła Wydział Aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.

Współpracowała z Teatrem Ochoty w Warszawie, Teatrem Muzycznym w Łodzi, Teatrem na Woli im. Tadeusza Łomnickiego oraz Teatrem telewizji. Ma na swoim koncie takie role jak Chawa w SKRZYPKU NA DACHU, Viola w Wieczorze Trzech króli, Aktorka w Hamlecie, Tłusta Kobieta w Kartotece, Mirełe w ŚNIE O GOLDFADENIE, Najsa w STRASZNEJ GOSPODZIE czy Automatyczna sekretarka w WALIZCE. Zagrała w wielu serialach i filmach fabularnych, m.in. jedną z głównych ról w filmie Krzysztofa Krauzego Dług.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Wiera Gran

Muzyczny

Równo 10 lat po śmierci Wiery Gran, Jędrzej Piaskowski i Weronika Murek na scenie Teatru Żydowskiego przypomną postać tej wybitnej pieśniarki. W ich spektaklu życiorys Wiery Gran stanie się punktem wyjścia do skonstruowania muzyczno-teatralnej fantazji m.in. o związkach sztuki i twórczości z kwestią przetrwania za wszelką cenę, oraz o sytuacji artysty wobec opresyjnej władzy i kontekstu. Twórcom zależy na symbolicznym zwróceniu Wierze Gran tego co zostało jej odebrane, zarówno w wymiarze artystycznym i emocjonalnym, jak i na poziomie zbiorowej pamięci. W spektaklu wątki traumatyczne zestawione zostaną z sentymentalnymi piosenkami wykonywanymi przez Wierę Gran, które zabrzmią w zupełnie nowych, współczesnych aranżacjach.

Nasza Wiera Gran nie spełni Państwa oczekiwań. Nie zaspokoi pragnień wzruszenia, łez i smutku, i całego tego melodramatu, jaki zwyczajowo się do niej przykleja. To nasza bardzo niedobra polska tradycja: krew, łzy i równanie do wyznaczonego nisko standardu obecności, żeby być jak wszyscy. Wiadomo, że najlepiej byłoby, gdyby było tak, jak być powinno. Ale w naszym spektaklu Wiera mówi dziś, że ma dosyć tego spełniania żądań i narzucania tanich marzeń o innych. Bo z tego właśnie wzięło się to, co ją zabiło: nieustannie szerzące się pomówienia, uległość, cenzurowany repertuar, odwoływane koncerty, nieustająca walka, ogólna społeczna zgoda na jej lincz – w efekcie 36 lat milczenia.

Szczegóły spektaklu

Ach! Odessa - Mama...

Musical

Odessa była taka jak Łódź. Ziemia obiecana dla wszystkich, którzy chcieli szybko się wzbogacić. Dla kupców eksportujących ukraińską pszenicę oraz dla handlarzy i przemytników korzystających z odeskiej strefy wolnocłowej. A także dla złodziei i bandytów okradających przedstawicieli obu tych grup społecznych.

To był właśnie świat Beni Krzyka, legendarnego bandyty. Świat małych, najwyżej trzypiętrowych domów, podwórek zabudowanych najdziwaczniejszymi krużgankami, balkonami i werandami połączonymi drewnianymi, skrzypiącymi schodami. Mieszało się tu wszystko. To tu Benia Krzyk zdobywał sławę, wykonując pierwsze zadania odeskiego bandiugi Froima Gracza, zanim został królem Mołdawanki, a potem całej Odessy…
"Ach! Odessa-Mama…” to musical oparty na błatnych (czyli wywodzących się ze światka przestępczego) pieśniach, będących prostą opowieścią o uczuciach, miłości, honorze, zdradzie, zaprawiony poczuciem humoru. Dźwięki muzyki żydowskiej, rosyjskich romansów, rumuńsko-besarabskich rytmów, turecko-kaukaskich brzmień, czy nostalgiczność kozackich pieśni ludowych tworzą oprawę dla odeskiego półświatka.

Szczegóły spektaklu

...Coś jeszcze musiało być

Dramat

Izabella Cywińska od dawna przymierzała się by przenieść na scenę opowiadania Hanny Krall. Raz tylko zaadaptowała jej teksty, realizując „Drugą matkę” dla Teatru TV (1999). Obok Myśliwskiego Krall należy do najwyżej cenionych przez Cywińską autorów współczesnych. O jej ascetycznych reportażach, materii najtrudniejszej do przeniesienia na scenę , w których tak mało słów, nasyconych tajemnicą i metafizyką, ktoś powiedział: „aneks do Biblii”.

Cywińska znalazła oryginalny sposób, napisała piękną, zawieszoną na pytaniach adaptację. Pisząc swój scenariusz „…coś jeszcze musiało być” (teksty z książek „Hipnoza”, „Tam już nie ma żadnej rzeki” i „Dowody na istnienie”) odsłoniła maszynerię teatru, robiąc pustą scenę miejscem akcji.

Spór o prawo do sądzenia winy prowadzą tam, w czasie „próby”, reżyserka, aktorzy i postaci z reportaży Krall. Jest wśród nich jedna z najważniejszych jej bohaterek, Apolonia Machczyńska. – którą los skazał na dokonanie dramatycznego wyboru pomiędzy własnym życiem a…

Zapraszamy widza do rozwiązania tego filozoficznego sporu.

W spektaklu pojawia się też Cadyk z Kocka. Przychodzi na „próbę” nieproszony, prosto z XIX wieku. Przychodzi, bo go wezwała „pieśń czasu”, wyśpiewana z głębi zegara. Jest także tłum gości nawiedzających mieszkanie sąsiadów z ulicy Andersa. „To nie są duchy, tylko ludzie, którzy tam kiedyś mieszkali”. Zginęli w getcie, teraz wracają do siebie, do własnego domu. Jest czarniutka dziewczynka, znana z prawie wszystkich książek Krall. „W niej są wszystkie dzieci wojny”. Dzięki jej losom przywołany jest, najważniejszy w tym spektaklu, temat: winy niezarzucalnej. - „Nie można jej zarzucić, nie można za nią ukarać, w sobie ją się nosi, czasami przez całe życie”.

Szczegóły spektaklu

Marzec '68. Dobrze żyjcie - to najlepsza zemsta

Dramat

Koniec lat 60. XX w. stanął pod znakiem buntu pierwszego powojennego pokolenia. W zachodniej części Europy i w Stanach Zjednoczonych dążono do zmiany przestarzałych struktur państwowych. Choć jeszcze nie istniało pojęcie globalizacji, to istniejący system światowy zaczął się trząść, protestowano od USA i Meksyku po Tokio. Również w Polsce i Czechosłowacji protestowali studenci przeciwko zaostrzającej się cenzurze i polityce wewnętrznej. Choć porównywanie wydarzeń z 1968 nie należy do najłatwiejszych, to należy zadać pytanie o to czy Marzec 1968 był konfliktem wyłącznie narodowościowym, czy też wpisuje się w ogólny kontekst społeczny, polityczny i gospodarczy tamtych czasów.

Odpowiedź na to pytanie jest tym trudniejsza, gdyż wciąż nie mamy pełni wiedzy na temat zakulisowych rozgrywek wewnątrz obozu rządzącego. Możemy się jedynie domyślać, w jaki sposób kryzys wykorzystywany był przez frakcję „partyzantów” gen. Nikołaja Tichonowicza Domko vel. Mieczysława Moczara i komu ze szczytów władzy zależało na przedłużaniu społecznych napięć.

Protesty z 1968 roku nabrały charakteru mitycznego. Stały się symbolami rewolucji, wyzwolenia i emancypacji, „apetytu na wolność”. Ich uczestnicy stanowią dziś elitę polityczną i intelektualną. Również w Polsce ludzie Marca odegrali ogromną rolę w transformacji ustrojowej i tworzeniu III RP, a część z nich wciąż jest obecna na scenie politycznej. Co zostało po głoszonych przez nich wówczas hasłach? Czy Marzec 1968 był na tle ówczesnych wydarzeń wyjątkowy? Czy Donald Tusk ma rację, dostrzegając podobieństwo obecnych napięć do sytuacji w 1968?

Chcemy o tym zaśpiewać.

Szczegóły spektaklu

Skrzypek na dachu

Musical

Światowej sławy musical „Skrzypek na dachu” swoją warstwą muzyczną jak i tematem przemawia do publiczności na całym świecie. Za kanwę libretta posłużyła powieść Szolema Alejchema „Dzieje Tewjego Mleczarza”. Akcja rozgrywa się w 1905 r. w Anatewce, małym miasteczku na terenie Rosji carskiej, gdzie obok siebie żyją dwie społeczności – żydowska i rosyjska, które starają się nie wchodzić sobie w drogę. Historyczne tło akcji nawiązuje do rodzącego się komunizmu, rewolucji 1905 roku, a w finale do masowej emigracji ludności żydowskiej.

Tytułowy Tewje jest ubogim mleczarzem, ojcem pięciu córek, które chce wydać za mąż. One jednak nie zgadzają się z propozycjami swatki i szukają związków opartych na miłości. Tewje raz po raz staje przed wyborem, co jest ważniejsze: życie zgodnie z tradycją czy szczęście córek. Tymczasem do Anatewki dociera wiadomość o konieczności opuszczenia przez wszystkich Żydów miasteczka.

Szczegóły spektaklu

Wyzna(nie)

Tragedia

W liceum były przyjaciółkami; „Polkami żydowskiego pochodzenia”, a może „polskimi Żydówkami”? Urodziły się w Warszawie na przełomie lat 70-tych i 80-tych, dziś mają około trzydziestki, losy każdej z nich potoczyły się zupełnie inaczej.

Umówiły się, że po dziesięciu latach, w konkretnym dniu, o konkretnej godzinie mają się spotkać. To już za chwilę. Co każda z nich teraz czuje? Czy będą miały odwagę pójść w umówione miejsce? Przyglądamy się trzem kobietom w momencie wahania, kiedy całe życie przesuwa się im przed oczami w przyśpieszonym tempie i pojawiają się najważniejsze pytania. Każda z nich ma inny stosunek do życia, do swoich żydowskich korzeni i do polskości, którą również odziedziczyły.

Jest to pierwsza w powojennej Polsce sztuka dotycząca losów pokolenia współczesnych polskich Żydówek urodzonych na przełomie lat 70-tych i 80-tych. Poruszony jest tu problem tożsamości, powikłanych polsko-żydowskich rodowodów, zmian w Polsce po '89 roku, skutków konfliktu izraelsko-palestyńskiego, dramatów związanych z wyborem religii. Ale przede wszystkim jest to sztuka o problemach uniwersalnych: relacjach międzyludzkich i często nie zrealizowanej potrzebie bliskości.

Szczegóły spektaklu

Szosza

Dramat

Aron Greidinger błąka się po ulicach Warszawy szukając literackiego natchnienia i odwiedzając swoje liczne kochanki. Jednak nie potrafi zapomnieć o Szoszy. Kim jest Szosza? Ucieleśnieniem niewinności czy gąbka, która wchłania wszelki brud i perwersję świata?

Czy istnieje niewinność w świecie, który zmierza tanecznym krokiem do katastrofy, gdy istniejący porządek chwieje się w posadach a wszyscy tylko pragną „zanurzyć się na chwilę w rozkoszy, nim nie znikną na wieki”.

Spektakl przeznaczony dla widzów powyżej 16 roku życia.

Szczegóły spektaklu

Kamienica na Nalewkach

Muzyczny

Większość opowiadanych w spektaklu dowcipów, powiedzonek i przysłów wywodzi się z miejsc podobnych Nalewkom. Przemieszanie form oraz różnorodność stylów pozwala ukazać bohaterów jako ludzi nam współczesnych, obarczonych tymi samymi problemami, przeżywającymi identyczne radości smutki i gniew.

Widowisko ukazujące codzienne życie Żydów zamieszkujących jedną z kamienic na słynnej przed wojną ulicy Nalewki. Bohaterowie spektaklu to postacie charakterystyczne dla tamtych czasów, a podwórko kamienicy to ich mały świat, oddzielna i mieniąca się wszelkimi odcieniami życia galaktyka. Jest tutaj szkoła tańca i dobrych manier, są kłótnie plotkarek, wieczory szabasowe, można tu spotkać ulicznych śpiewaków i wybitnych muzyków podwórkowych kapel. Nalewki były dla Żydów tym czym dla Polaków jest Marszałkowska. Dzięki muzyce, pieśniom i piosenkom poznajemy kawałek tej wspólnej, polsko-żydowskiej przeszłości.

Szczegóły spektaklu

Marienbad

Dramat

Pełna wdzięku proza Szolema Alejchema zaadaptowana na przedstawienie muzyczne to wybitna pozycja i niezwykle oryginalna. Przedstawienie o miłości, tęsknocie oraz wiecznie niespełnionych pragnieniach. „Marienbad czyli qui pro quo między dwoma miastami w listach i telegramach” to śpiewane kompozycje Jerzego Derfla.

Panie wyjeżdżają do uzdrowiska, żeby się poprawić, a panowie, aby ubyć. Jednocześnie religijne żony, które znalazły się w europejskim kurorcie, błyskawicznie stają się nowoczesne. Mężowie natomiast robią wszystko, by uchodzić za pozbawionych zobowiązań kawalerów. Każdy stara się wypaść jak najlepiej wśród innych uczestników uzdrowiska.

Portret świata zamożnych Żydów z warszawskich Nalewek, pokazany z dobrotliwym humorem, wielką przenikliwością i talentem w dostrzeganiu detali.

Szczegóły spektaklu

Ruchele wychodzi za mąż

Komedia

Tytułowa bohaterka dramatu, Ruchele, po latach samotności znajduje wreszcie mężczyznę swojego życia i ma zamiar wyjść za niego za mąż, gdy niespodziewanie na drodze do szczęścia staje tajemnica z odległej przeszłości... Żmudnie skonstruowana fabuła rozwija się niemal „po hitchcock'owsku” w zaskakujący sposób mieszając humor z powagą.

Polska prapremiera sztuki jednej z najgłośniejszch współczesnych pisarek izraelskich Savyon Liebrecht. Autorka, której korzenie sięgają do Polski (urodziła się w 1948 roku jako Sabina Sosnowski), opowiada uniwersalną historię o pamięci i przebaczeniu.

„Ruchele...” to bardzo kameralna historia, rozpisana na pięciu protagonistów, która mówi o tym, że nie możemy uciec od demonów przeszłości ale musimy odważnie się z nimi zmierzyć. Mimo osadzenia w realiach współczesnego Izraela ma niezwykle uniwersalny wymiar. Zapewne z tego powodu sztuki Liebrecht odnoszą oszałamiajacy sukces daleko poza granicami Izraela. Za sprawą tłumaczeń Michała Sobelmana dramaty te wkraczają wreszcie na polskie sceny.

Szczegóły spektaklu

Matki

Dramat

„Matki” – spektakl Pawła Passiniego, w którym bohaterowie mają po dwie matki. Obie kochające i heroicznie odważne, podejmują ogromne wyrzeczenie i ryzyko, żeby ocalić życie dziecka.

Reżyser wprowadza na koniec przejmujące świadectwo – tak zwane „dzieci z koszyka”, czyli ukrywani podczas okupacji ludzie pochodzenia żydowskiego, którzy przeżyli, zaczynają opowiadać swoje historie. Jednym z nich jest ks. J. Romulad Weksler-Waszkinel, bohater tegorocznej festiwalowej premiery „Historia Jakuba” (T. Słobodzianka). Nakładają się różne poziomy relacji, słowo mówione, wyświetlane, śpiewane. Biblijne historie Izaaka i Mojżesza komentują wspomnienia – zmarłych matek, które jako duchy zawsze czuwają przy swoich dzieciach, matek adopcyjnych oraz samych dzieci, które zawdzięczają im życie i wychowanie.

Wspomnienia z dzieciństwa, plac zabaw, ławka i mur, huśtawka i figurka Matki Boskiej wpisane są w pamięć i w performance sceniczny. W poprzednim spektaklu Pawła Passiniego i Patrycji Dołowy „Kryjówka” (2014), o podobnej tematyce i zakończeniu, niektórzy widzowie wychodzili, bo ciężar tych autentycznych historii przytłaczał ich. Ale nie zawsze i nie wszyscy, niektórzy przychodzili potem za kulisy i opowiadali podobne, własne historie. Teraz również można będzie wyjść albo zostać i wysłuchać do końca – w języku jidysz zaśpiewa sama Gouda Tencer, dyrektor Teatru Żydowskiego.

Szczegóły spektaklu

Aktorzy żydowscy

Tragedia

„Aktorzy żydowscy” to spektakl próbujący sportretować grupę o niejasnym statusie, w której zarówno słowo „aktorzy” jak i „żydowscy” bywa kwestionowane. Uwięzieni w nieustannym próbowaniu pierwszej sceny spektaklu, którego premiera od kilkudziesięciu lat nie ujrzała światła dziennego uciekają w opowieść o sobie, próbują zdefiniować paradoksy nie pozwalające im zrobić kolejnego kroku, uciec od etykiet i uproszczeń.

Zamknięci w kapsule czasowej przemierzają kolejne momenty własnych historii, uwięzieni w przeszłości, ale i w oczekiwaniach stawianych im przez otoczenie. Nie widzą teraźniejszości, bo wiąże ich pamięć i konieczność pamiętania o przeszłości i kontekście miejsca. Próba uwolnienia się od pamięci jest herezją, powtarzanie tego samego - przekleństwem.

Szóstka aktorów prowadzi opowieści oparte na własnych życiorysach, doświadczeniach, wahaniach. Żaden z nich nie może jednak zagwarantować, że powie tylko prawdę. Ta fantazja oparta jest na osobistej opowieści, ale daleka od dokumentalnej prawdy. Zmyślenie bywa więcej warte, kiedy gwarancją jego prawdziwości staje się własna twarz. Ale czy twarz aktora może być wiarygodna?

Dlatego mimo pozorów wiarygodności trzeba przyjąć założenie, że opinie postaci aktorów w spektaklu nie zawsze są opiniami aktorów grających w spektaklu.

Szczegóły spektaklu