Jadwiga Jankowska-Cieślak - zdjęcie

Jadwiga Jankowska-Cieślak

7,4 / 10

53 oddanych głosów

Data urodzenia:
15-02-1951 (68 lat)

Polska aktorka teatralna i filmowa. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie w 1972.

W 1979 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi. W 1982 otrzymała Złotą Palmę w Cannes za węgierski film Inne spojrzenie. Dwukrotnie nagrodzona Złotym Lwem za najlepszą główna rolę kobiecą na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za rolę w obrazach pt. Sam na sam (1977) i Wezwanie (1996). Na tym samym festiwalu w 1990 była nominowana do nagrody za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą za film 300 mil do nieba. W 2008 na FPFF otrzymała nagrodę specjalną za rolę w filmie Rysa, za tę samą kreację Polska Akademia Filmowa przyznała jej nagrodę Orła w 2009. Wcześniej była dwukrotnie nominowana do tej statuetki: w 2002 za pierwszoplanową kreację aktorską w filmie Szczęśliwy człowiek i w 2007 za drugoplanową kreację w filmie Co słonko widziało. W 1973 roku podczas Lubuskiego Lata Filmowego otrzymała nagrodę za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą za film Trzeba zabić tę miłość.

Jadwiga Jankowska-Cieślak jest laureatką Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr” – za sezon 2004/2005, za trzy role – Pauliny i Aurelii w „Niedokończonym utworze na aktora” według Antona Czechowa i Yasminy Rezy oraz Matki w „Opowieściach o zwyczajnym szaleństwie” Petra Zelenki, oba przedstawienia w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 4 grudnia 2007 za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. Uroczystość dekoracji odbyła się 10 grudnia 2007 w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.

5 października 2009 z rąk sekretarza stanu w MKiDN Piotra Żuchowskiego odebrała Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Wasza Wysokość

Tragedia

Niezwykłe życie Wandy Rutkiewicz – pierwszej kobiety na K2 i pierwszej Europejki na Mount Evereście – stało się inspiracją do napisania fantazji o tym, jak dzisiaj czułaby się w górach bohaterka podobna do Wandy. Dlaczego by tam szła? Czy potrafiłaby się odnaleźć w innych realiach? Czy znalazłaby wspólny język z nowym pokoleniem wspinaczy?

Fabuła dramatu skupia się na wyprawie w góry. Czwórka bohaterów postanawia wejść na szczyt owianej złą legendą góry – himalaistka, sześćdziesięciolatka, zdobyła już niejeden szczyt, a po śmierci partnera chce dokończyć swój plan i pochować jego ciało; jej przyjaciel, Jerzy, na kilkanaście lat zrezygnował z gór. Teraz, za namową córki Anny udaje się w podróż na niezdobytą górę. Całej trójce towarzyszy reżyser – człowiek, który ma za zadanie nakręcić szczęśliwe obrazy sukcesu polskich sportowców.
„Wasza wysokość” jest historią ludzi, którym nie wystarcza rzeczywistość nizin. Czego szukają w górach? Czy mogą tam znaleźć szczęście, czy tylko śmierć? Czy są zakamuflowanymi samobójcami, czy herosami? I dlaczego polska wyobraźnia zbiorowa od dziesiątek lat obraca się wokół gór?

Szczegóły

Lekcja

Tragedia

Lekcja jest obsesyjnym snem. Profesora o uczennicy i uczennicy o profesorze. Sen jest myślą w obrazach. Czasami jest nieprawdopodobnie odkrywczy, brutalny. Jest świetlistą oczywistością. Ta świetlista oczywistość w Lekcji to jest to, czego doświadcza widz. Spektakl, który dotyka jak sen i porusza takie pokłady psychiki jak sen.

Uczennica przychodzi na pierwszą i ostatnią lekcję do domu profesora. Jest kimś niewinnym, świeżym, ale po co tutaj przyszła? Czego tutaj szuka? W tej stalowej pułapce? Prowokuje profesora, doprowadza go do szału, ekstazy jego obsesji, seksualnego pożądania. Dźwięki intensywnieją i wszystko pęka, rozlewa się atrament. Kojarzy mi się to, co ich spotyka, albo to co się śni jej i jemu – z tangiem. W pierwszej części radosnym – jakąś zabawą (niegroźną), która w drugiej części przeistacza się w corridę. Myślę, że taki sen może mieć każdy, kto ma władzę albo przewagę nad innym człowiekiem, też taki sen może śnić ktoś taki, jak uczennica – kto pozostaje w zależności. Każda z tych postaci jest skrajna, więc tragiczna. Uczennica daje się zamordować, a profesor po raz kolejny morduje. Lekcja jest tylko pozornie o uczeniu się, o profesorze, o uczennicy. W głębszej warstwie tej świetlistej oczywistości, jest o tym, co dzieje się na styku młodości z dojrzałością i erotyczności z jej niemożnością. Dla tej brutalnej obsesji Ionesco znajduje formę absurdu. Atmosfera tężeje i staje się coraz bardziej makabryczna. Odsłania się klucz tej tragedii, nie potrzeba narzędzia zbrodni, żeby zabić – wystarczą słowa.

Szczegóły

Królowa Margot

Dramat

Rządzenie to krwawa namiętność. Słynną powieść Alexandre’a Dumasa reżyseruje Grzegorz Wiśniewski.

Francja, koniec XVI wieku. Królewskie małżeństwo ma zażegnać religijne spory, ale w sześć dni później, w imię Boga, ulicami Paryża leje się krew. Na paryskim dworze, wśród zawiedzionych uczuć, manii i pożądań, intryg i politycznych rozgrywek, dramaty osobiste splatają się z dziejowymi. Przez salę Bogusławskiego przetacza się wielka Historia.

Szczegóły

Anarchistka

Dramat psychologiczny

Czy jest dziś jeszcze przeciwko czemu się buntować?

Dwie kobiety: jedna reprezentuje wymiar sprawiedliwości, druga odbywa wieloletni wyrok za popełnioną zbrodnię. Niekończący się dialog pytań i odpowiedzi prowadzi nas w samo centrum tajemnicy.
Anarchistka jest nie tylko świetnie napisanym thrillerem psychologicznym, ale przede wszystkim wyrazistym przykładem na to, jak trudno w dzisiejszych czasach zdefiniować ludzką tożsamość.

Szczegóły

Błogie dni

Dramat

Przepiękna, trochę nostalgiczna, trochę dramatyczna sztuka o wspólnych błogich dniach samotnej starszej pani i równie niemłodego byłego aktora.

Zetknął ich przypadek zamieszkania w domu, gdzie samotność miesza się ze wspomnieniami lepszych czasów, i gdzie na nic już za bardzo nie można liczyć – poza wzajemnym wsparciem i zrozumieniem. Ale czy dni starości mogą być błogie? Czasem mogą. Chociaż… I w tym miejscu oddajmy głos parze wspaniałych aktorów, Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Janowi Peszkowi.

Szczegóły

Anarchistka

Tragedia

Czy jest dziś jeszcze przeciwko czemu się buntować? Dwie kobiety: jedna reprezentuje wymiar sprawiedliwości, druga odbywa wieloletni wyrok za popełnioną zbrodnię. Niekończący się dialog pytań i odpowiedzi prowadzi nas w samo centrum tajemnicy.

„Anarchistka” jest nie tylko świetnie napisanym thrillerem psychologicznym, ale przede wszystkim wyrazistym przykładem na to, jak trudno w dzisiejszych czasach zdefiniować ludzką tożsamość. David Mamet, zdobywca nagrody Pulitzera, to jeden z najważniejszych autorów dramatu amerykańskiego. Z powodzeniem grywany na Broadway’u już za życia stał się klasykiem. Polskiej publiczności znany jest głównie dzięki tragikomedii „Glengarry Glen Ross”. „Anarchistka” to jego najnowszy tekst.

Szczegóły

Kto nas odwiedzi

Komedia

Rzecz dzieje się nocą w starym zamku, który odwiedzają duchy. Czy lata temu mąż pani domu umarł śmiercią naturalną? A może któryś z jego przyjaciół ma z tym coś wspólnego? Czy tajemnica się wyjaśni?
Ta sztuka to dwie brawurowe, popisowe partytury dla dwójki aktorów, a na scenie wspaniałe osobowości: Jadwiga Jankowska-Cieślak i Jan Peszek. Długo na nich czekaliśmy.
Reżyserem jest Cezary Tomaszewski, autor sławnej autorskiej wersji operetki Lehara Wesoła wdówka, wystawionej w Wiedniu, w której obsadził cztery polskie sprzątaczki.

UWAGA – W SPEKTAKLU WYKORZYSTYWANY JEST STROBOSKOP!

Szczegóły