Jan Wieczorkowski - zdjęcie

Jan Wieczorkowski

7,2 / 10

50 oddanych głosów

Polski aktor. W 1997 roku ukończył studia w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Jego kreacją dyplomową (nagrodzoną na II Festiwalu Przedstawień Dyplomowych w Łodzi, 1997) była tytułowa rola w sztuce Rolanda Topora "Joko świętuje rocznicę". W 2009 wystąpił w teleturnieju Fort Boyard. Uwagę masowej publiczności zwrócił na siebie rolą Michała Chojnickiego w telenoweli "Klan" (1997–2004), z której zrezygnował po siedmiu latach i został zastąpiony przez innego aktora. Ma również na swoim koncie występy na dużym ekranie, m.in. w komedii "U Pana Boga za piecem" (1998) i w filmie obyczajowym "Enduro Bojz" (2000). W latach 2008–2014 grał jedną z głównych ról w serialu "Czas honoru".
Spektakle z udziałem tego aktora:

Blef

Komedia

Kariera, pieniądze, władza to najbardziej liczy się w korporacyjnym życiu. Idealnie skrojone garnitury, finezyjne poszetki, gustowne krawaty i męskie rozprawy o biznesie. Co się zmienia, gdy po przeciwnej stronie stołu, do negocjacji siada kobieta? Pokusa manifestacji wyższości, żądza sukcesu i prawa ekonomii mogą okazać się przyczyną pikantnych, ale pełnych wysublimowanego humoru, korporacyjnych pertraktacji.

Stanisław (Jan Wieczorkowski/Michał Rolnicki) i Krzysztof (Kamil Kula/Adam Serowaniec) czekają na spotkanie z Jackiem, aby mogli przypieczętować strategiczną dla ich pozycji w firmie umowę. Zamiast zaprzyjaźnionego biznesowego partnera, w gabinecie zjawia się jednak Hanna (Katarzyna Ankudowicz/Ilona Wrońska). Zimna taktyka kobiety pozostaje zagadką nawet dla najwyższego rangą korporacjusza, Władysława (Marcin Perchuć/Maciej Wierzbicki).
Gorzko – słodka komedia odsłania kulisy korporacyjnego piekiełka. Przedstawienie jest teatralną, niezwykle wciągającą kalkulacją zawodowych zysków i nierzadko moralnych strat.

Szczegóły

Czarna komedia

Komedia

“Czarna komedia” Petera Schaffera to jedna z najczęściej grywanych komedii na świecie. Fenomen tego przedstawienia polega m.in. na odwróconej logice: kiedy na scenie gaśnie światło, aktorzy poruszają się swobodnie, jakby w ich świecie panowała jasność, kiedy jednak na scenie zapalają się reflektory, wszyscy bohaterowie „wpadają w ciemność” i poruszają się po omacku, stąd komiczność sytuacji i całe serie pomyłek.

Młody, dobrze zapowiadający się rzeźbiarz staje przed podwójną życiową szansą. Tego samego dnia, w jego mieszkaniu ma się pojawić słynny milioner, koneser sztuki, zainteresowany kupnem jego prac, a także przyszły teść - groźny Pułkownik. Na obu powinien zrobić piorunujące wrażenie. Chcąc więc zaprezentować się jak najlepiej, pożycza z mieszkania nieobecnego przyjaciela stylowe meble. I pewnie wszystko poszłoby gładko, gdyby…nagle nie zgasło światło. Awaria wywołuje lawinę niespodziewanych zdarzeń. W ciemnościach spotykają się wszyscy oczekiwani oraz kilku, dość niespodziewanych gości. Wymagająca angielska narzeczona wraz z papciem - niezrównoważonym wojskowym; nieznosząca sprzeciwu kochanka; sąsiadka - stara panna, amatorka śpiewania psalmów i wyskokowych trunków; sąsiad gej - uroczy, zmanierowany, wykwintny i podkochujący się w głównym bohaterze. Do tego wszystkiego elektryk, którego nietrudno pomylić z milionerem i wreszcie milioner, którego dość łatwo można wziąć za pracownika elektrowni.

Szczegóły

Dom lalki. Część 2

Komedia

Wszyscy znamy zjawisko sequela – czyli kontynuację jakiegoś dzieła, najczęściej filmu, książki czy gry komputerowej, przedstawiającego dalsze losy poznanych bohaterów lub kontynuującego wątek ukazany w poprzednim dziele.
Jednak naprawdę rzadko się zdarza sequel teatralny – i to klasycznego dzieła jednego z najwybitniejszych twórców światowego teatru.
Zapraszamy na europejską prapremierę broadwayowskiego hitu „Dom lalki. Część 2.”.
Dramat „Dom lalki”, czasami tytułowany również jako „Nora”, autorstwa norweskiego pisarza Henryka Ibsena został przez niego napisany w roku 1879.
Dramat ten jest uważany za jeden z najważniejszych utworów literatury światowej, umieszczony został na prestiżowej międzynarodowej liście Pamięć Świata.
Główną bohaterką książki jest Nora – młoda kobieta, matka trójki dzieci, ukochana żona swojego pnącego się w hierarchii banku męża. Są małżeństwem od ośmiu lat, ale w momencie kryzysu okazuje się ono jedynie podtrzymywaną sztucznie fikcją.
Nora pragnąc przywrócić zdrowie ukochanemu, fałszuje w przeszłości podpis ojca na rewersie. Jeśli ta sprawa wyjdzie na jaw, kariera Torwalda zostanie zahamowana.
I choć sprawa zakończy się szczęśliwie, Nora uświadomi sobie, że w rękach żonglującego jej życiem w zależności od atmosfery męża, przez lata była tylko tytułową lalką. Nora porzuca rodzinę, oświadczając, że będzie próbowała na własną rękę radzić sobie w życiu.
„Dom lalki”. Część 2.” Lucasa Hnath’a, napisana w roku 2017 i wystawiona z ogromnym sukcesem na Broadway’ u, to bezpośrednia kontynuacja losu ibsenowskich bohaterów.
Rzecz dzieje się 15 lat po odejściu Nory.
W końcowej scenie przełomowego dzieła Ibsena Nora Helmer podejmuje szokującą decyzję o opuszczeniu męża oraz trójki dzieci i rozpoczęciu życia poza rodziną. To kulminacyjne wydarzenie – kiedy Nora zatrzaskuje drzwi przed wszystkim w swoim życiu – natychmiast wprowadziło światowy dramat do współczesności.Teraz Nora puka do tych samych drzwi. Wróciła. Ale dlaczego? I co będzie oznaczać jej powrót dla tych, których zostawiła?
Niezwykle błyskotliwa i intrygująca sztuka Lucasa Hnath’a stawia bardzo wiele pytań, na które nie znajdujemy prostych odpowiedzi. Każda z postaci dramatu zderza się z bolesną historią pozostałych bohaterów tego rodzinnego kręgu. Każda z postaci ma swoja własną bolesną historię i racje, które nie przystają do przekonań pozostałych osób. Ale również w jakiś przedziwny sposób te historie spójnie się wzajemnie dopełniają, tworząc oczyszczającą przestrzeń do, wydawałoby się niemożliwego pojednania, czy może chociaż próby wybaczenia.
„Dom lalki”. Część 2.” jest wspaniałą intelektualną przygodą na najwyższym poziomie teatralnej kreacji. Jest też bezkompromisową intelektualną wiwisekcją rzeczywistości opartej na patriarchalnym paradygmacie organizacji naszego świata.
Jednak przede wszystkim jest wciągającą opowieścią o nas, o ludziach. Naszych uczuciach, emocjach, pragnieniach i potrzebach. I ograniczeniach. Narzuconych przez społeczeństwo i konwencjonalne przyporządkowanie ról, ale i narzuconych sobie przez nas samych.
Ta, momentami bardzo zabawna, wręcz komediowa i uroczo prowokacyjna w warstwie językowej, sztuka, potrafi jednocześnie przejmująco stymulować najgłębsze pokłady naszych emocji i uczuć.
Gwiazdorska obsada i najwyższy kunszt teatralnych umiejętności.
Spektakl dla widzów od 15 roku życia.

Szczegóły

Prywatna klinika - John Chapman i Dave Freeman

Komedia

Pewnego dnia w mieszkaniu pewnej atrakcyjnej kobiety powstaje niezwykłe zamieszanie z udziałem jej kochanków, ich żon, jej najlepszej przyjaciółki i … byłego męża.

Szczegóły

Apartament prezydencki

Komedia

“W Hollywood moralność człowieka znaczy mniej od jego tweetów.” /Anonim/

Czerwony dywan, błyski fleszy, szerokie uśmiechy, wywiady, podziękowania, ucałowania, wielbiciele, adoratorzy, fani, splendor, podziw i sława…

Hollywood w najbardziej obiegowym wydaniu – fabryka snów, fabryka Gwiazd, fabryka nierzeczywistych światów, nierzeczywistych bohaterów i bardzo rzeczywistych pieniędzy…

Apartament prezydencki w słynnym hollywoodzkim hotelu Chateau Marmont. Wieczór wręczenia Złotych Globów. Patrick Zane, jeden z najsłynniejszych hollywoodzkich aktorów, symbol męskości i gwiazda filmów akcji, wyrusza na uroczystość wręczenia Złotych Globów. To ma być “jego” wieczór.

Jednak w jego apartamencie dzieją się rzeczy, które znacząco rozmijają się ze scenicznym employ aktora i niekoniecznie powinny ujrzeć światło dzienne. Dobrze wie o tym jego agent, który za wszelką cenę stara się skutecznie posprzątać cały “bałagan”, który pozostawiła po sobie w hotelu Gwiazda.

Otóż słowa “skutecznie” i “za wszelka cenę” w Hollywood nabierają specjalnego znaczenia.

Dość powiedzieć, że nieżywa naga męska prostytutka na podłodze apartamentu oraz duże ilości znajomo wyglądającego białego proszku na stoliku, to tylko jedne z wielu niekoniecznie pożądanych elementów skandalicznej układanki rujnującej świetlisty image filmowego gwiazdora.

“Apartament prezydencki” to połączenie “Pulp fiction” Quentina Tarantino z serialem HBO “Ray Donovan”. To, mówiąc kolokwialnie, najbardziej „pojechana po bandzie” komedia, która w przewrotny i błyskotliwy sposób burzy wszystkie cukierkowe wyobrażenie o fabryce snów. To bezlitosna i inteligentna satyra na przemysł filmowy, w którym nie istnieje świętość, której nie można by zszargać i hipokryzja, której granic nie można by przekroczyć.

Zawsze bowiem znajdą się ludzie, którzy za odpowiednio sowitą gratyfikację ukryją wszelkie niewygodne fakty i błyszczącym brokatem PR-u zatuszują nawet największą rysę na wizerunku uwielbianej przez świat Gwiazdy.

“Apartament prezydencki” – czarna komedia, która śmiechem zdemoluje wszelkie Twe kolorowe złudzenia na temat show-businessu.

Uwaga!
W spektaklu pojawiają się sceny nagości oraz używane jest ostre słownictwo.
Spektakl dozwolony od lat 18.
W przedstawieniu używane są wyroby tytoniowe.

Szczegóły