Joanna Halszka Sokołowska - zdjęcie

Joanna Halszka Sokołowska

7,2 / 10

18 oddanych głosów

Aktorka, kompozytorka, filozofka, wokalistka.

Zajmuje się śpiewem, tworzeniem muzyki, teatru, eksperymentalnych form artystycznych, słowem i filozofią. Pracowała jako wykonawca, aktorka, tancerka, choreograf, reżyser i kompozytor. Ostatnio stworzyła kompozycję i zajmowała się realizacją chóru i wykonaniem roli w spektaklu ,,Maria de Buenos Aires" w reż. M. Dziewulskiej. Komponuje muzykę do filmu dokumentalnego o Jerzym Grotowskim. Wraz z Joanną Piwowar napisała i zrealizowała spektakl ,,Wykwalifikowane" (PPA 2008). Na stałe śpiewa w zespole Przepraszam, z którym uczestniczyła w wielu przedsięwzięciach sceny alternatywnej. Jest absolwentką wydziału filozofii UW.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Strachu Nie Ma | #WspieramKulture

Wycieczka

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na stronie internetowej Teatru Powszechnego: KLIKNIJ TUTAJ

Spektakl oparty jest na wywiadach z wdowami z Vrindavan, które powstały podczas warsztatów prowadzonych przez twórców spektaklu w Indiach, w aszramie „Maitri”. Twórcy chcą pokazać indywidualne historie życia wdów, ich codzienność, miłość, śmierć, Boga, który jest dla nich wybawieniem. Chcą, by kobiety mówiły własnym głosem, głosem, którego nie chce się słyszeć.

Vrindavan jest miejscem kultu w Indiach, z racji dzieciństwa, które spędził tam Krishna. Vrindavan, nazywane jest też „miastem wdów” – pielgrzymują do niego i zamieszkują je kobiety z całych Indii, które utraciły mężów i zostały pozbawione środków do życia. Opieki nad nimi podjęła się m.in. organizacja pozarządowa „Maitri”, która jest partnerem projektu.

Spektakl „Strachu NIE MA” był drugą odsłoną tryptyku „Kobiety Wykluczone”. Pierwsza część, zatytułowana „Nikt nie byłby mną lepiej. Koncert”, dotyczyła sytuacji Kobiet odbywających karę w więzieniu. W trzeciej i ostatniej części, Łukasz Chotkowski wraz z Magdą Hueckel i Tomaszem Śliwińskim oddadzą głos Kobietom zgwałconym podczas współczesnych wojen w Afryce.

Szczegóły

Lalka. Najlepsze przed nami | #WspieramKulture

Tragedia

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na kanale YouTube Teatru Powszechnego: KLIKNIJ TUTAJ
Literatura badawcza związana z Lalką Bolesława Prusa jest tak obszerna, że da się z niej stworzyć niemałą bibliotekę. W większości prac powracają jednak podobne obszary tematyczne. Kategorie opowieści o ludziach czasu wielkiej zmiany, zapisu rozpadu świata czy rozpadu wspólnoty, „gry iluzji i deziluzji, zachwytów i rozczarowań”, „entuzjazmu i zblazowania”, wyrywania się z bezsilności związanej z rolami społecznymi, maskami, konwenansami.

Lalka to świat rozpadających się kategorii i budowania iluzji, które przesłaniają rzeczywistość. Można powiedzieć, że wszystkich bohaterów powieści łączy tak naprawdę jedna cecha – poczucie bycia nie na swoim miejscu, co skutkuje budowaniem utopijnych światów i wyidealizowanych wersji samych siebie. Wszyscy mają problem z zakorzenieniem się w otaczającym świecie, ale też przeczuwają nadejście jakiegoś nowego, nieznanego porządku. Czują, że zastany przez nich porządek świata wymaga zmiany, ale sami nie posiadają w sobie silnego imperatywu, który by tę zmianę umożliwiał. Niespełnienie, poczucie porażki, rozczarowanie – okazuje się, że nie rezygnując z XIX-wiecznych realiów, ale uważnie wczytując się w tekst Lalki, znajdziemy się bardzo blisko naszych współczesnych rozterek i pytań.

„Co to za dziwna plątanina – życie ludzie” – mówi pod koniec powieści Wokulski. Twórcom spektaklu zależy na tym, by owej plątaniny nie stracić z oczu i nie sprowadzać złożoności powieści i zapisanych w niej bohaterów do założonych z góry tez, a co za tym idzie – uproszczeń.

💡 działania edukacyjne 💡
Zapraszamy do skorzystania z warsztatów online po spektaklu. Zajęcia w szczególności skierowane są do uczniów szkół średnich, poruszają wybrane zagadnienia podstawy programowej języka polskiego. Warsztaty skupione będą na zebraniu refleksji po obejrzanym przedstawieniu i krótkich działaniach twórczych. Zajęcia będą odbywały się przez platformę Zoom lub Skype.
Do spotkania zapraszamy też wszystkich widzów, którzy chcieliby porozmawiać o spektaklu, zarówno przed, jak i po transmisji. Kontakt: n.grzedzinska@powszechny.com; 510 131 807.

Szczegóły

7 pieśni o awangardzie

Muzyczny

„7 pieśni o awangardzie” – wspólny projekt Komuny// Warszawa i instytutu Teatralnego – to powrót do estetyki scenicznej i manifestów z lat 20. To elegia, ale i hymn na cześć awangardy. W rekonstrukcjach teatralnych scenografii XX wieku i postulatach artystów z tamtych lat twórcy szukają odpowiedzi na pytanie, czym była awangarda: kreśleniem wizji lepszego świata? sprzeciwem, a może ucieczką przed pędzącym na oślep walcem historii?

W „Siedmiu pieśniach o awangardzie” artyści Komuny// Warszawa dokonają symbolicznej rekonstrukcji teatralnych scenografii, a powidoki estetyki scenicznej tamtych lat pozwolą przywołać idee teatralnej awangardy tamtych lat – także w kontekście zaangażowania politycznego, burzenia teatralnej iluzji i bezpośredniej rozmowy twórców z widzami.
Awangardowe manifesty często definiowane są jako wizje lepszego świata. Ale czasami te same manifesty interpretować można jako ucieczkę przed pędzącym na oślep walcem historii. Bez względu na to, która z tych interpretacji jest właściwa, awangarda zawsze kieruje się KU PRZYSZŁOŚCI.
– Patronat honorowy nad obchodami stulecia awangardy objął Prezydent RP Andrzej Duda. Może to ironia losu, a może znak czasu i ostateczny sygnał, aby pojęcie awangardy umieścić wśród eksponatów archeologicznych wymarłych kultur? Władza zwykle walczy z awangardą, bo ta zwykle walczy z władzą. Czy zatem duch awangardy umarł ostatecznie? – zastanawiają się twórcy.

Sztuka.
Która nie jest oddzielona od praktyki życiowej.
Lecz się w niej zawiera.
Traci wraz z dystansem.
Do praktyki życiowej.
Zdolność do krytykowania tej praktyki.
Teatr powinien zostać w teatrze.
Miejscem sztuki jest galeria.
Życie jest na zewnątrz.
I wtedy mogą siebie sobie opowiadać.
Bez naiwnej wiary w podbijanie nowych terytoriów.
Opowiadać wyobrażenia przyszłości.
Albo przestrzegać neofitów naukami przeszłości.

„Siedem pieśni o awangardzie” to jedno z dwóch wydarzeń artystycznych (drugim jest projekt „Ave. Działanie na kroki, megafony, flagi, okrzyki i race” Roberta Rumasa), towarzyszących międzynarodowej konferencji „Przestrzenie Awangardy / Spaces of the Avant-garde” w ramach prowadzonego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego projektu ODZYSKANA AWANGARDA.
W trwający przez cały rok 2017 projekt badawczy zaangażowani są zarówno teoretycy jak i artyści poszerzający tradycyjną ścieżkę badań akademickich o działania artystyczne inspirowane awangardowymi praktykami I połowy XX wieku.

Szczegóły

Lalka. Najlepsze przed nami

Tragedia

Link do bezpłatnej transmisji znajdziesz na stronie Teatru Powszechnego: KLIKNIJ TUTAJ
Literatura badawcza związana z Lalką Bolesława Prusa jest tak obszerna, że da się z niej stworzyć niemałą bibliotekę. W większości prac powracają jednak podobne obszary tematyczne. Kategorie opowieści o ludziach czasu wielkiej zmiany, zapisu rozpadu świata czy rozpadu wspólnoty, „gry iluzji i deziluzji, zachwytów i rozczarowań”, „entuzjazmu i zblazowania”, wyrywania się z bezsilności związanej z rolami społecznymi, maskami, konwenansami.

Lalka to świat rozpadających się kategorii i budowania iluzji, które przesłaniają rzeczywistość. Można powiedzieć, że wszystkich bohaterów powieści łączy tak naprawdę jedna cecha – poczucie bycia nie na swoim miejscu, co skutkuje budowaniem utopijnych światów i wyidealizowanych wersji samych siebie. Wszyscy mają problem z zakorzenieniem się w otaczającym świecie, ale też przeczuwają nadejście jakiegoś nowego, nieznanego porządku. Czują, że zastany przez nich porządek świata wymaga zmiany, ale sami nie posiadają w sobie silnego imperatywu, który by tę zmianę umożliwiał. Niespełnienie, poczucie porażki, rozczarowanie – okazuje się, że nie rezygnując z XIX-wiecznych realiów, ale uważnie wczytując się w tekst Lalki, znajdziemy się bardzo blisko naszych współczesnych rozterek i pytań.

„Co to za dziwna plątanina – życie ludzie” – mówi pod koniec powieści Wokulski. Twórcom spektaklu zależy na tym, by owej plątaniny nie stracić z oczu i nie sprowadzać złożoności powieści i zapisanych w niej bohaterów do założonych z góry tez, a co za tym idzie – uproszczeń.

💡 działania edukacyjne 💡
Zapraszamy do skorzystania z warsztatów online po spektaklu. Zajęcia w szczególności skierowane są do uczniów szkół średnich, poruszają wybrane zagadnienia podstawy programowej języka polskiego. Warsztaty skupione będą na zebraniu refleksji po obejrzanym przedstawieniu i krótkich działaniach twórczych. Zajęcia będą odbywały się przez platformę Zoom lub Skype.
Do spotkania zapraszamy też wszystkich widzów, którzy chcieliby porozmawiać o spektaklu, zarówno przed, jak i po transmisji. Kontakt: n.grzedzinska@powszechny.com; 510 131 807.

Szczegóły