Jerzy Stuhr - zdjęcie

Jerzy Stuhr

8,6 / 10

57 oddanych głosów

Data urodzenia:
18-04-1947 (72 lat)

Aktor i reżyser teatralny i filmowy; pedagog. Jeden z najpopularniejszych i najbardziej wszechstronnych polskich aktorów.

Jest jednym z najwybitniejszych i najpopularniejszych aktorów polskich. W 1972 r. ukończył krakowską PWST i został zaangażowany do pracy w Teatrze Starym, z którym pozostał związany aż do 1991 r. Jerzy Stuhr jest laureatem wielu prestiżowych nagród zarówno za role sceniczne jak i filmowe. W latach 80. występował we Włoszech i za wspaniałe opanowanie języka włoskiego i jakość interpretacji w 1982 r. otrzymał nagrodę krytyki za pracę aktora zagranicznego w Italii. Artysta jest wykładowcą w krakowskiej PWST a w latach 1991-96 był rektorem tej uczelni. W 1994 r.

Stuhr zadebiutował po drugiej stronie kamery reżyserując film "Spis cudzołożnic". Obraz spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem krytyków a także zaowocował kilkoma nagrodami. Jednak prawdziwą sławę jako reżysera przyniósł Stuhrowi zrobiony trzy lata później film "Historie miłosne". Obraz stał się przebojem polskich kin a także laureatem wielu nagród na światowych festiwalach. Od 1998 r. Jerzy Stuhr jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej przyznającej Felixy.

Spektakle z udziałem tego aktora:

32 omdlenia

Komedia

Antoni Czechow mistrzem humoru sytuacyjnego? Owszem. Zanim powstały najsłynniejsze dramaty jak "Mewa", "Trzy siostry", "Wiśniowy sad" pisarz marzył o stworzeniu oryginalnego wodewilu rosyjskiego. Niejako "po drodze" powstały jednoaktówki komediowe wystawiane z powodzeniem nie tylko na scenach stołecznych, także i na prowincji.

Gatunki komediowe korespondowały z jego ironiczną naturą, prywatną skłonnością do żartu, zawsze przyglądał się z dużym zainteresowaniem aktorstwu komediowemu. 32 omdlenia tworzą trzy żarty sceniczne, jak sam je określał; "Niedźwiedź", "Oświadczyny" i "Historia zakulisowa". Czechow stawia krzywe zwierciadło przed swoimi bohaterami, często korzysta z kreski karykatury, dokleja im gogolowskie "nosy". Ale przede wszystkim bawi i każe nam się głośno śmiać. Jest to typowa "propozycja nie do odrzucenia" Obsada budzi dreszcz: Krystyna Janda, Jerzy Stuhr, Ignacy Gogolewski.

Szczegóły

Na czworakach

Tragikomedia

Polska klasyka. Tekst należący do naszego kanonu teatralnego, kiedyś grany wciąż i wszędzie, dziś zyskał nowe treści i aktualność. Różewicz najwspanialszy. Jerzy Stuhr ten utwór uczynił lata temu tematem swojej pracy magisterskiej. Dziś reżyseruje i interpretuje główną postać. Inteligent w swym poniżeniu i chwale. W obsadzie także między innymi Dorota Stalińska, Wiesław Komasa.
Jak mówi Jerzy Stuhr, reżyser: „Idea sztuki Różewicza zbiega się z moją sytuacją życiową, a zawsze taka zbieżność jest pociągająca twórczo, zwłaszcza jeśli stawia tę realną moją sytuację w świetle autoironii. Wielki Różewicz daje mi swą sztuką zakpić z siebie samego”.

Szczegóły

Na czworakach

Komedia

"Na czworakach" to sztuka przewrotna. Autobiograficzna, w której Różewicz patrzy z ironią na swoje życie i składane mu hołdy.

Jej prapremiera odbyła się w czasach PRL-u w roku 1972 w warszawskim Teatrze Dramatycznym w reżyserii Jerzego Jarockiego z udziałem Zbigniewa Zapasiewicza w roli Laurentego i Ryszardy Hanin jako Pelagii. Dziś po latach i w innej rzeczywistości brzmi ona nadal aktualnie. Piętnuje bufonadę, obłudę, wazeliniarstwo, rozdawnictwo orderów, wątpliwe zachowanie kleru i nieustanne pełzanie na czworakach.

Przedstawienie Jerzego Stuhra ogląda się z zainteresowaniem. Znakomite reżysersko i aktorsko. Prym wiodą w nim Jerzy Stuhr jako Laurenty, Wiesław Komasa jako kolega Sitko, zbierający gromkie brawa, zwłaszcza za wielki monolog w drugiej części i Dorota Stalińska jako kapitalna Pelagia. Obok nich spisują się doskonale Michał Breitenwald jako doktor Racapan i Andrzej Glazer w roli Ojca Kontestatora. Na pochwały zasługują także pozostali wykonawcy - młodziutka Anna Karczmarczyk w roli Dziewczyny, Maciej Kmiecik w roli Pudla, Wojciech Chorąży jako Urzędnik i Strażnik Pierwszy oraz Maciej Kosmala jako Urzędnik i Strażnik Drugi.

Szczegóły

Ich czworo

Tragikomedia

Akcja tragifarsy rozpoczyna się w Wigilię Bożego Narodzenia, kończy zaś pierwszego dnia kolejnego roku. Mąż i żona, żyjący wprawdzie w jednym domu, ale zupełnie osobno, próbują każde na swój sposób i zgodnie ze swoimi przekonaniami ułożyć swoje życie. On wycofuje się ze świata i żyje pracą, ona szuka pocieszenia w relacji z innym mężczyzną. Ich codzienność ukazana jest ze swoistym, ironicznym humorem, skrytym głownie w rozmowach, jakie ze sobą prowadzą.
Niemym świadkiem kryzysu tej rodziny jest także Lila, dziecko, które nie mając na nic wpływu, musi odnaleźć się w sporze rodziców. Uwikłani w siatkę wzajemnych pretensji, wyrzutów, nieszczerości i obaw bohaterowie wzbudzają więc z jednej strony śmiech, ale też prowokują do zastanowienia nad kosztem, jaki ponosi w tej historii dziecko.
Opowieść o typowym trójkącie małżeńskim należy do jednego z najbardziej znanych utworów Zapolskiej. Została wystawiona po raz pierwszy we Lwowie w 1907 roku i do tej pory doczekała się blisko 100 inscenizacji. Reżyserujący sztukę Jerzy Stuhr mówi o niej: "To bardzo aktualny tekst, bo mówiący o rozpadzie rodziny widzianym oczami dziecka, dziecka świadomie przeżywającego ten dramat. A z drugiej strony ‘Ich czworo’ to tragifarsa śmieszna i drapieżna. Takie połączenia kocham najbardziej".

Szczegóły

32 omdlenia

Komedia

Antoni Czechow mistrzem humoru sytuacyjnego? Owszem. Zanim powstały najsłynniejsze dramaty jak „Mewa”, „Trzy siostry”, „Wiśniowy sad” pisarz marzył o stworzeniu oryginalnego wodewilu rosyjskiego. Niejako „po drodze” powstały jednoaktówki komediowe wystawiane z powodzeniem nie tylko na scenach stołecznych, także i na prowincji. Gatunki komediowe korespondowały z jego ironiczną naturą, prywatną skłonnością do żartu, zawsze przyglądał się z dużym zainteresowaniem aktorstwu komediowemu. 32 omdlenia tworzą trzy żarty sceniczne, jak sam je określał; „Niedźwiedź”, „Oświadczyny” i „Historia zakulisowa”. Czechow stawia krzywe zwierciadło przed swoimi bohaterami, często korzysta z kreski karykatury, dokleja im gogolowskie „nosy”. Ale przede wszystkim bawi i każe nam się głośno śmiać. Jest to typowa „propozycja nie do odrzucenia”. Obsada budzi dreszcz: Krystyna Janda, Jerzy Stuhr, Ignacy Gogolewski.
„Czy jest lekarz na sali?!”

Szczegóły

Kontrabasista

Monodram

Jerzy Stuhr gra „Kontrabasistę” od... 1985 roku. Zagrał ten monodram w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Austrii, Włoszech, w sumie ponad sześćset razy. Zawsze przy wypełnionej po brzegi sali.

„Kontrabasista” to gorzka, ironiczna opowieść o samotnym człowieku, który nie potrafi pogodzić się z myślą grania „ostatnich skrzypiec” w orkiestrze. Ale nie tylko w orkiestrze, bo także w życiu. Spektakl to również monolog o rozpaczliwej samotności, którą bohater stara się wypełniać muzyką. Większość czasu spędza sam w domu, razem z kontrabasem, który w cieniu pokoju wygląda jak „stara, gruba baba”. To właśnie ten instrument bohater obwinia o wszystkie niepowodzenia w swoim życiu. Przez niego jest niedocenionym artystą, nie wyszło mu życie prywatne i erotyczne...
Jerzy Stuhr tak mówi o spektaklu: opowiadam o miłości do instrumentu, który zniszczył me życie — od palców, zrogowaciałych od ściskania strun, po serce złamane przez sopranistkę Sary, którą kocham i nigdy nie osiągnę, bo ona tam, na wielkiej scenie w blasku świateł, a ja tu, w orkiestronie...

Spektakl znakomicie się trzyma; Stuhr zbiera po nim rzęsiste brawa i dobre recenzje!
(Życie Warszawy)

Szczegóły