Joanna Niemirska - zdjęcie

Joanna Niemirska

6,8 / 10

5 oddanych głosów

Wiek: 40 lat

Aktorka filmowa i teatralna. W 2003 roku ukończyła studia aktorskie na PWST w Krakowie. W roku 2003 otrzymała wyróżnienie, ufundowane przez Marszałka Województwa Łódzkiego za rolę Szatynki w spektaklu „Po deszczu” w reżyserii Jana Peszka (spektakl dyplomowy PWST w Krakowie) na XXI Festiwalu Szkół Teatralnych Występowała również w spektaklach Teatru Telewizji w: „Scenach z Powstania” M. Górskiego, B. Konopki i K. Lewińskiej (2004), „Opowieści o zwykłym szaleństwie” P. Zelenki w reżyserii Ł. Kosa (2005) oraz w „Doktor Halinie” G. Treli i M. Wrony w reżyserii M. Wrony (2008). Współpracowała z Teatrem Ludowym w Nowej Hucie i Krakowskim Teatrem Scena STU, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku i Teatrem Miejski w Gdyni, Teatrem Narodowym, Teatrem Polonia oraz Jeleniej Góry i Teatrem Rozrywki.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Król-Duch

Dramat

Nocny seans metempsychiczny z poematem Juliusza Słowackiego i z wykorzystaniem ostatniego niedokończonego dramatu Książę Michał Twerski

Niedokończone arcydzieło Juliusza Słowackiego pisane przez umierającego poetę zostanie wystawione w zakamarkach Teatru Polskiego i na ulicach Warszawy. „Króla-Ducha” reżyseruje Łukasz Kos.

Jedni je odrzucają, inni pozostają zarażeni jego tajemniczym „wirusem”. Piłsudski recytował go z pamięci, a będąc u władzy urządził Słowackiemu królewski pogrzeb na Wawelu. Karol Wojtyła jako młodzieniec w Teatrze Rapsodycznym w czasach okupacji wcielał się w Króla Ducha.

Dzieło demoniczne czy święte? Utwór wariata czy profety? A może wyzwanie rzucone czytelnikowi przez poetę, domagające się otwartego umysłu, najodważniejszy projekt literacki, który miał literaturę przekroczyć?

Łukasz Kos uważa, że dziś, prawie 170 lat po powstaniu tekstu, warto dać widzom możliwość zanurzenia się po raz pierwszy w całym materiale tego niezwykłego poematu, warto poświęcić jedną nieprzespaną noc, by podjąć wyzwanie rzucone przez Słowackiego, i dać mu własną odpowiedź.

Spektakl powstaje we współpracy Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana w Warszawie, Centrum Myśli Jana Pawła II, Wydziału Artes Liberales UW i Instytutu Badań Literackich PAN.

Praktyczne informacje:

1. W spektaklu używane są światła stroboskopowe i ultrafioletowe.
2. Spektakl ma charakter wędrówki po zakamarkach Teatr Polski w Warszawie. Ze względu na dynamikę wydarzenia i jego nietypowy przebieg (spacer po budynku teatru), nie gwarantujemy uczestnikom miejsc siedzących w każdej przestrzeni, w której rozgrywa się spektakl. W niektórych salach na widzów czekają tradycyjne fotele, w innych - ułożone na podłodze poduchy. Miejsca nie są numerowane.
3. Podczas spektaklu są przewidziane przerwy, w tym jedna dłuższa.
4. Przed rozpoczęciem spektaklu będzie można skorzystać z bufetu. Organizatorzy przewidują także możliwość wniesienia własnego prowiantu.

Szczegóły

Sklep przy głównej ulicy

Tragedia

Słowacja, 1942 rok, małe miasteczko. Żydówka Lautmanowa (w tej roli Danuta Szaflarska) prowadzi sklep. W ramach państwowej aryzacji biedny stolarz przejmuje jej majątek, czego głucha, starsza pani nie rozumie. Represje wobec Żydów zaostrzają się…

W 1967 roku Ida Kamińska za rolę Lautmanowej w filmie Jána Kadára otrzymuje wiele międzynarodowych nagród (m.in. nominacja do Oskara i Złotego Globu, nagroda specjalna w Cannes). W 68’ zostaje zmuszona, wraz z tysiącami Żydów w ramach państwowego antysyjonizmu, do opuszczenia Polski na zawsze. Historia się powtarza.

Szczegóły

Piotruś Pan

Dla dzieci

Ta opowieść może rozpocząć się w każdym dziecięcym pokoju. Jeżeli pomyślicie, że rozpoczęła się właśnie w waszym domu, nie pomylicie się...

To historia mam, które wśród pocałunków przechowywanych w szkatułkach, mają takie, których nie podarują nigdy nikomu, nawet wam. I zaciekłych piratów, których myśli uciekają i spacerują po murawie dawno minionych boisk. Ale przede wszystkim to wasza historia. Podróży do Nigdylandii.
Mieszkają tam zgubione dzieci. Takie, które wypadły z wózków albo o których istnieniu dorośli zapomnieli w natłoku codziennych obowiązków.
Dzieci nie potrzebują mapy, by tu trafić. Co innego rodzice. Oni zawsze muszą mieć wszystko uporządkowane. Zaznaczają więc zdumiewające barwy i pirackie okręty, odludne legowiska zwierząt, czarownice, statki kosmiczne, potwory i dinozaury…Nie byłaby to trudna mapa, gdyby to było już wszystko.
Ale jest jeszcze: pierwszy dzień w szkole, religia, ojcowie, nieregularne czasowniki, tort czekoladowy, wiązanie sznurowadeł, powiedz: „Chrząszcz brzmi w trzcinie.”, dziesięć złotych za to, że sam wyrwiesz sobie ząb…

Szczegóły