Joanna Kasperek - zdjęcie

Joanna Kasperek

9,0 / 10

190 oddanych głosów

W Teatrze S. Żeromskiego jest od 2005 roku. Wcześniej, przez wiele sezonów, związana była z legendarną grupą "Wierszalin", która zdobyła wiele nagród, także na europejskich festiwalach. Do najbardziej cennych należy nagroda Fringe First zdobyta trzykrotnie na festiwalu teatralnym w Edynburgu. Za rolę Młodej w "Klątwie" Joanna Kasperek otrzymała nominację do głównej nagrody aktorskiej na tym samym festiwalu, a w kraju rola ta jest uznana za najlepszą rolę kobiecą sezonu 1994/95.

Początek kariery zawodowej to Viviana w "Merlinie" wg Tadeusza Słobodzianka. Miesięcznik TEATR przyznaje jej miano "najlepszy debiut sezonu". Dwukrotnie zdobywa główną nagrodę aktorską za role Cyganichy w "Pasji Zabłudowskiej" i Kłoski w "Prawieku", podczas Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Jest laureatką nagrody głównej na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu ,a jej recital "Zośka Wariatka" podczas kolejnej edycji przeglądu zostaje okrzyknięty wydarzeniem artystycznym. Aktorka otrzymuje nominację do nagrody im. Aleksandra Bardiniego. Bierze udział w Koncercie Indywidualności w Wieliczce i koncercie galowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu.

W swojej drodze artystycznej podejmuje wiele wyzwań. Współpracuje z teatrem Rozmaitości i Wrocławskim Teatrem Współczesnym. Bierze udział w realizacji projektów niezależnych jak np. "Narodziny Jezusa na Dworcu Centralnym", "Hotel pod Aniołem" czy "Drogi i Bezdroża Teatru". W swoim dorobku ma również udział w projektach międzynarodowych np. "Hotel Europa". Uczestniczy w festiwalach teatralnych: Wienner Festwochen, Bonner Biennale, Festiwal D'Avignon, Intercult Sweden, Edynburg, Bologna 2000, Klasyka Polska, Kontakt, Dialog, Warszawskie Spotkania Teatralne. Występuje na scenach w Sydney, Toronto, Portland, Chicago, Londynie i wielu innych.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Szalone nożyczki

Komedia

Komedia Paula Pörtnera od 1963 roku, czyli od chwili powstania, nie schodzi z afiszy w Stanach Zjednoczonych. Trafiła nawet do Księgi Rekordów Guinnessa jako najdłużej grane przedstawienie w tym kraju. Nic dziwnego! Publiczność uwielbia „Szalone nożyczki” nie tylko za przezabawne dialogi i nieco zwariowaną akcję, ale również za to, że podczas spektaklu może poczuć się jak…Sherlock Holmes. Kto zamordował złośliwą pianistkę mieszkającą nad salonem fryzjerskim? Podejrzani są wszyscy – mistrz nożyczek Antoni Wzięty oraz jego klienci, a sprawcę, po przeprowadzeniu własnego śledztwa, co wieczór wskazują widzowie.

Szczegóły

Król Mięsopust

Dramat

Co się stanie jeśli po abdykacji króla tron obejmie zwykły parobek? Marzenie Florka o zastąpieniu władcy Hiszpanii urzeczywistnia się: służący staje się królem, a król jego parobkiem. Na dworze dochodzi do kolejnych podmian. Pokojówka Kasia dąży do tego, by zostać księżniczką, dworzanie także pragną awansu społecznego. Wywołuje to cały ciąg niespodziewanych, niejednokrotnie absurdalnych i komicznych sytuacji, których centralnym punktem jest... ogromne królewskie łoże, a wszystko to w karnawałowej atmosferze zabawy i obżarstwa.

Tragifarsa, po którą sięgają Jerzy Bończak i Michał Kotański z przymrużeniem oka pokazuje, że nie wystarczy zdobyć władzę. Warto jeszcze zasłużyć na autorytet i szacunek poddanych.

Szczegóły

Ale z naszymi umarłymi

Tragikomedia

3 marca w Cikowicach pod Bochnią dochodzi do dewastacji cmentarza. Z trzech grobów znikają ciała. 4 marca w Internecie pojawia się nagranie, na którym widać bardzo dziwnie zachowującego się mężczyznę. Filmik wkrótce robi viralowe zasięgi. 5 marca pojawiają się informacje o kolejnych zniszczonych grobach w całej Polsce. Władze stanowczo twierdzą, że nie mamy do czynienia z epidemią. A z całą pewnością nie jest to epidemia zombie. Jednak zarówno mężczyzna z viralowego filmiku, jak i inni pacjenci przewożeni do Szpitala Specjalnego w Bochni od dawna nie żyją...
Groteskowa komedia grozy o pierwszej zombie apokalipsie w dziejach Rzeczpospolitej Polskiej.
Adaptacja powstała na podstawie utworu autorstwa Jacka Dehnela pt. "Ale z naszymi umarłymi" wydanego przez Wydawnictwo Literackie.


Spektakl tylko dla widzów od 18. roku życia.

Szczegóły

Klątwa rodziny Kennedych

Dramat

Historia zaczyna się od Rosemary, siostry przyszłego prezydenta Johna F. Kennedy’ego, na zdjęciach roześmianej dwudziestolatki. Od jej napadów szału, gwałtownych wahań nastrojów. Ojciec pozwala wykonać na niej zabieg lobotomii. Bełkocząca, pozbawiona kontaktu ze światem, resztę życia spędzi w zakładzie zamkniętym. Nobliwa, katolicka rodzina będzie ją ukrywać.

Później jej starszy brat Joseph zginie w katastrofie lotniczej. Kule zamachowców trafią Johna i Roberta. W każdym następnym pokoleniu klan Kennedych, tę amerykańską rodzinę królewską, spotka długa lista tragedii: chorób, nieszczęśliwych wypadków, przedawkowanych substancji.

Przy okazji kolejnych śmierci prasa będzie pytać: czy wisi nad nimi klątwa?

Laureaci wspólnego Paszportu Polityki - Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin idą śladem transmitowanej przez pokolenia traumy i wiary we własnego pecha. Jedno wydarzenie wpływa tu na drugie, prowokuje następne. Jakie są konsekwencje uwierzenia we własne nieszczęście? Czy można emocjonalnie zaprogramować się na tragedię?



Spektakl bierze udział w 27. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Szczegóły

Wiosenna bujność traw

Dramat

Niespełniona miłość zdaje się odrywać od bohaterów i żyć swoim własnym życiem, jakby była już niezależna od nich, tworząc nieosiągalną i niemal mityczną tęsknotę. Spektakl opowiada właśnie o tej tęsknocie, o przemijaniu i pierwszej miłości. Inspirowany jest klasycznym filmowym melodramatem sprzed lat – „Wiosenna bujność traw” w reżyserii Elii Kazana. Tytuł został zaczerpnięty z wiersza Williama Wordswortha, w którym autor proponuje odnaleźć równowagę w drobnych radościach dnia codziennego w celu pogodzenia się z własnym losem i w blaknących, wraz z upływem czasu, barwach życia. Młodość, małe miasteczko, pierwsza miłość i mezalians – taśma akcji jeszcze raz zaczyna się kręcić, a dwoje młodych kochanków po raz kolejny uruchamia wiarę, że świat jest u ich stóp i że przecież nie może im się nie udać.

Spektakl bierze udział w 27. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Szczegóły

Zaraza

Dramat

Pierwszą rzeczą, jaką dżuma przyniosła naszym współobywatelom, było wygnanie” – pisał Camus w opublikowanej w 1947 roku „Dżumie”. Ponad 70 lat później izolując się w domach podczas pandemii COVID-19i sięgając niemal odruchowo po jego powieść, dobrze rozumieliśmy, co miał na myśli. Zostaliśmy odcięci od bliskich i przyjaciół, przestaliśmy chodzić do pracy. Koronawirus, jak twierdzi politolog Ivan Krastev, wymazał też nasze „doświadczenie życia osobistego” wzmacniając poczucie kruchości, blokując możliwość planowania przyszłości.

„Dżuma” dokumentuje rozwój epidemii w Oranie, we francuskiej Algierii w latach 40. XX wieku, ale prawdziwy temat powieści Camusa leży poza konkretnym miejscem i czasem – odnosi się do każdej infekcji, która może ogarnąć społeczeństwo: choroby takiej, jak COVID-19, ale też niebezpiecznej ideologii czy populizmu, którymi możemy się zakazić. „W końcu w Europie są dzisiaj różne rodzaje zarazy” – zauważa dramaturg Neil Bartlett.

Szczegóły

Schwarzcharakterki

Dramat

Kim jest schwarzcharakterka? Paskudną babą, wrednym dziewuszyskiem, wstrętnym charakterem? Bohaterką, która wymierza sprawiedliwość na własną rękę? Postacią morderczyni z pisma „Detektyw”, która nie wpisuje się w stereotyp empatycznej kobiecości? Pełną gniewu młodą dziewczyną, która przez całe dzieciństwo świadkowała przemocy domowej? A może starszą panią przemierzającą z dzikim zapałem przestrzenie miejskie taranując nogi przechodniów swoimi wypchanymi po brzegi torbami?

Spektakl Schwarzcharakterki to studium niepoprawnych politycznie postaw, fantazji i emocji, dla których niekiedy nie ma miejsca w rzeczywistości społecznej, gdzie rządzą schematy. Zachowań, wyobrażeń i afektów, które niespodziewanie domagają się udzielenia im głosu i podążania za ich gniewnym podszeptem, odkrywając przed nami wypierane z przestrzeni publicznej historie i doświadczenia.

Czy idea schwarzcharakterki może stanowić wskazówkę w drodze do ochrony przed systemową przemocą? Być może łagodna uroda czy szczebiocząca uprzejmość nie są jedynym przeznaczeniem kobiety?

Szczegóły

Wiśniowy sad

Dramat

Rosyjska arystokratka Raniewska, wraca z Paryża do prowincjonalnej posiadłości, której istotną część stanowi tytułowy wiśniowy sad. Majątek staje się areną dla wewnętrznego konfliktu bohaterki, która waha się między sprzedażą a utrzymaniem ziem rodzinnych, jednocześnie próbując dokonać rozrachunku z bolesną przeszłością.

Sztuka jest obrazem podupadłej arystokracji, która staje w obliczu rozpadu relacji międzyludzkich i dewaluacji panującego systemu. To opowieść o ucieczce przed życiem w świecie, gdzie nikt nie potrafi wziąć odpowiedzialności za swój los, utrwalając fikcję i karmiąc się iluzją.

„Wiśniowy sad” oczami reżysera: „dla mnie to opowieść o marnowaniu wspólnego dobra, którym tu symbolicznie jest rodzinny majątek ze starym domem i sadem. Przyglądając się bohaterom Czechowa, zastanawiam się, dlaczego nie potrafimy porozumieć się w ważnych sprawach i podjąć wspólnego działania. Czy nie umiemy dostroić się do „nowych czasów”, zrozumieć, że zmieniający się świat wymaga innych zasad, idei? Czy poszukiwanie osobistego szczęścia i tzw. life style uniemożliwia zaangażowanie się w sprawy dotyczące także innych? Przecież wszyscy chcemy dobra…”

Szczegóły

Hańba

Dramat

Adaptacja sceniczna jednej z najbardziej znanych i cenionych powieści J.M. Coetzee’ego – noblisty i dwukrotnego zdobywcy Nagrody Bookera. Akcja książki rozgrywa się w RPA, a tytułową hańbę można interpretować zarówno jako stan, w którym znalazła się ojczyzna autora zaraz po upadku apartheidu, status wyrzuconego z uczelni za seksualne nadużycie profesora, jak i immanentną ludzką ułomność. Coetzee w fascynujący sposób, bezpośredni a zarazem niezwykle powściągliwy, łączy w powieści wątki historyczne, społeczne, etyczne i egzystencjalne. Dla twórców przedstawienia kluczowy będzie temat odpowiedzialności i empatii, etycznych oraz wyobrażeniowych granic i ograniczeń. W kontekście ostatnich debat wywołanych akcją #metoo opisywane przez Coetzeego przemocowe relacje w sferze zawodowej i prywatnej nabrały szczególnej mocy. Nie chodzi o publicystyczny komentarz na temat tych wydarzeń, lecz o namysł nad granicami wyobraźni. Dotyczy on zarówno sfer etyki, jak i samego teatru.

Spektakl przeznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

Szczegóły

≈[prawie równo]

Komedia

Ile zarabiasz? Komu służysz? W sztuce Jonasa Hassena Khemiriego „≈[prawie równo]” konfrontujemy publiczność z wszechobecną ekonomią.
Martyna marzy o tym, by wyzwolić się ze współczesnego systemu ekonomicznego. Mani chce go zniszczyć. Andrzej szuka pracy, a Freja chce utrzymać swoją dotychczasową pozycję.
Wszyscy wydają pieniądze na opłaty pocztowe i orzeszki ziemne, bańki mydlane i perfumy, wózki dziecięce i utopie. Wszyscy zdają się być zawłaszczeni przez cyferki. Jacy jesteśmy, nasze spojrzenia, słowa, ciała – czy zainfekowane otaczającym nas systemem ekonomicznym?

„≈[prawie równo]” jest zabawnym i zarazem brutalnym spektaklem, w którym twórcy dają publiczności maksimum rozrywki wartej każdej zainwestowanej złotówki.

Szczegóły

Widnokrąg

Dramat psychologiczny

"Widnokrąg” Wiesława Myśliwskiego to jedna z najpiękniejszych polskich epopei poświęconych wsi, o czym świadczy choćby przyznana przed laty Nagroda Nike. Jest to opowieść subiektywna i w wielu wątkach autobiograficzna, a jednocześnie niezwykłej urody świadectwo „tamtego czasu” i „tamtego miejsca”. Autor wspominając losy swoich bliskich i własne, ukazuje jednocześnie szersze społeczne tło, którym jest wieś i małe miasteczko w okresie wojennym i w II połowie XX wieku.

Podążając za wpisaną w powieść proustowską melancholią twórcy przedstawienia pragną zadać pytanie, czy utracony czas młodości i dzieciństwa głównego bohatera, nie jest jednocześnie wspomnieniem odeszłej w niebyt chłopskiej kultury? Czy w dobie globalizacji, internetu, swobodnego przemieszczania się pomiędzy wsią i miastem, wieś pozostała tym samym miejscem, co kiedyś? Czy zachowała swoją kulturową odrębność czy też jej mieszkańcy wrośli raczej w miejską kulturę i to z nią wolą się utożsamiać? A może nie doceniamy chłopskości, może jest ona w naszym myśleniu i mentalności bardziej obecna, niż chcemy to sobie uzmysłowić?

Szczegóły

Jak wam się podoba

Tragikomedia

„Jak wam się podoba” jest jedną z najczęściej wystawianych sztuk Szekspira. W ujęciu Mai Kleczewskiej to bezpośrednie pytanie o sens współczesnej sztuki. To przewrotna i ironiczna gra ze sztuką, która chce się podobać. – Co Wam się dziś podoba? Przed czym uciekacie do Lasu Ardeńskiego? Za kogo się przebieracie? Jakie zakładacie maski? W co gracie? Jak chcecie być uwodzeni? Czym się zachwycacie? – pyta reżyserka. Kleczewska to wielokrotnie nagradzana wybitna interpretatorka Szekspira czy Czechowa, laureatka Srebrnego Lwa weneckiego Biennale 2017 za innowacje w teatrze. Na swoim koncie ma także między innymi Paszport „Polityki”, Laur Konrada czy Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a jej przedstawienie „Podróż zimowa” uznano za najlepszy spektakl podczas XIX Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi.

SPEKTAKL WYŁĄCZNIE DLA WIDZÓW DOROSŁYCH!

Szczegóły

Ciemności 1

Dramat

Opowiadanie Josepha Conrada będące inspiracją dla Francisa Forda Coppoli do nakręcenia „Czasu apokalipsy”, nie traci na aktualności. Zakusy, by stworzyć imperium totalitarne i wyzyskiwanie słabszych – to wciąż rzeczywistość wielu regionów świata. – Systemy polityczne, zanim zabuksują się na śmierć, potrafią wspaniale negować swoją agonię. Czy nam się to podoba, czy nie, jałowość systemu mogą ujawnić działania przeciwko jego głównym wartościom. Żeby to się stało, trzeba przestać kolonizować rzeczywistość i zobaczyć, jaką naprawdę jest – mówią o spektaklu jego twórcy.

Szczegóły

Ciemności

Dramat

Opowiadanie Josepha Conrada będące inspiracją dla Francisa Forda Coppoli do nakręcenia „Czasu apokalipsy”, nie traci na aktualności. Zakusy, by stworzyć imperium totalitarne i wyzyskiwanie słabszych – to wciąż rzeczywistość wielu regionów świata. – Systemy polityczne, zanim zabuksują się na śmierć, potrafią wspaniale negować swoją agonię. Czy nam się to podoba, czy nie, jałowość systemu mogą ujawnić działania przeciwko jego głównym wartościom. Żeby to się stało, trzeba przestać kolonizować rzeczywistość i zobaczyć, jaką naprawdę jest – mówią o spektaklu
jego twórcy. Monika Strzępka i Paweł Demirski to dziś jedni z najważniejszych przedstawicieli teatru zaangażowanego w Polsce. O ich pozycji świadczą liczne nagrody: Paszport „Polityki”, Gwarancja Kultury za spektakl „Bitwa Warszawska 1920”, indywidualne nagrody Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Boska Komedia” w Krakowie.

Szczegóły

1946

Tragedia

Twórcy spektaklu wracają do trudnych wydarzeń z lipca 1946 roku, jakie zapisały Kielce na kartach historii świata. W okresie niesłabnących nastrojów antysemickich plotka o porwaniu polskiego chłopca przez społeczność żydowską doprowadziła do nieszczęścia. Tłum przy współudziale służb mundurowych dokonał zbrodni, w wyniku której zginęło 40 osób. Dyskusje o pogromie kieleckim do dziś nie są wolne od emocji. Tragedia naznaczyła wiele pokoleń.

Szczegóły

Rasputin

Dramat

Sięgając po biografie postaci historycznych, twórczy duet Janiczak – Rubin od kilku już lat posługując się językiem nowego teatru bada wpływ mechanizmów działania narracji historycznych na budowanie tożsamości człowieka współczesnego, otrzymując przy tym wiele nagród. „Caryca Katarzyna” wystawiana na deskach kieleckiego Teatru to jedno z najlepszych polskich przedstawień ostatnich lat. Tym razem postać Rasputina, człowieka-legendy, służy twórcom do przyjrzenia się emocjom, postawom, marzeniom, które rodzą się w momencie rozpadania się starego porządku i wyłaniania się nowego. Ostatnie lata panowania carskiej rodziny Romanowów są opowieścią o zmierzchu wartości, przekonań, postaw ówczesnych elit. Zaś postawa Rasputina sprawdzającego granice wolności, bada wyłaniający się mechanizm sprawowania władzy przez eksces.

WYŁĄCZNIE DLA WIDZÓW DOROSŁYCH !!!

Szczegóły

Zachodnie Wybrzeże

Tragedia

Do opuszczonego hangaru na obrzeżach miasta przyjeżdża milioner Koch i jego asystentka Monika. Mężczyzna chce umrzeć. Mieszkańcy hangaru, imigranci (uchodźcy?) z różnych stron świata, bez dokumentów i bez pieniędzy chcą za wszelką cenę dostać się na drugą stronę rzeki, do miasta.

Z jednej więc strony pragnienie śmierci, przekroczenia, nie wolne od erotycznego wymiaru, zarówno u Kocha, jak i Moniki – z drugiej zaś pragnienie wyjścia poza margines społeczny, odzyskania godności i statusu wolnego człowieka. Te dwie grupy, pochodzące z antypodów drabiny społecznej, pozornie wydają się tak samo głęboko rozczarowane rolami, które przyszło im odgrywać; są tak samo zdesperowane i pragną zmiany. Ich spotkanie powinno być owocne: w końcu każda ze stron posiada to, czego pragnie druga. Przystępują więc do negocjacji, do słynnego koltesowskiego dealu – i nie potrafią wyjść poza niekończące się wyznaczanie warunków, zakreślanie granic, obronę swojego terytorium. Świat Zachodniego Wybrzeża staje się rodzajem mikrokosmosu, w którym obserwujemy śmieszny i tragiczny dramat braku komunikacji.

Szczegóły

Hotelowe manewry

Komedia

Farsa „Hotelowe manewry” opiera się całkowicie na dynamicznej akcji, nieprawdopodobnych zbiegach okoliczności życiowych, a zatem na stałym wprowadzaniu sytuacji zabawnych, groteskowych, pobudzających do śmiechu oraz przebiegu wydarzeń korzystnym dla wszystkich bohaterów pozytywnych.

Szczegóły

Harper

Tragedia

W sierpniową noc Harper Regan opuszcza swój dom, męża, córkę i idzie przed siebie. Nikomu nie zdradziła swoich planów, ryzykując utratę wszystkiego.

„Sztuka mówi o pokusie melancholii, kłamstwa, uprzedzenia i potrzebie uznania bolesnej prawdy; obsesyjna ciekawość bohaterki wyciąga ze Stephensa pokaźny kawałek oryginalnego pisarstwa” – The Times.

Szczegóły

Szalbierz

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w podupadającym teatrze w Wilnie, w dniu premiery. Spektaklem ostatniej szansy ma być „Świętoszek”, z gościnnie występującym Bogusławskim, legendą polskiej sceny.

Głośna sztuka węgierskiego pisarza o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim powstała w latach 80. – to jeden z wątków powieści „Iksowie” tegoż autora. Powieść w tamtym czasie była zakazana, gdyż „szargała narodowe świętości” – uzasadniano. Autorowi zabroniono wówczas przyjazdów do Polski, cofnięto stypendium naukowe.

Szczegóły

Ania z zielonego wzgórza

Musical

Swoją premierę na deskach naszej sceny „Ania z Zielonego Wzgórza” miała 21 maja 2006 roku. Powieść o rudowłosej dziewczynce pióra Lucy Maud Montgomery ma pewne, ponadczasowe cechy, które mimo upływu czasu i zmian, zachowują świeżość, bawią i wzruszają.

Pewnie dlatego kolejne pokolenia, zwłaszcza dziewcząt, przeżywają przygody Ani razem z nią. Dla widzów mamy dobrą wiadomość: „Ania z Zielonego Wzgórza” – spektakl muzyczny w reżyserii Jana Szurmieja – wraca na scenę. Na spektakle rodzinne zapraszamy 28 i 29 maja o godz. 18. W roli Ani zobaczymy Magdę Grąziowską.

Szczegóły

Lordy. Lord Kantor / Lord Milord / Lord Herling

Tragikomedia

LORDY: Lord Kantor / Lord Milord / Lord Herling to trzyczęściowy spektakl Mateusza Pakuły i Evy Rysovej, inspirowany twórczością Tadeusza Kantora, Mirona Białoszewskiego i Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Każda z części korzysta z innej konwencji.

Lord Kantor to teatralna tragikomiczna kreskówka science fiction, opowieść o naturze pamięci i wspomnień. O klonowaniu, cyfryzacji i smogu. Lord Milord to rodzaj językowej odysei, poetycki film, poruszający kwestie związane z rodzicielstwem. Lord Herling to teatralny mash-up, tematem głównym także są tu wspomnienia. Przypatruję się wspomnieniom, tak Grudzińskiego, jak i swoim, obaj dorastaliśmy w Kielcach. Podejmuję m.in. kwestię miejsca pochodzenia, nasiąkania miejscem, a także - to szczególnie ważne w dzisiejszym zżeranym przez depresję świecie - kwestię szczęścia. Czy szczęście jest tylko dla świń?

Szczegóły

Dzieje grzechu

Tragedia

Tekst patrona Teatru im. Stefana Żeromskiego sprzed ponad wieku przeniesiono na deski kieleckiej sceny w 150. rocznicę urodzin autora „Dziejów grzechu”. Tę po dziś dzień uważaną za najbardziej skandalizującą powieść Żeromskiego odczytał na nowo w adaptacji Radosława Paczochy reżyser„Mefista” – Michał Kotański (Teatr Bagatela, 2014). Obok Paczochy, m.in. autora tragikomedii „Być jak Kazimierz Deyna”, reżyser zaprosił do współpracy sztab twórców. Wśród nich scenograf Barbara Hanicka oraz choreograf i performer Cezary Tomaszewski.

Czytanie Żeromskiego przez współczesność, to dla tych twórców niejako zgoda z pisarzem, w wymowie tekstu, którego nie odwrócono „do góry nogami”. Reżyser dostrzegł bowiem w dziele pisarza rodem z Kielecczyzny problemy, z którymi, jak się okazuje, niezmiennie mentalność Polaków nie pozwala im się zmierzyć. Spektakl w dwóch częściach ukazuje upadek kobiety. Kobiety o wielu wcieleniach. I o mężczyznach, których zniewala jej złożona natura.

Powszechnie wiadomo, że los Ewy Pobratyńskiej, bohaterki powieści zaprowadzi ją od świętej do dziwki. Można tylko pytać, jaka jest ta tragedia w ujęciu Kotańskiego? Na pewno wtłoczona w dwa rodzaje scenografii klasyczną i uroczą, po nowoczesną z elementami pojawiającymi się w polskim teatrze współczesnym. Za sprawą kilku scen, spektakl przez recenzentów i widzów jest określany mianem „brutalny”. Ciała aktorów, za sprawą pomysłowego ruchu scenicznego jednoczą się w na zawsze zapamiętanych momentach, choćby scena z prządkami...

Szczegóły

Joanna Szalona; Królowa

Tragedia

Pierwsza część słynnego kieleckiego tryptyku Jolanty Janiczak i Wiktora Rubin. Tym spektaklem laureaci wspólnego Paszportu Polityki rozpoczęli swą opowieść o wielkich kobietach historii.

Joanna I Kastylijska na wieki zostanie „Szaloną”, „Obłąkaną”. Dlaczego? Bo kochała swego niewiernego męża dłużej niż po grób. Jak głosi legenda dopuszczała się aktów nekrofilii. Członkowie jej rodziny wykorzystali słabość królowej w walce o tron Hiszpanii. Zmarła po kilkudziesięciu latach zamknięcia w murach zamku, w Tordesillas.

Spektakl duetu dąży do transgresji umierającego ciała, które podlega rozkładowi, jak świat osoby beznadziejnie zakochanej. Janiczak i Rubin eksponują w nim miłość, obłąkanie, brak pogodzenia się z odchodzeniem i bezwzględny bój o władzę. To pierwszy spektakl, w którym dramaturżka tak dotkliwie pisze „językiem cielesnym” – docenionym wyróżnieniem na 6. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie. Główną nagrodę za rolę żeńską przywiozła z tego festiwalu odtwórczyni roli Joanny, Agnieszka Kwietniewska.

Zapraszamy na spektakl o nieprzemijającej tematyce w nowatorskiej formie. Recykling historyczny w wykonaniu aktorów, którym dedykowane były poszczególne role.

Szczegóły

Caryca Katarzyna

Tragedia

"Wyzwanie rzucone męskiemu światu", "spektakl wywrotowy", "historia jako baśń porno" to tylko niektóre z określeń, którymi została obdarzona po premierze „Caryca Katarzyna” Jolanty Janiczak w reżyserii Wiktora Rubina.

Bezwstydnie poetycka i niewinnie dosadna sztuka nie będzie bynajmniej opowieścią historyczną na temat tego, jak urodzona w Szczecinie 15-letnia pruska księżniczka Zofia Anhalt-Zerbst stała się imperatorową Wszechrosji i amatorką wszechmężczyzn. Autorka sztuki uważa bowiem, że „historia przez duże H” to nie bezstronna relacja a... literatura i plotka, zawłaszczona przez panującą ideologię. Nie wierząc z zasady w prawdę jako fakt, twórcy przedstawiają "historię przez małe h" czyli historię ciała, instynktów, drobnych małych pobudek, braku ideałów, ambicji, frustracji, smutku.

Szczegóły

Hrabina Batory

Tragedia

Najnowszy spektakl Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina wieńczy ich głośny tryptyk o kobietach uwikłanych w historię. Podobnie, jak w przypadku dwóch wcześniejszych przedstawień, również powstałych w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Joannie Szalonej; Królowej i Carycy Katarzynie, tutaj także na pierwszym planie znajduje się gra między cielesnością i językiem a mechanizmami sterującymi narracjami o przeszłości.

Historyczna Elżbieta Batory, siostrzenica króla Polski, Stefana Batorego, zwana była „wampirem z Siedmiogrodu” i cieszyła się wątpliwą sławą seryjnej morderczyni. Wszystko dlatego, że nie mogąc pogodzić się z przemijaniem, starała się za wszelką cenę zachować blaknącą urodę i witalność. Pomóc jej w tym miała krew dziewic, które podobno bezlitośnie zabijała na swoim zamku. Janiczak i Rubina nie interesuje jednak zgłębienie motywacji bohaterki, ani zbudowanie jej wiarygodnego profilu psychologicznego. Przesuwając punkt ciężkości, w stosunku do dwóch poprzednich części tryptyku, z Historii, pisanej przez duże „H” - na codzienną rzeczywistość i jednostkowe zmagania z jej kształtem - obnażają przed widzami kulturowe i społeczne implikacje strachu przed starzeniem się, tutaj doprowadzone do ekstremum.

Twórcy replikują w Hrabinie Batory nie tylko doświadczenie lęku przed przemijaniem, ale i melancholii, wypływającej z zatracenia siebie. A grająca Elżbietę Agnieszka Kwietniewska przekonywująco oddaje skomplikowanie wewnętrzne, rozterki i wahania kobiety, która chciałaby desperacko zatrzymać czas i posiąść go jedynie dla siebie. Niestety, w tym cielesno-językowym, demaskatorskim performansie historycznym, podobnie jak w życiu, czas biegnie nieubłaganie.

Szczegóły