Henryk Łapiński - zdjęcie

Henryk Łapiński

8,3 / 10

264 oddanych głosów

Data urodzenia:
02-01-1933 (86 lat)

Szkołę teatralną ukończył w Łodzi w 1956 r. W tym samym roku zadebiutował rolą Dujardin'a w sztuce "Ich głowy" Marcela Aymea, w reżyserii Zdzisława Tobiasza w Teatrze Ateneum w Warszawie. Z Teatrem Ateneum związany jest od ponad 60 lat. Zagrał tam prawie 100 ról w spektaklach, które reżyserowali m.in. Janusz Warmiński, Aleksander Bardini, Andrzej Wajda, Jerzy Kreczmar, Józef Szajna, Kazimierz Dejmek, Jerzy Grzegorzewski, Krzysztof Zaleski czy Izabella Cywińska.

Aktor odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką za zasługi dla miasta Warszawy oraz Zasłużony Działacz Kultury.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Antygona

Dramat

„Antygona” – wiadomo – superklasyk, arcydzieło dramaturgii światowej. Sofokles opisał tam historię młodej dziewczyny, która wbrew zakazowi króla, skądinąd swojego wuja, postanawia pochować ciało swojego zmarłego brata uchodzącego za zdrajcę ojczyzny. Kto ma rację? – Antygona słuchająca głosu serca i nakazu bogów – czy król Kreon, dla którego zdrada jest zdradą i niczym więcej? Prawda ludzka przeciw zimnemu prawu, obywatelskie nieposłuszeństwo wobec racji stanu. Antygona zginie, ale Kreon nie wygra. Więc może nie warto za wszelką cenę walczyć prawem siły z odruchami serca?

Współczesną inscenizację „Antygony” przygotowuje dla naszego teatru Agnieszka Korytkowska. Obsada przedstawienia łączy cztery pokolenia aktorskie Ateneum. Antygonę gra Paulina Gałązka, Kreona Przemysław Bluszcz.

Szczegóły

Zemsta

Komedia

"Zemsta" to spektakl zbudowany na wyrazistych osobowościach aktorskich. Joanna Trzepiecińska, Jarosław Gajewski, Daniel Olbrychski i Andrzej Seweryn budują wielobarwne, złożone sylwetki protagonistów, łącząc tradycję teatru fredrowskiego z dystansem do konwencji w jakiej zwykło się grywać Fredrę.

Najsłynniejsza i najbardziej żywotna komedia Aleksandra Fredry. Napisana w latach 30-tych XIX wieku, doczekała się do dziś niezliczonych adaptacji scenicznych, telewizyjnych i filmowych. Inspirowana była dokumentem znalezionym przez Fredrę na zamku Kamieniec w Odrzykoniu, w którym opisana została historia poprzednich właścicieli, dwóch skłóconych ze sobą rodów: Firlejów i Skotnickich, a kres wieloletnim zatargom dał w 1630 roku ślub Mikołaja Firleja i Zofii Skotnickiej.

"Zemsta" w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego to druga w roku jubileuszu 100-lecia Teatru Polskiego propozycja zderzenia romantycznego repertuaru z wrażliwością współczesnego odbiorcy – pierwsza to "Irydion" w reż. Andrzeja Seweryna.

Najsłynniejsza komedia Fredry jest głęboko osadzona w tradycji sceny przy ul. Karasia i tworzy kierunek myślenia o linii repertuarowej sceny Teatru Polskiego od blisko stu lat. Najnowsza inscenizacja pozwoli na nowo postawić pytania, niezmienne od stuleci: czy polskość to wieczny spór? Czy polskość to piekło sąsiedzkości?

Szczegóły

Dziady

Dramat

"WIĘZIEŃ"
Nocy cicha, gdy wschodzisz, kto ciebie zapyta,
Skąd przychodzisz; gdy gwiazdy przed sobą rozsiejesz,
Kto z tych gwiazd tajnie przyszłej drogi twej wyczyta!
«Zaszło słońce», wołają astronomy z wieży,
Ale dlaczego zaszło, nikt nie odpowiada;
Ciemności kryją ziemię i lud we śnie leży,
Lecz dlaczego śpią ludzie, żaden z nich nie bada.

„Dziady” Adama Mickiewicza – najwyższe osiągnięcie polskiej literatury, arcydzieło, które ukształtowało patriotyzm pokoleń Polaków, wielokrotnie inscenizowane: od prapremiery Stanisława Wyspiańskiego, przez najsłynniejsze spektakle: Leona Schillera, Aleksandra Bardiniego, Kazimierza Dejmka i Konrada Swinarskiego z legendarną rolą Jerzego Treli – po 55 latach wracają na afisz Teatru Polskiego w Warszawie.

Janusz Wiśniewski, laureat najważniejszych światowych nagród teatralnych i operowych, autor legendarnych autorskich spektakli: „Koniec Europy”, „Panopticum á la Madame Tussaud”, „Olśnienie”, „Dybuk”, „Faust” i „Arka Noego. Nowy Koniec Europy”, pracuje z Zespołem Teatru Polskiego – po swoim „Quo vadis…” – nad „Dziadami”.

„Dzieje Boga w obrębie duszy ludzkiej”, „mit integracyjny”, „wpisanie sprawy polskiej w uniwersalny układ sił dobra i zła”, „sfinksowa zagadka liczby czterdzieści i cztery – << prawdziwa jak rachunek i dziwna jak mara >>” – te nieśmiertelne motywy tekstu Mickiewicza, o największej w historii polskiej kultury mocy ocalającej, już wkrótce w Teatrze Polskim.

Szczegóły

Król Lear

Tragedia

Jedna z najwybitniejszych tragedii Williama Szekspira na scenie Teatru Polskiego. Reżyseruje legenda europejskiej reżyserii teatralnej - Jacques Lassalle. W roli głównej Andrzej Seweryn.

Datowane na lata 1603-1606 dzieło Williama Szekspira uchodzi za jeden z najwybitniejszych tekstów dramatycznych w historii. "Król Lear" oparty jest na mitycznej postaci Llyra - króla Bretanii, którego los utrwalono w kulturze w postaci licznych celtyckich podań. "Król Lear" doczekał się niezliczonej liczby realizacji i adaptacji teatralnych. Jedna z najbardziej znanych inscenizacji tego tekstu w minionym wieku była dziełem Petera Brooka, słynna z zapisu filmowego, przygotowanego przez reżysera. "Król Lear" był też podstawą literacką jednego z najwybitniejszych filmów w historii kina – filmu "Ran" w reżyserii Akiry Kurosawy.

Dramat Szekspira to bolesna analiza kruchej istoty ludzkiej godności, zagubionej w świecie bez Boga, gdzie granice między wywyższeniem a upadkiem, rozsądkiem a szaleństwem, porządkiem a chaosem ustalają tylko niedoskonali ludzie. Lear – dotąd potężny władca – zrzekając się korony rezygnuje z poczucia bezpieczeństwa jakie dawał mu urząd. Nagle zmuszony jest mierzyć się ze sobą i światem jako zwykły człowiek.

W polskim teatrze tekst Szekspira przeżywa renesans zainteresowania wśród reżyserów. W ostatnich latach, na motywach "Króla Leara" swoje spektakle przygotowywali m.in. Piotr Cieplak, Grzegorz Bral i Krzysztof Warlikowski. Teatr Polski w Warszawie rozpoczął powojenną recepcję "Króla Leara" – w 1962 roku na deskach naszej sceny odbyła się pierwsza inscenizacja tej tragedii po zakończeniu drugiej wojny światowej. W spektaklu reżyserowanym przez Zygmunta Hübnera rolę tytułową zagrał Jan Kreczmar.

Szczegóły

Dziewice i mężatki

Tragikomedia

Kobiety w poszukiwaniu mężczyzn… cóż za odwieczny temat! I w sztuce Moliera, i w autorskim przedstawieniu Janusza Wiśniewskiego, wizjonera teatru, kilka bardzo różnych pań i panien zdradza się ze swoją niechcianą samotnością.

Co dotyczy nie tylko tytułowych dziewic, ale i szacownych mężatek, które znudziły się swoim mężom. Te molierowskie kobiety – ale czy tylko molierowskie? – zrobią wszystko, by pozyskać lub odzyskać miłość. Do tego stopnia, że wpuszczają do domu złe duchy, biesy w uwodzicielskim przebraniu. No i dopiero się zaczyna… Wszystko zaś podszyte jest słynnym molierowskim śmiechem, bo przecież śmiech rozbraja, koi i wyzwala od złego.

Szczegóły

Rzeźnia

Dramat

W jednej ze swoich najbardziej niezwykłych, choć rzadko granych sztuk Sławomir Mrożek stawia fundamentalne pytania o ludzką kulturę i naturę. Co się dzieje, gdy zamieniają się miejscami? Odpowiedź znajdziecie w spektaklu Artura Tyszkiewicza i jego znakomitych aktorów.

Grający główna rolę, Tomasz Schuchardt, jest pozbawionym talentu skrzypkiem terroryzowanym przez matkę. Zamiast żywej dziewczyny woli sobie wyobrażać piękną lalkę. Któregoś dnia odzywa się do niego popiersie słynnego skrzypka Paganiniego proponując dziwny układ: geniusz za życie. I oto jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w domu naszego młodego skrzypka pojawia się sam Dyrektor Filharmonii proponując mu koncert... Jednak zamiast dźwięków koncertu skrzypcowego słychać ryki zarzynanych świń i wołów... Filharmonia zmienia się w rzeźnię... Świat i sztuka stają do góry nogami, nic już nie jest takie jak było.
Gdy wyjdziecie z teatru, spojrzycie na wszystko wokół już całkiem innymi oczami.

Szczegóły

Lady Oscar

Komedia

Zwariowana francuska komedia sytuacyjna o kreatorce mody i jej rodzinie, pełna zaskakujących i nieprzewidywalnych zwrotów akcji.

Szczegóły