Halina Łabonarska - zdjęcie

Halina Łabonarska

8,6 / 10

125 oddanych głosów

Data urodzenia:
15-08-1947 (72 lat)

Zadebiutowała na scenie w 1970 r. rolą dyplomową jako Beatrycze w "Wiele hałasu o nic" Szekspira i jako Jewdocha w "Sędziach" Wyspiańskiego którą zagrała na deskach łódzkiego Teatru Nowego. Po studiach aktorskich w PWSFTviT w Łodzi występowała w zespole Izabeli Cywińskiej w Kaliszu (Teatr im. W. Bogusławskiego, 1970-73), a następnie w Teatrze Nowym w Poznaniu (1973-77) gdzie zagrała w sztukach reżyserowanych przez Adama Hanuszkiewicza, Jana Nyczaka, Wandę Laskowską. W latach 1977-80 była aktorką warszawskiego Teatru na Woli. Stworzyła tam pamiętne kreacje aktorskie w przedstawieniach Kazimierza Kutza, Andrzeja Strzeleckiego, Stanisława Tyma. W latach 1980-83 i 1988-89 występowała w Teatrze Dramatycznym w Warszawie, współpracując z Jerzym Jarockim, Andrzejem Łapickim, Markiem Walczewskim.

W latach 1983-88 i 1989-2005 aktorka Teatru Polskiego w Warszawie. W 2004 r. nominowana do nagrody Feliksa Warszawskiego za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą za rolę tytułową w przedstawieniu "Katarantka" Tomasza Mana oraz za drugoplanową rolę Wdowy w "Balladynie" Juliusza Słowackiego. Od roku 2005 do 2010 związana ze stołecznym Teatrem Ateneum. W obecnym zespole Teatru Polskiego od 2010 r.

Aktorka w swoim dorobku ma ponadto wiele ról filmowych, zarówno w filmach fabularnych jak i serialach, wcieliła się w ponad 55 ról w Teatrze Telewizji oraz Teatrze Polskiego Radia. Zdobyła wiele znaczących nagród aktorskich na festiwalach i przeglądach teatralnych w całym kraju, odnaczona została również Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Solidarności.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Quo vadis słowami Sienkiewicza, Eliota, Audena i innych

Tragedia

Pytanie „quo vadis?” – Sienkiewicz zadaje je komu? Światu? Byłoby to dziś pytanie powszechne. Pytanie „dokąd zmierzasz, świecie?” zawiera w sobie niepokój, lęk, strach. Lista dzisiejszych przerażeń jest długa; Europa zrezygnowała ze swojej tożsamości odrzucając Dekalog i nic już nie jest tym samym – życie i miłość nie są już najważniejsze, bliźni jest kategorią czysto praktyczną, wiara jest abnegacją nieoświeconych. Tylko, że Sienkiewicz nie kieruje tego pytania do świata. Zło świata, wybuchające co rusz wściekłe ataki demonów, są stałą w tym świecie.

Sienkiewicz wiedział, że Rzym będzie wieczną metaforą tego zła. Święty Piotr, który uciekał z Rzymu, pytanie to zadał Chrystusowi. Chrystus zmierza jeszcze raz do piekła; do miejsca bez Boga. To jest najbardziej interesujące u Sienkiewicza.

Choć w naszym Rzymie będą płonęły krzyże, Apokalipsa według Sienkiewicza jest wizją nadziei; zawsze tam gdzie rośnie niebezpieczeństwo, rośnie także ratunek.

Szczegóły

Kobiety bez znaczenia

Dramat

Jedna idzie przez życie bez szmeru, druga wymusza uwagę. Dwie kobiety, bohaterki równoległych monodramów Alana Bennetta, są do siebie skrajnie niepodobne: szara mysz biurowa, zawsze akceptująca swój żywot bez zdarzeń, oraz bezwzględna tropicielka niedoskonałości i niegodziwości wszystkich wokół.

Sztuka opowiada o dwóch samotnych kobietach, które nie chcą rozpłynąć się w nicości. Na scenie wybitne aktorki: Halina Łabonarska i Małgorzata Niemirsk.

Spektakl składa się z dwóch monologów samotnych kobiet („Pani od listów” i „Kobieta bez znaczenia”, będących częściami serii„Gadające głowy” ("Talking Heads") brytyjskiego dramaturga Alana Bennetta. To cykl dwunastu monologów, w których autor stworzył galerię dowcipnych, a jednocześnie wzruszających portretów zwyczajnych ludzi.

Szczegóły

Wszyscy moi synowie

Dramat

Z powodu wadliwych części do samolotów wyprodukowanych w fabryce Joe Kellera podczas wojny ginie kilkudziesięciu pilotów. Jego syn próbuje znaleźć odpowiedź, czy ojciec dorabiając się majątku, świadomie posłał na śmierć amerykańskich żołnierzy.

Nagrodzona prestiżową Tony Award sztuka z 1947 roku wybitnego amerykańskiego dramaturga Arthura Millera to dramat o moralności w interesach i konsekwencjach jej braku. Autor, nawiązując do doświadczeń II wojny światowej, stawia pytania o granice ludzkiej uczciwości i cenę materialnego sukcesu.

Szczegóły

Król Edyp

Tragedia

Najdoskonalszy kryminał wszech czasów, jedno z najstarszych arcydzieł literatury dramatycznej, wzór tragedii doskonałej, pierwszy evergreen w historii dramatu. Do dziś krytycy są zgodni – napisany ok. 427 r. p.n.e. przez Sofoklesa dramat nie ma sobie równych. Oto tytułowy bohater rodzi się pod znakiem okrutnej klątwy: zabije własnego ojca, poślubi matkę i spłodzi z nią potomstwo. Aby uniknąć wyroku, rodzice porzucają małego okaleczonego Edypa w górach. Chłopiec jednak nie umiera tylko trafia na dwór króla Koryntu.

„Król Edyp” wraca na afisz Teatru Dramatycznego. Wcześniej dramat reżyserowali tu Ludwik René i Gustaw Holoubek. „To sztuka o okrucieństwie przypadku, przed którym nie mogą zabezpieczyć ani najlepsze dary natury i umysłu, ani najostrożniejsze przewidywania” – pisał o greckiej tragedii krytyk Jan Kott.

Szczegóły

Wizyta starszej pani

Dramat

Najbogatsza kobieta świata, lamparcica po siedmiu małżeństwach przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka, w którym już nawet nie zatrzymują się pociągi, a bezrobocie bije rekordy. Wszyscy spodziewają się deszczu pieniędzy. Klara Zachanasian napędzana jest jednak paliwem zemsty za wygnanie, upokorzenie i śmierć dziecka. Może spełnić oczekiwania mieszkańców jedynie za cenę morderstwa. Czy miejscowi są ją w stanie zapłacić?

To opowieść rozpięta między horrorem, komedią a sensacyjnym reportażem. Klara jak antyczna Medea i Czarna Mamba z filmu Tarantino, całe życie podporządkowała wyrównaniu rachunków. Dürrenmatt korzystając z klasycznego motywu pokazuje mechanizm działania pokusy i pyta, jak daleko można posunąć się dla pieniędzy.

Szczegóły

Harper

Dramat

Czasami trzeba po prostu wstać i wyjść zostawiając wszystko za sobą. Czasem czujemy, że nie można dłużej zwlekać ze zmianą, bo zastygniemy jak muzealny eksponat. W takiej sytuacji jest właśnie bohaterka sztuki. Wiadomość o nieuchronnie zbliżającej się śmierci ojca, powoduje, że Harper postanawia spotkać się z nim po raz ostatni. Rzuca pracę, a córce i mężowi nawet nie mówi o wyjeździe. Podróż okazuje się przygodą życia, która zmusi bohaterkę do zadania sobie pytań o najważniejsze sprawy – miłość, lojalność wobec najbliższych i własne miejsce w świecie.

Sztuka Simona Stephensa, autora między innymi „Dziwnego przypadku psa nocną porą” bez cienia dydaktyzmu mówi o sile duchowego przebudzenia i niezgodzie na powszechną desperację.

Szczegóły