Gabriela Frycz - zdjęcie

Gabriela Frycz

8,1 / 10

140 oddanych głosów

Data urodzenia:
15-10-1977 (42 lat)

Absolwentka Krakowskiej Szkoły Teatralnej. W latach 2002–2005 była aktorką Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Obecnie związana jest z Teatrem Nowym w Poznaniu.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Dziady

Tragedia

To nie jest nudna szkolna lektura. DZIADY to pełna rozmachu i kolorów opowieść o miłości silniejszej niż śmierć, wciągające widowisko o podziale świata na wyzyskujących oraz wyzyskiwanych i o potędze poezji, która ma moc przełamywania wszelkich barier. Także tych nagromadzonych wokół genialnego dzieła Mickiewicza, które – przepuszczone przez uniwersalny filtr popkultury – objawi publiczności swoje nowe, dowcipne i pełne zaskakujących skojarzeń oblicze.

Szczegóły

Będzie Pani zadowolona, czyli rzecz o ostatnim weselu we wsi Kamyk

Dramat

Jest taka wieś, w której powietrze zastygło. Jest taka wieś, w której cisza trwa nieprzerwanie: nie słychać w niej ani brzęczenia much, ani wiatru poruszającego kłosami zbóż na polach, ani nadjeżdżającego wozu… Jest taka wieś, w której nie ma dzieci, od lat nie ocieliła się żadna krowa, a kury nie znoszą jajek. Mechanizm rodzenia i umierania został wstrzymany. Nie tworzą się nowe rodziny. Połowa domów stoi pusta, bo pozostali tutaj wyłącznie najsilniejsi. I żaden z mieszkańców nie jest normalny.
Czy przygotowywane z wielką pompą wesele Ziuni i Siutka przerwie panowanie ciszy, ożywi lokalną społeczność i zakończy martwy sezon tradycyjnym „…i żyli długo i szczęśliwie”? A może postępującej apokalipsy nie da się już powstrzymać? Jedno jest pewne: nadciąga nieproszony gość weselny: zło.

Szczegóły

Smutki Tropików

Tragedia

Po raz drugi w historii Teatru Nowego w Poznaniu widzowie zdecydują, który spektakl znajdzie się w naszym repertuarze!

Czego poszukujemy? Co faktycznie odkrywamy? Przed czym uciekamy? Kim jest dla nas Inny i czy faktycznie chcemy się z nim spotkać? Smutki tropików to ironiczne studium fascynacji odległymi krajami, obcymi kulturami i silnie zakorzenionej w europejskiej kulturze tęsknoty za egzotyką. Tytułowe tropiki jawią się jako raj na zawsze utracony dla zachodniej cywilizacji.
W serii epizodów, odwołujących się do realnych zdarzeń i miejsc, podróż okazuje się pretekstem do praktykowania zdecydowanie europocentrycznych postaw, pragnień i tęsknot. W krzywym zwierciadle dostrzec też można wariację na temat tak często romantyzowanej w naszej kulturze figury podróżnika-odkrywcy i jego współczesnych wcieleń.

Szczegóły

Mokradełko

Dramat psychologiczny

W oparciu o znakomity tekst reportażystki nominowanej do Literackiej Nagrody Nike Mikołaj Grabowski podejmuje odważną próbę zbudowania panopticum globalnego społeczeństwa zniewolonego socjotechniką i przygotowuje spektakl o niebywale trudnym i ważnym zjawisku społecznym.

Reżyser konstruuje oś dramaturgiczną na kanwie literackiej wiwisekcji skupionej wokół historii molestowanej seksualnie Halszki, wywołując tym samym takie tematy, jak odpowiedzialność za milczenie, społeczne wymierzanie kary, przejmowanie stereotypów czy zatajanie… Buduje świat, w którym przez „ogłupienie” i „lęk przed prawdą” bohaterowie dzieła Surmiak-Domańskiej stają się figurami ludzkiej paniki, tchórzliwości, nieumiejętności zrozumienia, braku wiedzy oraz osamotnienia.

Szczegóły

Wiśniowy sad

Tragikomedia

Próżno tu szukać gałęzi uginających się pod ciężarem owoców, nie ma robotników, wesoło i hałaśliwie wypełniających swoje kosze krwistoczerwonymi, nabrzmiałymi od soku i słodyczy kulami. Przepadły gdzieś tradycyjne przepisy na nalewki i konfitury. Po wiśniowym sadzie hula wiatr. A między starymi drzewami błąkają się już tylko wspomnienia. Lubow Raniewska przyjeżdża do rodzinnego majątku, by je ocalić i by się z nimi zmierzyć. Stary dwór wypełnia się znów gwarem młodych głosów, ożywa – jak za dawnych lat… Czy to jednak wystarczy, by powstrzymać upadek? I czy ktokolwiek wesprze jej walkę?

Szczegóły

Obsługiwałem angielskiego króla

Komedia

Poznańska publiczność będzie mogła przypomnieć sobie zrealizowaną niemal w baśniowej konwencji komiczno-tragiczną historię Jana Dziecię, uroczego kelnera od najmłodszych lat marzącego o zdobyciu tytułu króla życia, pierwszego miliona oraz – oczywiście – wspaniałej kobiety.

Zbieg okoliczności sprawia, że chłopak wyrusza w prawdziwą knajpianą odyseję, zgłębiając od kuchni tajemnice świata i niebezpiecznie ocierając się o wielką historię…

Szczegóły

Lear

Tragedia

Apodyktyczny i totalitarny Lear, król, władca absolutny i kolonizator, w obliczu zbliżającej się śmierci rozdaje swoim dzieciom wszystko, co jeszcze posiada, ślepo licząc, że w ten sposób uda mu się zachować chociaż tytuł oraz przynależne władcy przywileje.

Odrzucony przez rodzinę, odarty z mienia i godności, popada jednak stopniowo w coraz większy obłęd. Czy przyszłość będzie w stanie powiedzieć o przeszłości, że zrozumiała swoje szaleństwo, uznała swoje winy? Idąc za adnotacją autora przekładu, Józefa Paszkowskiego, twórcy spektaklu przenieśli jego akcję do XXXII wieku n.e. Lear staje się dzięki temu zabiegowi fantastycznym i abstrakcyjnym studium dzisiejszej sytuacji Europy i Polski z perspektywy przyszłości. W tym kontekście Lear, rozumiany zarówno jako postać, jak i wciąż odtwarzany tekst kultury, staje się figurą powrotu do (pamięci) przeszłości.

Szczegóły

Baba-Dziwo

Tragikomedia

Brawurowa, groteskowa, naszpikowana ironicznymi aluzjami i niezwykle aktualna satyra polityczna Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, napisana na zamówienie jednego z teatrów na kilkanaście miesięcy przed wybuchem II wojny światowej i grana w Warszawie jeszcze 31 sierpnia oraz 1 września 1939 roku. "Baba-Dziwo" to odpowiedź autorki na szerzącą się wokół hitlerowską gorączkę – wizja totalitarnego świata i ludzi walczących w nim o przetrwanie: konformistów, moralnych dziwolągów, odszczepieńców… Wystawiona po raz pierwszy, wywołała na widowni salwy horrorycznego śmiechu. Czy po blisko 80 latach efekty będą podobne?

Szczegóły

Chciałbym nie być

Dramat

Z medialnej historii studenta Rosiaka zostały w zbiorowej pamięci trzy obrazy.
Pierwszy: kiedy Michał kupował tancerce drinka za 79 złotych.
Drugi: kiedy zwymiotował na przystanku.
I trzeci: kiedy jego ciało wyłowiono z Warty.

Zaginieni to pierwszorzędny towar dla mediów. Odsłaniają bowiem naszą żądzę sensacji i głęboko skrywane lęki. Tyle, że nic więcej z tego nie zostaje. Kolejny gorący temat, który prędko stygnie. A przecież każdy człowiek jest niepowtarzalną opowieścią.

Za medialną fasadą kryją się również realne historie rodzin osób zaginionych. To oni są bohaterami spektaklu. Kamieniarz, nauczycielka matematyki, czyjś brat, siostra, matka. Są też ich emocje. Najpierw wstrząs, szok, niedowierzanie. Trauma i poczucie winy. Z czasem przeraźliwa pustka lub długo wyczekiwana ulga.

I pytania.
Dlaczego? Co się stało? Czy wróci?
Tyle pozostaje po najbliższych.
Jest jeszcze pamięć – depozyt uczuć i doświadczeń, które stanowią źródło naszej osobistej narracji. Żywe świadectwo czyjegoś istnienia.

Co roku w Polsce policja odnotowuje około 20 000 zaginięć. To jakby z mapy zniknęło średniej wielkości miasto – Chełmno, Gostyń, Opoczno. Ludzie znikają bez względu na wiek, płeć czy sytuację osobistą. Przyczyny są różne – choroby, nieszczęśliwe wypadki, ucieczki przed problemami, sprawy kryminalne. Wielu z nich nigdy nie wraca. Nierzadko jest to świadoma decyzja; ktoś po prostu postanawia nie być.

Nasze niebycie zaczyna się przy rodzinnym stole, w tramwaju, w niechcianej rozmowie. Tuż obok. Codziennie.

Szczegóły

Mosdorf. Rekonstrukcja

Dramat

Biografia Jana Mosdorfa zbudowana jest na sprzecznościach: ratujący Żydów antysemita, zaangażowany w brutalną działalność polityczną błyskotliwy doktor filozofii, twórca faszyzującego ruchu sprzeciwiający się hitleryzmowi, człowiek w chwilach politycznego zagrożenia porzucający swoich ideologicznych towarzyszy, by później oddać życie w obronie innych.
Czy wyznając ideologię opartą na wykluczeniu i przemocy, można okazać się w krytycznym momencie przyzwoitą jednostką? Czy da się sprowadzić ludzkie poglądy i czyny – zwłaszcza, gdy są względem siebie sprzeczne – do wspólnego mianownika? Czy każda biografia składa się tylko z czerni i bieli?

Szczegóły