Jan Dravnel - zdjęcie

Jan Dravnel

7,8 / 10

88 oddanych głosów

Studiował na wydziale aktorskim warszawskiej Akademii Teatralnej. Uczestniczył w zajęciach Studium Aktorskiego w ramach projektu Teren Warszawa w TR, a od 2005 roku należy do zespołu TR Warszawa. Wystąpił w spektaklach Teatru Telewizji, między innymi w Od dziś będziemy dobrzy Pawła Sali (2004) i w Skazie Marcina Wrony (2005), a także w filmach Rozdroże Cafe Leszka Wosiewicza (2005), w Odzie do radości Anny Kazejak-Dawid, Jana Komasy i Macieja Migasa (2005) oraz Heavy Mental Sebastiana Buttnego (2013). Współtworzy także projekt muzyczny „Gruppa Wschód”.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Żaby

Dramat

Autorski spektakl Michała Borczucha oparty na fragmentach komedii greckich Arystofanesa (Żaby, Chmury, Ptaki), powieści Krzysztofa Niemczyka „Kurtyzana i pisklęta” oraz aktorskich improwizacji. Próba spojrzenia na nasze korzenie, na dziedzictwo greckie. Dwie kluczowe dla twórców idee to piękno i dobro rozumiane jako jedno słowo Kalokagathia.

Słowo wyrażające koncepcję kompletnej osobowości człowieka, który rodzi się nieprzystosowany do życia i który, musi się nauczyć życia. Nieodłącznym elementem życia jest seksualność i intymność w relacji z drugim człowiekiem. Relacje te przedstawione są z perspektywy hetero- i homoseksualizmu. Przefiltrowany przez współczesną wrażliwość (klasyczne teksty zderzone z doświadczeniami własnymi aktorów i materiałami dokumentalnego researchu) obraz cywilizacji, seksualności i kultury antycznej.

Szczegóły

Woyzeck

Dramat

Spektakl Grzegorza Jaremki oparty będzie na dramacie Georga Büchnera, XIX-wiecznego niemieckiego rewolucjonisty, pisarza i przyrodnika. Fabuła „Woyzecka” osnuta jest wokół prawdziwej historii młodego mordercy z Lipska. Büchner sportretował swojego bohatera z niezwykłym współczuciem, ukazał go jako ofiarę okrutnego, bezdusznego społeczeństwa, które depcze każdego, kto nie pasuje do jego norm. Dzieje Woyzecka nie zostały jednak opowiedziane do końca, a tekst znaleziony po śmierci pisarza pozostał we fragmentach. Mimo to, a może właśnie dzięki tej ułomności, „Woyzeck” od ponad wieku uwodzi twórców teatralnych i operowych.

Grzegorz Jaremko z tego rewolucyjnego tekstu wydobywa temat kształtowania się męskiej tożsamości. W jego interpretacji mężczyźni otaczający głównego bohatera to kumple z podwórka, garażowy band. Dramatyczny konflikt nie polega na zderzeniu klas społecznych, ale na konfrontacji różnych sposobów kształtowania, testowania i wyrażania swojej męskości. W tej opowieści o dojrzewaniu energia macho zderza się z męskością miękką, sensualną i rozmytą. Wstyd i lęk inicjacji Woyzecka znajdują ujście w świecie wirtualnym, gdzie bohater eksperymentuje ze swoim ciałem i wizerunkiem. Kiedy wirtualne eksperymenty nie przynoszą wyzwolenia, dochodzi do realnej zbrodni. Miejscem prowokacji jest zatęchły garaż, a może chłopięcy pokój z widokiem na brzeg jeziora.

Niedokończona sztuka Büchnera staje się więc pretekstem do postawienia pytania o współczesną męską tożsamość.

Czy posiadamy rytuały inicjacyjne na wzór tych, które były progiem dorosłości dla wojowników dawnych plemion?
Do jakich kulturowych wzorów męskości mamy dziś dostęp?
Jaka jest relacja między tożsamością mężczyzny a fizjologią ciała?
Gdzie jest przestrzeń buntu wobec stereotypu mężczyzny?
Czy jest możliwy projekt nowej męskości?

Spektakl rekomendowany widzom pełnoletnim.

Szczegóły

Jackson Pollesch

Dramat

„Osoby kreatywne siedzą dziś na widowni. Kiedyś było odwrotnie. Ci bardziej kreatywni byli na scenie, ci mniej – podziwiali ich elitarną pracę. Fakt, że kreatywność, twórczy impet, przedsiębiorczość są dziś przedmiotem społecznych oczekiwań, a postać człowieka kreatywnego stała się niemal ikoną ducha kapitalizmu, zawdzięczamy prawdopodobnie m.in. artystom teatru. I choć elastyczność, mobilność, kreatywność, odpowiedzialność nie mają na rynku wartości tak ugruntowanej pozycji jak żądza, nienawiść, zazdrość, zemsta, miłość, śmierć, wina czy los, to właśnie do kreatywności – i czas to głośno powiedzieć – należy przyszłość. Kiedy więc tematem sztuki jest żądza, istnieje obawa, że na widowni wszyscy co prawda chętnie będą słuchać historii o żądzy i chętnie wyciągać z niej wnioski, tyle że większość widzów niekoniecznie odczuwa potrzebę żądzy. Ale wszyscy koniecznie chcą być kreatywni.” René Pollesch

Szczegóły

Holzwege

Dramat

W 1988 roku w niewyjaśnionych okolicznościach w swoim mieszkaniu na Placu Konstytucji w Warszawie umiera wybitny kompozytor, Tomasz Sikorski. Reżyserka Katarzyna Kalwat i dramaturżka Marta Sokołowska próbują rozwikłać tajemnicę śmierci kompozytora, przeprowadzając teatralne śledztwo. Obok aktorów bierze w nim udział Zygmunt Krauze, kompozytor, pianista i przyjaciel Sikorskiego.

"Holzwege” to teatr, eksperyment śledczy i koncert na żywo w jednym. Czy z dokumentów, listów, wspomnień i muzyki uda się odtworzyć prawdę o życiu i śmierci awangardowego artysty?

Szczegóły

Grind/r

Dramat

Sztuka Piotra Trojana oparta jest na zapisie kilkunastu autentycznych spotkań, zaaranżowanych za pomocą aplikacji randkowej dla gejów Grindr. Projekt pokazuje drugą, ukrytą stronę życia metropolii, a jednocześnie analizuje fenomen seksu w epoce cyfrowej. Znalezienie odpowiedniego partnera lub partnerki niegdyś wymagało wielu starań i czasu, dzisiaj trwa tyle, ile kliknięcie na ekranie smartfona. Jaki wpływ na relacje seksualne między ludźmi mają nowe technologie? W jaki sposób aplikacje randkowe zmieniają obyczajowość? Czy Grindr to rzeczywiście miejsce, gdzie marzenia się spełniają?

UWAGA! Nietypowy układ widowni: Miejsca nienumerowane. Widzowie siedzą na krzesłach i materacach rozstawionych po dwóch stronach sceny.

Spektakl rekomendowany dla widzów powyżej 18 roku życia lub za zgodą rodziców i prawnych opiekunów (prosimy o kontakt z działem edukacji: edukacja@trwarszawa.pl)

Szczegóły

Chinka

Dramat

„Chinka” to romans gangstersko-polityczny, oparty na fragmentach scenariuszy filmowych Jean-Luc Godarda, „Biesach” Fiodora Dostojewskiego i aktorskich improwizacjach. Grupa badaczy z Laboratorium Rekonstrukcji bierze na warsztat polityczne strategie i utopie z przeszłości. Rekonstruując i przetwarzając rewolucyjne archiwum, bohaterowie pytają o dziedzictwo lewicy i dzisiejszy potencjał społecznej zmiany. Co zostało z ideałów studenckiej rewolty 1968 roku? Jakie jest miejsce dla ruchu lewicowego wobec przejęcia przez prawicę postulatów społecznych? Czy dawny podział na lewicę i prawicę jest jeszcze zasadny? Jaka forma politycznego zaangażowania jest możliwa w ramach przestrzeni kultury?

Punktem wyjścia do pracy nad scenariuszem jest film Godarda „Chinka” z 1967 roku, inspirowana „Biesami” opowieść o studenckiej komunie z Paryża, która przygotowuje się do walki rewolucyjnej. Premiera filmu poprzedziła i zapowiedziała protesty studenckie z maja 1968 roku. Za francuskim reżyserem twórcy przedstawienia podejmują temat komercjalizacji politycznego ruchu, który staje się częścią kapitalistycznego systemu konsumpcji i kultury popularnej. Przestrzeń akustyczna spektaklu oparta jest na deformacji popularnych pieśni i cytatów z muzyki filmowej, natomiast scenografia nawiązuje do projektu Rosy Esman z 1966 roku „7 Objects In a Box”, pierwszej kolekcji mikro dzieł światowej sławy artystów (m.in. Claesa Oldenburga). Projekt ten był pierwszym w historii przypadkiem, gdy sztuka nie tyle została reprodukowana, ile zyskała swój popularny, tani odpowiednik – stała się towarem.

JEAN

Miałem sen, że prześnione rewolucje wydarzają się naprawdę. Rewolucja francuska, rewolucja haitańska, rewolucja kubańska, bunt Metysów w Kanadzie, zamieszki w Argentynie, Wielki Zakon Irokezów. To jest mityczny kojot w canoe, do którego można mieć sentyment. Socjalizm działa na sentymencie i resentymencie. Idee socjalistyczne zagarnięte przez narodowy socjalizm, idee Maja’68 wchłonięte przez kapitalizm, puszyste łapki koali spreparowane i wprowadzone do taksonomii zoologicznej. Pluralizm, wolność i czułość są po to, żeby uniemożliwić stworzenie realnej siły politycznej w ramach systemu demokratycznego. Pluralizm, wolność i czułość są po to, żeby rewolucja nie była możliwa. Cholera to choroba o potencjale rewolucyjnym - dziesiątkowała społeczeństwo i budziła strach w wielu guberniach. Ludzkość żyje w strachu, bo robotnicy wymierają i nie ma się w kim kochać. Dobrze, że można się jeszcze kochać w Yoko Ono, Johnie Lennonie i innych piosenkarkach. John Lennon świetnie wyglądał nagi i to podobno dla niego stworzono globalne ocieplenie.

(fragment scenariusza spektaklu „Chinka”)

Szczegóły

Robert Robur

Dramat

Seria tajemniczych zgonów wstrząsa światem nowych mediów. Zagadkę próbuje rozwikłać inspektor Mirosław Kryzys ze Świetlnej Policji. Tropy prowadzą do Roberta Robura, młodego scenarzysty. Tymczasem w Mieście Światła narasta rebelia. Członkowie sekty tajemniczego Mistrza chcą obalić dyktaturę Urzędu Energii. Kto stoi za tajemniczymi zbrodniami? Czy ciemność wygra ze światłem? Kto pisze serial „Wściekłość i wrzask”?

Ostatnia, niedokończona powieść Mirosława Nahacza (1984-2007) rozgrywa się w przyszłości, w której fikcja kreowana przez media wyparła całkowicie rzeczywistość. Sensacyjna akcja łączy się z wizją społeczeństwa, które odurzone medialnymi przekazami, staje się bezwolne i podatne na manipulacje władzy. Spektakl Krzysztofa Garbaczewskiego przenosi dystopijną powieść Nahacza do współczesnego świata cyfrowych mediów i wirtualnej rzeczywistości. To, co dekadę temu wydawało się czystą fantazją, dziś staje się realnością. Wszechobecna inwigilacja i kontrola w sieci, internetowe gwiazdy, które zapalają się równie szybko, jak gasną, koncerny manipulujące informacjami i hakerzy, którzy wykradają im dane – żyjemy w przyszłości, którą wymyślili pisarze. Dzięki technologii virtual reality powstają cyfrowe światy tak realne, że można je pomylić z rzeczywistością. W jaki sposób ten nowy, wspaniały świat wpływa na człowieka i jego relacje z innymi? Jak połączyć dwie strony pękniętej rzeczywistości?

Szczegóły

Męczennicy

Dramat

Europa żyje w strachu, po raz pierwszy od czasów totalitaryzmów. Czego się boimy? Innego, który przyjdzie i zniszczy nasze wartości, styl życia i bezpieczeństwo. Radykalnych ruchów religijnych, które chcą kontrolować życie jednostek i całych społeczeństw. Kryzysu ekonomicznego, który uderza w rodziny i całe wspólnoty, podważając poczucie stabilności. Odpowiedzią na lęki jest zwrot w stronę zasad wiary. To one mają zapewnić stały fundament, na którym można budować życie wśród ruchomych piasków. Oddzielić dobre od złego, moralne od niemoralnego.

Co jednak, gdy wiara zamienia się w dogmatyzm? Kiedy staje się mieczem, który przecina człowieka, rodzinę, wspólnotę? Kiedy idealistyczne pobudki prowadzą do religijnego fanatyzmu?

„Nie bój się” – mówi Lidka, bohaterka spektaklu Grzegorza Jarzyny. Uczennica gimnazjum szuka w Biblii odpowiedzi na pytanie o swoje lęki, o to kim jest i po co żyje. Nagła zmiana jej zainteresowań i zachowania, budzi niepokój ojca, jest niezrozumiała dla rówieśników i nauczycieli. Ale dla Lidki opinia otoczenia się nie liczy. Jest jeden cel i jedna prawda, dla których trzeba poświęcić wszystko.

Spektakl Grzegorza Jarzyny podejmuje próbę analizy mechanizmu strachu i fanatyzmu, z którym konfrontuje się współczesny świat. To dramatyczna opowieść o ludziach, gotowych zapłacić najwyższą ceną za wartości, w które wierzą. Skąd bierze się taki rodzaj determinacji? Jak rodzą się ekstremizmy religijne? Czym jest wiara dla współczesnego człowieka? Gdzie jest jej miejsce w liberalnym systemie? Czego boi się dzisiejsza Europa? Czego boimy się my?

Szczegóły

Możliwość wyspy

Dramat

Akcja Możliwości wyspy rozgrywa się równolegle – dziś oraz w okolicach roku 4000. Perspektywa przyszłości pozbawionej kryzysów egzystencjalnych, a także fizycznego bólu jest odpowiedzią na odrazę wobec współczesnego świata, w którym z wielu powodów panują samotność, pustka i bezsens. W ciągu dwóch tysięcy lat geografia świata i warunki klimatyczne kilkukrotnie uległy gwałtownym przemianom. Zamieszkujące ziemię genetyczne kopie dawnych ludzi spędzają życie w izolacji, czytając i komentując autobiografie swoich przodków. Neoludzie mają zdolność fotosyntezy, ich wrażliwość na bodźce zewnętrzne jest mniejsza, nie znają radości ani rozkoszy, nie potrafią śmiać się, ani płakać. Rzeczywistość przyszłości poznajemy za sprawą Daniela24 i Daniela25 – klonów żyjącego w naszych czasach popularnego komika Daniela, pogrążającego się stopniowo w depresji, spowodowanej poczuciem starzenia się i samotności. Elementem łączącym przyszłość z teraźniejszością jest obecność psa Siri, który staje się symbolem wiernej, bezwarunkowej miłości.

Jakie wnioski przynosi obserwacja współczesności z perspektywy neoludzi?

Czy da się ochronić więzi przed całkowitym zanikiem, kiedy na horyzoncie majaczy świat technologii z nieodległą perspektywą nieśmiertelności?

Szczegóły

Uroczystość

Dramat

Co się stanie, kiedy na jaw wyjdzie mroczna, rodzinna tajemnica? Co, jeśli stanie się to podczas uroczystości 60. urodzin ojca - głowy rodziny? I jeśli to właśnie ojciec znajdzie się w centrum podejrzeń? „Uroczystość” Grzegorza Jarzyny w bezkompromisowy sposób odsłania ciemne kulisy rodzinnych związków, balansując pomiędzy tragedią i farsą. To trzymająca w napięciu historia walki o prawdę, którą każdy musi stoczyć sam.

Przełomowy spektakl Jarzyny oparty jest na głośnym filmie „Festen” Thomasa Vintenberga i Mogensa Rukova, pierwszym i najlepszym obrazie duńskiej Dogmy. W przedstawieniu, prezentowanym z powodzeniem na najważniejszych międzynarodowych festiwalach, występuje czołówka polskich aktorów filmowych i teatralnych: obok Andrzeja Chyry i Jana Peszka m.in. Magdalena Cielecka, Aleksandra Popławska, Marek Kalita, Ewa Dałkowska, Katarzyna Herman, Zygmunt Malanowicz, Adam Woronowicz.

Jarzyna trafia swoim przedstawieniem w czułe punkty
„New York Times”
Cudowna machina teatralna, czysty klejnot
„Le Figaro”

Szczegóły

Dawid jedzie do Izraela

Dramat

Spektakl דוד נוסע לישראל („Dawid jedzie do Izraela”) Jędrzeja Piaskowskiego i Huberta Sulimy to teatralna fantazja odnosząca się do wielowiekowej historii i kultury Żydów w Polsce.

Przedstawienie rozpoczyna się od próby rekonstrukcji realiów Marca 1968 roku. Trwa antysemicka nagonka. Polscy rodzice, wychowujący adoptowanego chłopca decydują się przywrócić mu jego dotąd ukrywaną, żydowską tożsamość. Ich zmagania z obowiązującymi narracjami i stereotypami dotyczącymi relacji polsko-żydowskich prowadzą ostatecznie do niezwykłego rozwiązania.

W trakcie pracy nad spektaklem twórcy, wychodząc od obchodów 50. rocznicy wydarzeń Marca ’68, próbowali zbadać z różnych punktów widzenia dzisiejszy, szeroko rozumiany dyskurs polsko-żydowski i przyjrzeć się używanym w nim retorykom, dominującym narracjom i figurom.

Osią tematyczną spektaklu jest zbiór opowieści i narracji wyrosłych wokół kulturowej figury Żyda, obecnej w pamięci zbiorowej, zarówno historycznej jak i współczesnej. Nakładające się plany czasowe tworzą baśniową, groteskową rzeczywistość polsko-żydowskiego uniwersum, w którym "typowa" polska rodzina z okresu PRL-u spotyka się z postaciami historycznymi, m.in. z Władysławem Gomułką, Aldoną Giedyminówną, żoną Kazimierza Wielkiego, czy nawet z królową Polski Maryją z Nazaretu. Jednocześnie spektakl ma formę parabolicznej opowieści skonstruowanej w reakcji na zajścia polityczne, podobną do gestu, na jakim oparta została słynna "marcowa" powieść Andrzeja Szczypiorskiego pt. „Msza za miasto Arras”.

Od twórców:
Zależy nam na próbie zbudowania perspektywy łączącej, która choć na chwilę wymykałaby się dotychczasowym narracjom. W naszej opinii charakter dyskusji na "tematy polsko-żydowskie" najczęściej - także nieświadomie - generuje wyłącznie podziały i utrwala w zbiorowej świadomości figurę Obcego-Żyda. Dlatego celowo podważamy klisze obecne w tych dyskursach, a także odżegnujemy się od wspólnego dla obu narodów kultu pamięci, narodowego cierpienia i poprawności politycznej. Chcemy, aby nasz spektakl odgórnie zakwalifikowany jako wypowiedź na "tematy żydowskie", wymykał się tej klasyfikacji i z premedytacją dotykał także „tematów polskich”: m.in. polskiego patriotyzmu, tożsamości narodowej, czy chociażby upamiętnienia setnej rocznicy odzyskania niepodległości.

Szczegóły

Moja walka

Dramat

6 tomów, 3600 stron, przekłady na kilkadziesiąt języków, milionowe nakłady. Cykl powieściowy „Moja walka” norweskiego pisarza Karla Ove Knausgårda stał się wydarzeniem na rynku wydawniczym ostatnich lat. Knausgård opisał w nim całe swoje życie od dzieciństwa po dojrzałość. W TR Warszawa wystarczy jeden wieczór, aby poznać jego historię. Teatralną adaptację tej jedynej w swoim rodzaju biograficznej powieści przygotowuje Michał Borczuch, jeden z najciekawszych współczesnych polskich reżyserów. Wejdź z aktorami TR Warszawa w strumień życia.

Spektakl Michała Borczucha oparty na epopei Karla Ove Knausgårda, jednego z czołowych pisarzy skandynawskich. Wydana w 2011 roku sześciotomowa powieść to wyjątkowy w historii światowej literatury projekt, polegający na literackim zapisie biografii autora, od wczesnego dzieciństwa po wiek dojrzały.

„Moja walka” jest długą, epicką medytacją nad rzeczywistością. Obsesyjnie szczegółowa narracja Knausgårda jest dla mnie inspirująca jako nowoczesny algorytm na utrwalenie rzeczywistości i siebie w niej. Ten skrajny, obsesyjny subiektywizm, którzy momentami każe mi nienawidzić autora, odsłania również prawdę o współczesności, w której doświadczenie przyglądania się jak w selfie samemu sobie zamienia się w walkę o istnienie w świecie pełnym ludzi. Inni ludzie mogą być najbliżej nas, mogą być częścią naszej rodziny ale w zderzeniu z naszym ego stają się tylko bohaterami powieści. Knausgård wciąga nas w to tworzenie literatury z naszego życia. Ale jest tu paradoks; gdy nasze życie staje się ważne, każde inne (choć utrwalone w detalach) staje się anonimowe. Dlatego w pracy warsztatowej zderzaliśmy z książką Knausgårda osobiste doświadczenia wybranych czytelników, co stanie się integralną częścią spektaklu. (Michał Borczuch)

Szczegóły