Janusz Adam Biedrzycki - zdjęcie

Janusz Adam Biedrzycki

8,7 / 10

37 oddanych głosów

Romantyczny racjonalista, pesymistyczny optymista, wierzący, że ten świat da się jeszcze zmienić. Jej Perfekcyjność Ekstrawertyczna Pani Domu. Zapomniany ogrodnik, szukający w betonie. Bez wyrzeczeń, poświęceń, w miarę swoich możliwości, uczuć, marzeń - bo żeby być, trzeba wielkiego kompromisu, nauki i pokory, a reszta jest zatraceniem. Nie spłycający uczuć, jedynie je zakrywający. Goniący za marzeniem, lecz bez trupów po drodze. Swoista indywidualność, egocentryczność, wariactwo, czasami przeobrażające się w obsesyjność i szaleństwo, czasami samotnik z nie-wyboru, a ogólnie idący swoją drogą.
Spektakle z udziałem tego aktora:

RPS 2021: Schulz: Pętla

Dramat

Schulz: Pętla (spektakl)
Teatr CHOREA (Polska)

„Schulz: Pętla” jest twórczą interpretacją prozy Brunona Schulza, która staje się zarówno punktem wyjścia jak i szkieletem całej historii. Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem a materią, spróbujemy wejść w proces twórczy sugerowany przez Jakuba – bohatera opowiadań, w kluczowym dla autora „Traktacie o manekinach”. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjach tego nadużycia. Nasza uzurpatorska wizja, poprowadzi nas przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu. Chcemy stworzyć metaforę świata zmierzając wraz z bohaterami do źródeł, wiedząc, że jest to cel niemożliwy. Tę niemożność traktujemy jako przywilej naszej wyobraźni, która poszukując odpowiedzi nieustannie podsuwa nam hipotezy. Chcemy dotrzeć do naszych indywidualnych mitologii, próbując sprostać rzeczywistości, która nas otacza, odkryć nasz mit założycielski. Filozoficzno-poetycka refleksja o naszych ojcach, mitach, naszych kamieniach węgielnych. Nie szukamy odpowiedzi, pytamy. Próbujemy dotrzeć do tego, co nas konstytuuje, przyglądamy się temu jak historie indywidualne i nasza wspólna historia nas kształtują.

Na podstawie twórczości Brunona Schulza

Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

Schulz: Skrawki / ONLINE

Premiera: 21 sierpnia 2020, scena Art_Inkubatora w Fabryce Sztuki w Łodzi, Międzynarodowy Festiwal Teatralny Retroperspektywy 2020

„Materii dana jest nieskończona płodność, niewyczerpana moc życiowa i zarazem uwodna siła pokusy, która nas nęci do formowania.”

„Nie ma materii martwej (...) martwota jest jedynie pozorem, za którym ukrywają się nieznane formy życia. Skala tych form jest nieskończona, a odcienie i niuanse niewyczerpane.”

Potrzeba tworzenia wydarzeń o charakterze wizualnym, metaforycznym i filozoficznym odnajduje swe ujście w poetyckiej prozie Brunona Schulza. W oparciu o wybór wątków i opowiadań tego autora tworzymy instalację performatywną, w której tematem działań performerów jest kreowanie wewnętrznej przestrzeni ukierunkowanej na akt kreacji, uwalniającej marzenia i zmagającej się z nieuchwytnością pojęć. Chcemy pochylić się nad filozoficznym ujęciem aktu kreacji, uwalnianiem niedoskonałej pamięci, eksplorowaniem pojęcia piękna, brzydoty, śmierci, twórczości.

Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem, a materią wchodzimy w proces twórczy sugerowany przez Jakuba - bohatera opowiadań Schulza. Chcemy stworzyć metaforę świata, zmierzając wraz z bohaterami do idyllicznej wizji, będącej tęsknotą za światem złożonym z wyobrażeń fantasmagorii i pragnień. Celem tego procesu ma być mityczna republika marzeń z opowiadania Schulza. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjami tego nadużycia. Uzurpatorska wizja twórców prowadzić będzie przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu, w ten sposób odwołując się do współczesnej wizji świata, gdzie cielesność i duchowość przewartościowują swoje znaczenia.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach objętychmonopolem państwa, zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

Schulz: Pętla / ONLINE

Dla młodzieży

„Istotą rzeczywistości jest sens. Co nie ma sensu, nie jest dla nas rzeczywiste. Każdy fragment rzeczywistości żyje dzięki temu, że ma udział w jakimś sensie uniwersalnym.”

„Nie ma ani okruszyny wśród naszych idei, która by nie pochodziła z mitologii - nie była przeobrażoną, okaleczoną, przeistoczoną mitologią. Najpierwotniejszą funkcją ducha jest bajanie, jest tworzenie „historyj”.”

„Schulz: Pętla” jest twórczą interpretacją prozy Brunona Schulza, która staje się zarówno punktem wyjścia jak i szkieletem całej historii. Poprzez poszukiwanie i przekraczanie granic pomiędzy ludzkim ciałem a materią, spróbujemy wejść w proces twórczy sugerowany przez Jakuba - bohatera opowiadań, w kluczowym dla autora „Traktacie o manekinach”. Spróbujemy metaforycznie wejść w kompetencje Stwórcy, by wykreować na scenie człowieka „na obraz i podobieństwo manekina” z wszelkimi konsekwencjach tego nadużycia. Nasza uzurpatorska wizja, poprowadzi nas przez doświadczenia, które zbadają konsekwencje tego czynu.

Dotykamy tematu pamięci, tego jak kształtuje naszą fizyczność i jak wpływa na duchowy aspekt naszego bytu. Chcemy stworzyć metaforę świata zmierzając wraz z bohaterami do źródeł, wiedząc, że jest to cel niemożliwy. Tę niemożność traktujemy jako przywilej naszej wyobraźni, która poszukując odpowiedzi nieustannie podsuwa nam hipotezy. Chcemy dotrzeć do naszych indywidualnych mitologii, próbując sprostać rzeczywistości, która nas otacza, odkryć nasz mit założycielski.

Filozoficzno-poetycka refleksja o naszych ojcach, mitach, naszych kamieniach węgielnych. Nie szukamy odpowiedzi, pytamy. Próbujemy dotrzeć do tego co nas konstytuuje, przyglądamy się temu jak historie indywidualne i nasza wspólna historia nas kształtują. Próbujemy odczytać między słowami Brunona Schulza inspiracje do opowiadania o nas samych. Sprawdzamy jak zagęszczają się napięcia pomiędzy nimi. W spektaklu idąc za sugestią autora próbujemy przejść proces, który opisuje w manifeście jakim jest „Mityzacja rzeczywistości”. Próbujemy dotrzeć do naszego źródłosłowia przechodząc ten proces na próbę, wiedząc, że niejednoznaczność wspomnień i wrażeń i tak nam na to nie pozwoli.
Spektakl jest realizacją teorii teatrów równoległych, którą na potrzeby naszej twórczości wcielamy w „Pętli”, dążąc do stworzenia osobnych narracji: tej która jest na scenie i tej, którą tworzycie we własnej wyobraźni posługując się naszymi obrazami i sugestiami.

„Słowo w potocznym dzisiejszym znaczeniu jest już tylko fragmentem, rudymentem jakiejś dawnej wszechobejmującej, integralnej mitologii. Dlatego jest w nim dążność do odrastania, do regeneracji, do uzupełniania się w pełny sens. Życie słowa polega na tym, że napina się ono, pręży do tysięcy połączeń, jak poćwiartowane ciało węża z legendy, którego kawałki szukają się wzajemnie w ciemności.”

Dofinansowano w ramach wsparcia ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.
Wiek widzów: 14 +

Szczegóły

Po ptakach

Dramat

"Po Ptakach" jest drugą częścią tryptyku realizowanego wspólnie przez CHOREĘ i Earthfall, wynikiem kolejnego międzynarodowego projektu teatralnego, powstałego we wrześniu 2005 roku w Cardiff (Walia). Oba zespoły, posługujące się zupełnie odmiennymi estetykami i metodami pracy, stworzyły wspólnie nowy język na pograniczu gatunków i stylów. CHOREA i Earthfall konfrontują antyczną grecką pieśń chóralną ze współczesną muzyką, choreografią przestrzeni miejskiej i lękami dzisiejszego świata.

Próbowaliśmy odpowiedzieć na pytanie: co zostało nam dzisiaj po "Ptakach" Arystofanesa, po starożytnych Grekach i ich kulturze, co mamy z nimi wspólnego? Pamiętajmy, że Ateny za życia Arystofanesa przechodzą czas wyniszczających wojen ze Spartą, czas rozpadającej się demokracji, kryzysów politycznych, spisków i walki o władzę różnych stronnictw politycznych. Kruszą się wartości społeczne i religijne. W takich okolicznościach zawsze pojawiają się przewodnicy do nowego wspaniałego świata, który ma szanse powstać na gruzach starego, dzięki utopijnym ideom, populistycznym hasłom, manipulacjom i ustawieniu się dokładnie pomiędzy tymi, którym się udało, a tymi, którzy są przegrani. Jedni bez drugich nie mogą żyć, więc tam, gdzie ich drogi się przecinają, trzeba tym pierwszym odbierać władzę, a tym drugim marzenia. Całość otoczyć murem, rozstawić straże i strzec się obcych,
jak to jest w Chmurokukułczynie - idealnym nowym państwie Arystofanesa. Ale zza wysokiego muru bogowie wyglądają na skorumpowanych idiotów, a ludzie na okradzionych z marzeń karłów. Czy raj na ziemi można dzisiaj budować tylko za kolczastymi drutami, czy wszystkie wizje uzdrawiania świata w trakcie realizacji stają się zawsze tak samo gorzkie i groźne? W tym spektaklu granym w postkomunistycznym państwie, w dobie globalnego terroryzmu pytamy o to nie tylko Arystofanesa…

Szczegóły

Tragedia Jana

Dramat

Spektakl opowiada biblijną historię Jana Chrzciciela podejmującego walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Popada on w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem, który przywłaszczył sobie żonę własnego brata. Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), wskutek którego niepokorny święty pozbawiony zostaje głowy.
Jednak u Gawatowica - niczym w średniowiecznym misterium - zło zostaje potępione, a winni niesprawiedliwości - ukarani.

Ten wczesnobarokowy tekst napisany w 1619 roku na jarmark świętojański w Kamionce Strumiłowej (dziś na Ukrainie) jest unikalnym zabytkiem języka polskiego i świadectwem tradycji teatru jarmarcznego. Całość odgrywana niegdyś przez uczniów kolegium jezuickiego z jednej strony zawiera elementy farsy i groteski, z drugiej boskiego lęku i grozy (mysterium tremendum). Żywy i dynamiczny język Gawatowica nie ustępuje mistrzom renesansowej literatury polskiej - Janowi Kochanowskiemu i Mikołajowi Rejowi. W dobie badań nad genami religijności VMAT2, ścierania się systemów ideologicznych i rozwoju sztucznej inteligencji warto zastanowić się nad tym, czy wiara jest w jakikolwiek sposób racjonalna? Skąd się bierze jej moc i czy ważna jest dzisiaj? Co odróżnia postawę ultrareligijną od postawy fanatycznej i jakie kanony wartości można uznać współcześnie za aktualne?

Zabawy jarmarczne, obrzędy i rytuały świąteczne o skomplikowanych korzeniach pogańsko-chrześcijańskich organizowały i nadal organizują rytm funkcjonowania naszej społeczności oraz nadają im sens. Łódzki Teatr CHOREA od lat eksperymentujący z pieśniami, obrzędami i starymi tekstami kultury jest jednym z niewielu zespołów, który może podjąć wyzwanie przywrócenia tego tekstu polskiemu teatrowi.

Szczegóły

Tragedia Jana

Tragedia

W spektaklu Teatru Chorea Jan Chrzciciel podejmuje walkę z trawiącymi świat grzechami rozpusty, pychy, tchórzostwa i pazerności. Przez to popada w konflikt z prowadzącym hulaszcze życie Herodem.

Kluczowym elementem intrygi jest mityczny taniec córki Herodyjady (popularnie zwanej Salome), przez który niepokorny święty zostaje pozbawiony głowy. Jednak u Gawatowica – niczym w średniowiecznym misterium – zło będzie potępione, a winni niesprawiedliwości – ukarani.

Jak pisał po premierze spektaklu recenzent Tadeusz Kornaś, twórcy z Teatru Chorea wraz z reżyserem Waldemarem Raźniakiem „odważyli się zadać pytanie poważne – o istotę tkwiącego w człowieku zła, o obecność zła w świecie, o bezkompromisowe dążenie do dobra i sprawiedliwości, wreszcie o sensowność dobrej śmierci – i sami chyba też zostali nagrodzeni scenicznym efektem, który stworzyli. Może nawet zaskoczeni jego siłą”.

Szczegóły

Studium o Hamletach

Dramat

Warszawska Akademia Teatralna i łódzki Teatr CHOREA realizują wspólnie projekt teatralny pt. „Studium o Hamletach”, wyznaczający współczesne myślenie o Szekspirze, poprzez pryzmat tekstów Wyspiańskiego i Grotowskiego.

Studenci II i III-go roku wydziału aktorskiego Akademii Teatralnej i aktorzy Teatru CHOREA pod kierunkiem Waldemara Raźniaka i Tomasza Rodowicza podjęli próbę zmierzenia się z tekstem „Hamleta” Szekspira, sięgając do zachowanych scenariuszy spektaklu Jerzego Grotowskiego z roku 1964, zatytułowanych „Studium o Hamlecie”, do recenzji i relacji aktorów Teatru 13 Rzędów oraz do tekstu „Studium o Hamlecie” Stanisława Wyspiańskiego.

„Chcieliśmy postawić siebie w tym punkcie, w którym stał zespół Grotowskiego ponad 40 lat temu. W punkcie niewiadomej, w punkcie rozdroża i zapowiedzi klęski w obliczu mierzenia się z wielkim tekstem.” (T. Rodowicz)

Premierowe prezentacje spektaklu Raźniaka i Rodowicza poprzedzone zostały sesjami prób i treningów fizycznych nawiązujących do metody Grotowskiego, pracą z tekstem Szekspira i wspólnym budowaniem dramaturgii spektaklu. Aktorzy sami wyszukiwali w dramacie Szekspira teksty najbliższe ich własnym doświadczeniom. Spektakl przekracza fabułę dramatu i jest wzbogacony o osobiste wypowiedzi aktorów dotyczące ich życiowych wyborów i własnej tożsamości.

Spektakl jest próbą odpowiedzi na pytanie kim dziś jest Hamlet? Dlaczego Grotowski za Wyspiańskim umieścił go na polskiej wsi, na cmentarzu? I najważniejsze: czy można dziś Grotowskim czytać Szekspira?

"Projekt nawiązuje do awangardy teatralnej lat sześćdziesiątych, którą reprezentował Teatr Laboratorium Jerzego Grotowskiego, co zbiega się z ogłoszeniem roku 2017 rokiem stulecia awangardy polskiej. Nie tworzymy jednak żadnej rekonstrukcji dzieła Grotowskiego. Zainspirowani odwagą i klęską tamtej próby szukamy własnej narracji i własnego ryzyka. Przekroczeniem typowych metod budowania spektaklu jest u nas sposób potraktowania tekstów zarówno Szekspira, Wyspiańskiego jak i Grotowskiego. Nikt do tej pory takiej próby nie podjął." (T. Rodowicz)

Szczegóły