Ewelina Gronowska - zdjęcie

Ewelina Gronowska

8,0 / 10

92 oddanych głosów

Data urodzenia:
05-12-1978 (43 lat)

W Teatrze im. S. Żeromskiego od sezonu teatralnego 2003/2004. Wcześniej występowała w Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Legnicy i Teatrze im. S. Jaracza w Olsztynie. Aktorka od początku swojej kariery w naszym Teatrze jest angażowana do większości realizowanych produkcji. Do ról, które sama określa jako ważne, z wcześniejszego okresu kariery, należą: rola psa - Sylwii w spektaklu "Sylwia” Alberta Ramsdella w reżyserii Ewy Marcinkówny (2002), Młodej w "Lawinie" Cucenoglu Tuncera w reżyserii Linasa Zaikauskasa (2004), w "Ślubach panieńskich" Aleksandra Fredro w reżyserii Bartłomieja Wyszomirskiego (2003), w "Łóżku pełnym cudzoziemców" Freemana Dave’a w reżyserii Jerzego Bończaka (2004), Hulajnogi w "Narkotykach" Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Pawła Kamzata (1995), Aghate w "Miłości i polityce" Pierre’a Sauvila w reżyserii Jerzego Bończaka (2007). W "Macicy" Marii Wojtyszko w reżyserii Piotra Szczerskiego (2007) zagrała Macicę.

Aktorkę można było zobaczyć także w serialach telewizyjnych: „Egzamin z życia” i „Kryminalni”, gdzie wystąpiła gościnnie. Drugą, po teatrze, miłością Eweliny Gronowskiej jest plastyka. Ukończyła nawet Wydział Artystyczny Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Ale z naszymi umarłymi

Tragikomedia

3 marca w Cikowicach pod Bochnią dochodzi do dewastacji cmentarza. Z trzech grobów znikają ciała. 4 marca w Internecie pojawia się nagranie, na którym widać bardzo dziwnie zachowującego się mężczyznę. Filmik wkrótce robi viralowe zasięgi. 5 marca pojawiają się informacje o kolejnych zniszczonych grobach w całej Polsce. Władze stanowczo twierdzą, że nie mamy do czynienia z epidemią. A z całą pewnością nie jest to epidemia zombie. Jednak zarówno mężczyzna z viralowego filmiku, jak i inni pacjenci przewożeni do Szpitala Specjalnego w Bochni od dawna nie żyją...
Groteskowa komedia grozy o pierwszej zombie apokalipsie w dziejach Rzeczpospolitej Polskiej.
Adaptacja powstała na podstawie utworu autorstwa Jacka Dehnela pt. "Ale z naszymi umarłymi" wydanego przez Wydawnictwo Literackie.


Spektakl tylko dla widzów od 18. roku życia.

Szczegóły

Król Mięsopust

Dramat

Co się stanie jeśli po abdykacji króla tron obejmie zwykły parobek? Marzenie Florka o zastąpieniu władcy Hiszpanii urzeczywistnia się: służący staje się królem, a król jego parobkiem. Na dworze dochodzi do kolejnych podmian. Pokojówka Kasia dąży do tego, by zostać księżniczką, dworzanie także pragną awansu społecznego. Wywołuje to cały ciąg niespodziewanych, niejednokrotnie absurdalnych i komicznych sytuacji, których centralnym punktem jest... ogromne królewskie łoże, a wszystko to w karnawałowej atmosferze zabawy i obżarstwa.

Tragifarsa, po którą sięgają Jerzy Bończak i Michał Kotański z przymrużeniem oka pokazuje, że nie wystarczy zdobyć władzę. Warto jeszcze zasłużyć na autorytet i szacunek poddanych.

Szczegóły

Och, te duchy!

Czy dom, który wynajął Pasquale Lojacono jest nawiedzony? Mówią, że zamurowano w nim żywcem dwoje kochanków. A może mężczyzna woli wierzyć w duchy, zamiast przyjąć do wiadomości fakt, że jego żona Maria go zdradza? Wypiera i desperacko ucieka od bolesnej prawdy w fantazję? Łzawa komedia miesza się tu z horrorem klasy B, potajemne romanse – z paranormalnymi zjawiskami.

Dan Jemmett, pierwszy brytyjski reżyser na stałe współpracujący z legendarnym paryskim Comédie-Francaise, po Wielkiej magii włoskiego dramatopisarza Eduardo de Filippo, bierze się za Och, te duchy! Sztuka w zabawny sposób eksploruje naszą percepcję rzeczywistości i zdolność (albo właśnie niezdolność) do akceptowania rzeczy takimi, jakie są naprawdę.

Dla de Filippo teatr miał ścisły związek z tym, co nadprzyrodzone. Transformował rzeczywistość w coś fantastycznego, napędzającego marzenia. Był miejscem iluzji, przestrzenią do pojawiania się postaci, które ożywają i umierają na scenie każdego wieczoru. Może więc to sam teatr jest nawiedzony?

Szczegóły

Klątwa rodziny Kennedych

Dramat

Historia zaczyna się od Rosemary, siostry przyszłego prezydenta Johna F. Kennedy’ego, na zdjęciach roześmianej dwudziestolatki. Od jej napadów szału, gwałtownych wahań nastrojów. Ojciec pozwala wykonać na niej zabieg lobotomii. Bełkocząca, pozbawiona kontaktu ze światem, resztę życia spędzi w zakładzie zamkniętym. Nobliwa, katolicka rodzina będzie ją ukrywać.

Później jej starszy brat Joseph zginie w katastrofie lotniczej. Kule zamachowców trafią Johna i Roberta. W każdym następnym pokoleniu klan Kennedych, tę amerykańską rodzinę królewską, spotka długa lista tragedii: chorób, nieszczęśliwych wypadków, przedawkowanych substancji.

Przy okazji kolejnych śmierci prasa będzie pytać: czy wisi nad nimi klątwa?

Laureaci wspólnego Paszportu Polityki - Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin idą śladem transmitowanej przez pokolenia traumy i wiary we własnego pecha. Jedno wydarzenie wpływa tu na drugie, prowokuje następne. Jakie są konsekwencje uwierzenia we własne nieszczęście? Czy można emocjonalnie zaprogramować się na tragedię?



Spektakl bierze udział w 27. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Szczegóły

Wiosenna bujność traw

Dramat

Niespełniona miłość zdaje się odrywać od bohaterów i żyć swoim własnym życiem, jakby była już niezależna od nich, tworząc nieosiągalną i niemal mityczną tęsknotę. Spektakl opowiada właśnie o tej tęsknocie, o przemijaniu i pierwszej miłości. Inspirowany jest klasycznym filmowym melodramatem sprzed lat – „Wiosenna bujność traw” w reżyserii Elii Kazana. Tytuł został zaczerpnięty z wiersza Williama Wordswortha, w którym autor proponuje odnaleźć równowagę w drobnych radościach dnia codziennego w celu pogodzenia się z własnym losem i w blaknących, wraz z upływem czasu, barwach życia. Młodość, małe miasteczko, pierwsza miłość i mezalians – taśma akcji jeszcze raz zaczyna się kręcić, a dwoje młodych kochanków po raz kolejny uruchamia wiarę, że świat jest u ich stóp i że przecież nie może im się nie udać.

Spektakl bierze udział w 27. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Szczegóły

Schwarzcharakterki

Dramat

Kim jest schwarzcharakterka? Paskudną babą, wrednym dziewuszyskiem, wstrętnym charakterem? Bohaterką, która wymierza sprawiedliwość na własną rękę? Postacią morderczyni z pisma „Detektyw”, która nie wpisuje się w stereotyp empatycznej kobiecości? Pełną gniewu młodą dziewczyną, która przez całe dzieciństwo świadkowała przemocy domowej? A może starszą panią przemierzającą z dzikim zapałem przestrzenie miejskie taranując nogi przechodniów swoimi wypchanymi po brzegi torbami?

Spektakl Schwarzcharakterki to studium niepoprawnych politycznie postaw, fantazji i emocji, dla których niekiedy nie ma miejsca w rzeczywistości społecznej, gdzie rządzą schematy. Zachowań, wyobrażeń i afektów, które niespodziewanie domagają się udzielenia im głosu i podążania za ich gniewnym podszeptem, odkrywając przed nami wypierane z przestrzeni publicznej historie i doświadczenia.

Czy idea schwarzcharakterki może stanowić wskazówkę w drodze do ochrony przed systemową przemocą? Być może łagodna uroda czy szczebiocząca uprzejmość nie są jedynym przeznaczeniem kobiety?

Szczegóły

Wiśniowy sad

Dramat

Rosyjska arystokratka Raniewska, wraca z Paryża do prowincjonalnej posiadłości, której istotną część stanowi tytułowy wiśniowy sad. Majątek staje się areną dla wewnętrznego konfliktu bohaterki, która waha się między sprzedażą a utrzymaniem ziem rodzinnych, jednocześnie próbując dokonać rozrachunku z bolesną przeszłością.

Sztuka jest obrazem podupadłej arystokracji, która staje w obliczu rozpadu relacji międzyludzkich i dewaluacji panującego systemu. To opowieść o ucieczce przed życiem w świecie, gdzie nikt nie potrafi wziąć odpowiedzialności za swój los, utrwalając fikcję i karmiąc się iluzją.

„Wiśniowy sad” oczami reżysera: „dla mnie to opowieść o marnowaniu wspólnego dobra, którym tu symbolicznie jest rodzinny majątek ze starym domem i sadem. Przyglądając się bohaterom Czechowa, zastanawiam się, dlaczego nie potrafimy porozumieć się w ważnych sprawach i podjąć wspólnego działania. Czy nie umiemy dostroić się do „nowych czasów”, zrozumieć, że zmieniający się świat wymaga innych zasad, idei? Czy poszukiwanie osobistego szczęścia i tzw. life style uniemożliwia zaangażowanie się w sprawy dotyczące także innych? Przecież wszyscy chcemy dobra…”

Szczegóły

Hańba

Dramat

Adaptacja sceniczna jednej z najbardziej znanych i cenionych powieści J.M. Coetzee’ego – noblisty i dwukrotnego zdobywcy Nagrody Bookera. Akcja książki rozgrywa się w RPA, a tytułową hańbę można interpretować zarówno jako stan, w którym znalazła się ojczyzna autora zaraz po upadku apartheidu, status wyrzuconego z uczelni za seksualne nadużycie profesora, jak i immanentną ludzką ułomność. Coetzee w fascynujący sposób, bezpośredni a zarazem niezwykle powściągliwy, łączy w powieści wątki historyczne, społeczne, etyczne i egzystencjalne. Dla twórców przedstawienia kluczowy będzie temat odpowiedzialności i empatii, etycznych oraz wyobrażeniowych granic i ograniczeń. W kontekście ostatnich debat wywołanych akcją #metoo opisywane przez Coetzeego przemocowe relacje w sferze zawodowej i prywatnej nabrały szczególnej mocy. Nie chodzi o publicystyczny komentarz na temat tych wydarzeń, lecz o namysł nad granicami wyobraźni. Dotyczy on zarówno sfer etyki, jak i samego teatru.

Spektakl przeznaczony wyłącznie dla widzów dorosłych.

Szczegóły

Basia Oblesia

Monodram

Zapraszamy na wyjątkowy spektakl – standupowy dramat jednej aktorki, zatytułowany „Basia Oblesia”. Za pomysł i wykonanie odpowiada aktorka Teatru im. Stefana Żeromskiego, Ewelina Gronowska.

Przedstawienie zaczyna się od słów:

„Mam na imię Ewelina, jestem skromną dziewczyną. Zazwyczaj. Na co dzień jestem po prostu zwykłą Eweliną, zwyczajną dziewczyną. Normalną. Czasem tylko coś mi się tak jakby dzieje w głowę. Czasem coś mi pstryk – tak pstryknie w mózgu, jakiś przeciąg mi się zrobi pomiędzy czaszką, i nagle, słuchajcie, jestem kimś zupełnie innym… Znacie to?”

Czas trwania: 50 min.

To nie jest Teatr.
To nie jest Stand-up.
To nie jest kabaret.
To zupełnie nowa formuła spotkania z Widzem.
To budująca się przez cała godzinę, relacja pełna śmiechu,wzruszeń i głębokich doznań.

Basia, symbol współczesnej kobiety, rozdartej pomiędzy"chciałabym", a "mam".
Basia, jedyna szczera odpowiedź na potrzebę zrozumienia kobiety.
Tylko Basia obnaża się przed Widzem (dosłownie!) na zbyt krótką godzinę

UWAGA!
STAN DUPOWY CZYLI DRAMAT JEDNEJ AKTORKI PRZEZNACZONY JEST TYLKO DLA WIDZÓW DOROSŁYCH

Pomysł i wykonanie: Ewelina Gronowska
Słowa: Mateusz Pakuła
Muzyka: Marcin Pakuła

W sieci o Basi

Maciej Stroiński - http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/275411.html
Agnieszka Majcher - http://www.zenit-admin.ogicom.pl/download/Projektor_35/projektor_35www.pdf - strona 37

Szczegóły

≈[prawie równo]

Komedia

Ile zarabiasz? Komu służysz? W sztuce Jonasa Hassena Khemiriego „≈[prawie równo]” konfrontujemy publiczność z wszechobecną ekonomią.
Martyna marzy o tym, by wyzwolić się ze współczesnego systemu ekonomicznego. Mani chce go zniszczyć. Andrzej szuka pracy, a Freja chce utrzymać swoją dotychczasową pozycję.
Wszyscy wydają pieniądze na opłaty pocztowe i orzeszki ziemne, bańki mydlane i perfumy, wózki dziecięce i utopie. Wszyscy zdają się być zawłaszczeni przez cyferki. Jacy jesteśmy, nasze spojrzenia, słowa, ciała – czy zainfekowane otaczającym nas systemem ekonomicznym?

„≈[prawie równo]” jest zabawnym i zarazem brutalnym spektaklem, w którym twórcy dają publiczności maksimum rozrywki wartej każdej zainwestowanej złotówki.

Szczegóły

Widnokrąg

Dramat psychologiczny

"Widnokrąg” Wiesława Myśliwskiego to jedna z najpiękniejszych polskich epopei poświęconych wsi, o czym świadczy choćby przyznana przed laty Nagroda Nike. Jest to opowieść subiektywna i w wielu wątkach autobiograficzna, a jednocześnie niezwykłej urody świadectwo „tamtego czasu” i „tamtego miejsca”. Autor wspominając losy swoich bliskich i własne, ukazuje jednocześnie szersze społeczne tło, którym jest wieś i małe miasteczko w okresie wojennym i w II połowie XX wieku.

Podążając za wpisaną w powieść proustowską melancholią twórcy przedstawienia pragną zadać pytanie, czy utracony czas młodości i dzieciństwa głównego bohatera, nie jest jednocześnie wspomnieniem odeszłej w niebyt chłopskiej kultury? Czy w dobie globalizacji, internetu, swobodnego przemieszczania się pomiędzy wsią i miastem, wieś pozostała tym samym miejscem, co kiedyś? Czy zachowała swoją kulturową odrębność czy też jej mieszkańcy wrośli raczej w miejską kulturę i to z nią wolą się utożsamiać? A może nie doceniamy chłopskości, może jest ona w naszym myśleniu i mentalności bardziej obecna, niż chcemy to sobie uzmysłowić?

Szczegóły

Prędko, prędko...

Komedia

Na podstawie jednoaktówek Aleksandra Fredry.

Spotkanie dwóch wielkich twórców. Nowe spojrzenie na Fredrę – najwybitniejszego polskiego komediopisarza, prezentuje Mikołaj Grabowski, znakomity reżyser, aktor teatralny i filmowy, pedagog, profesor krakowskiej PWST, dyrektor wielu scen polskich, w tym Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie, laureat licznych nagród, między innymi gdańskiego Złotego Yoricka za najlepszą inscenizację dramatów Williama Szekspira za przedstawienie „Król Lear” czy Nagrody im. Konrada Swinarskiego, twórca uwielbianych przez publiczność spektakli, które przez dekady nie schodzą z afisza. Grabowski widzi w sztukach Fredry wątki dotąd pomijane. Postaci z ostatnich komedii hrabiego nie cechuje już XIX-wieczny etos. To ludzie zaślepieni kultem pieniądza, moralnie i ideowo wyjałowieni.

Szczegóły

1946

Tragedia

Twórcy spektaklu wracają do trudnych wydarzeń z lipca 1946 roku, jakie zapisały Kielce na kartach historii świata. W okresie niesłabnących nastrojów antysemickich plotka o porwaniu polskiego chłopca przez społeczność żydowską doprowadziła do nieszczęścia. Tłum przy współudziale służb mundurowych dokonał zbrodni, w wyniku której zginęło 40 osób. Dyskusje o pogromie kieleckim do dziś nie są wolne od emocji. Tragedia naznaczyła wiele pokoleń.

Szczegóły

Pinokio

Dla dzieci

Pinokio Carla Collodiego jest historią, która uczy i bawi jednocześnie. Opowiada o losach pajacyka wystruganego z kawałka magicznego drewna. Jego ojcem staje się Dżeppetto – stary majster, który żyje w nędzy. Pinokio przynosi mu radość, ale na krótko. Pajacyk obiera złą ścieżkę: jest niewdzięczny i kłamie. Z biegiem czasu Pinokio przechodzi metamorfozę, dzięki której spełnia się jego marzenie – staje się chłopcem.

Uwaga: Podczas spektaklu jest używane światło stroboskopowe.

Szczegóły

Rasputin

Dramat

Sięgając po biografie postaci historycznych, twórczy duet Janiczak – Rubin od kilku już lat posługując się językiem nowego teatru bada wpływ mechanizmów działania narracji historycznych na budowanie tożsamości człowieka współczesnego, otrzymując przy tym wiele nagród. „Caryca Katarzyna” wystawiana na deskach kieleckiego Teatru to jedno z najlepszych polskich przedstawień ostatnich lat. Tym razem postać Rasputina, człowieka-legendy, służy twórcom do przyjrzenia się emocjom, postawom, marzeniom, które rodzą się w momencie rozpadania się starego porządku i wyłaniania się nowego. Ostatnie lata panowania carskiej rodziny Romanowów są opowieścią o zmierzchu wartości, przekonań, postaw ówczesnych elit. Zaś postawa Rasputina sprawdzającego granice wolności, bada wyłaniający się mechanizm sprawowania władzy przez eksces.

WYŁĄCZNIE DLA WIDZÓW DOROSŁYCH !!!

Szczegóły

Szalbierz

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w podupadającym teatrze w Wilnie, w dniu premiery. Spektaklem ostatniej szansy ma być „Świętoszek”, z gościnnie występującym Bogusławskim, legendą polskiej sceny.

Głośna sztuka węgierskiego pisarza o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim powstała w latach 80. – to jeden z wątków powieści „Iksowie” tegoż autora. Powieść w tamtym czasie była zakazana, gdyż „szargała narodowe świętości” – uzasadniano. Autorowi zabroniono wówczas przyjazdów do Polski, cofnięto stypendium naukowe.

Szczegóły

Ania z zielonego wzgórza

Musical

Swoją premierę na deskach naszej sceny „Ania z Zielonego Wzgórza” miała 21 maja 2006 roku. Powieść o rudowłosej dziewczynce pióra Lucy Maud Montgomery ma pewne, ponadczasowe cechy, które mimo upływu czasu i zmian, zachowują świeżość, bawią i wzruszają.

Pewnie dlatego kolejne pokolenia, zwłaszcza dziewcząt, przeżywają przygody Ani razem z nią. Dla widzów mamy dobrą wiadomość: „Ania z Zielonego Wzgórza” – spektakl muzyczny w reżyserii Jana Szurmieja – wraca na scenę. Na spektakle rodzinne zapraszamy 28 i 29 maja o godz. 18. W roli Ani zobaczymy Magdę Grąziowską.

Szczegóły

Lordy. Lord Kantor / Lord Milord / Lord Herling

Tragikomedia

LORDY: Lord Kantor / Lord Milord / Lord Herling to trzyczęściowy spektakl Mateusza Pakuły i Evy Rysovej, inspirowany twórczością Tadeusza Kantora, Mirona Białoszewskiego i Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. Każda z części korzysta z innej konwencji.

Lord Kantor to teatralna tragikomiczna kreskówka science fiction, opowieść o naturze pamięci i wspomnień. O klonowaniu, cyfryzacji i smogu. Lord Milord to rodzaj językowej odysei, poetycki film, poruszający kwestie związane z rodzicielstwem. Lord Herling to teatralny mash-up, tematem głównym także są tu wspomnienia. Przypatruję się wspomnieniom, tak Grudzińskiego, jak i swoim, obaj dorastaliśmy w Kielcach. Podejmuję m.in. kwestię miejsca pochodzenia, nasiąkania miejscem, a także - to szczególnie ważne w dzisiejszym zżeranym przez depresję świecie - kwestię szczęścia. Czy szczęście jest tylko dla świń?

Szczegóły

Dzieje grzechu

Tragedia

Tekst patrona Teatru im. Stefana Żeromskiego sprzed ponad wieku przeniesiono na deski kieleckiej sceny w 150. rocznicę urodzin autora „Dziejów grzechu”. Tę po dziś dzień uważaną za najbardziej skandalizującą powieść Żeromskiego odczytał na nowo w adaptacji Radosława Paczochy reżyser„Mefista” – Michał Kotański (Teatr Bagatela, 2014). Obok Paczochy, m.in. autora tragikomedii „Być jak Kazimierz Deyna”, reżyser zaprosił do współpracy sztab twórców. Wśród nich scenograf Barbara Hanicka oraz choreograf i performer Cezary Tomaszewski.

Czytanie Żeromskiego przez współczesność, to dla tych twórców niejako zgoda z pisarzem, w wymowie tekstu, którego nie odwrócono „do góry nogami”. Reżyser dostrzegł bowiem w dziele pisarza rodem z Kielecczyzny problemy, z którymi, jak się okazuje, niezmiennie mentalność Polaków nie pozwala im się zmierzyć. Spektakl w dwóch częściach ukazuje upadek kobiety. Kobiety o wielu wcieleniach. I o mężczyznach, których zniewala jej złożona natura.

Powszechnie wiadomo, że los Ewy Pobratyńskiej, bohaterki powieści zaprowadzi ją od świętej do dziwki. Można tylko pytać, jaka jest ta tragedia w ujęciu Kotańskiego? Na pewno wtłoczona w dwa rodzaje scenografii klasyczną i uroczą, po nowoczesną z elementami pojawiającymi się w polskim teatrze współczesnym. Za sprawą kilku scen, spektakl przez recenzentów i widzów jest określany mianem „brutalny”. Ciała aktorów, za sprawą pomysłowego ruchu scenicznego jednoczą się w na zawsze zapamiętanych momentach, choćby scena z prządkami...

Szczegóły

Caryca Katarzyna

Tragedia

"Wyzwanie rzucone męskiemu światu", "spektakl wywrotowy", "historia jako baśń porno" to tylko niektóre z określeń, którymi została obdarzona po premierze „Caryca Katarzyna” Jolanty Janiczak w reżyserii Wiktora Rubina.

Bezwstydnie poetycka i niewinnie dosadna sztuka nie będzie bynajmniej opowieścią historyczną na temat tego, jak urodzona w Szczecinie 15-letnia pruska księżniczka Zofia Anhalt-Zerbst stała się imperatorową Wszechrosji i amatorką wszechmężczyzn. Autorka sztuki uważa bowiem, że „historia przez duże H” to nie bezstronna relacja a... literatura i plotka, zawłaszczona przez panującą ideologię. Nie wierząc z zasady w prawdę jako fakt, twórcy przedstawiają "historię przez małe h" czyli historię ciała, instynktów, drobnych małych pobudek, braku ideałów, ambicji, frustracji, smutku.

Szczegóły

Mężczyzna wart zachodu

Komedia

Trzy kobiety i jeden mężczyzna. Wdowiec, tęskniący za zmarłą, zatopiony we wspomnieniach i niepotrzebnych rupieciach, ale z pozycją – łakomy kąsek. By go zdobyć, Jo, Lucille i Sally zrobią wiele. Z odsieczą przychodzi dorosła córka, w dodatku, w ciąży. Rozpętuje się prawdziwy galimatias.

Ciepła komedia Rosemary Friedman w tłumaczeniu Bogusławy Plisz-Góral, z dedykacją dla widzów Teatru, wyreżyserowana przez Piotra Szczerskiego. Urzeka poczuciem humoru i scenografią. Na uwagę zasługują też kreacje aktorskie: Mirosław Bieliński jako przerażony zalotami angielski flegmatyk oraz Teresa Bielińska, Ewa Józefczyk i Beata Pszeniczna, skrajnie odmienne damy ubiegające się o serce Christophera. Polecamy wszystkim, którzy pragną relaksu w klimacie dobrej zabawy.

Szczegóły

Wrócę przed północą

Tragikomedia

On- zajęty naukowiec-geolog. Ona - po załamaniu psychicznym. Greg chce wreszcie popracować w spokoju, Jenny wrócić do zdrowia. Oboje, by przy okazji uratować swoje małżeństwo wyruszają na wieś, do domu, do którego nikt nie zagląda...Czy na pewno? Co się wydarzy? Czy małżonkom uda się odbudować dawną bliskość?

Zaskakująca historia zamknięta w nietypową formę - komedię i horror. Trzeci spektakl w reżyserii Mirosława Bielińskiego. Aktor z ponad 30-letnim stażem ma na swoim koncie także reżyserię dwóch świetnie przyjętych przez publiczność komedii.

Wrócę przed północą to komedia, która nie tylko bawi, utrzymana w stylistyce teatru sensacji "Kobra", prawdziwie straszy.

Szczegóły

Poskromienie Złośnicy

Tragikomedia

Biały kruk wśród wystawień tej bardzo dziś niepoprawnej politycznie sztuki Szekspira: wyreżyserowany przez kobietę oraz nagrodzony Złotym Yorickiem w bieżącej edycji Festiwalu Szekspirowskiego. Reżyser Katarzyna Deszcz jest jedną z niewielu kobiet, które odważyły się spojrzeć na "Poskromienie" w dobie gender, a w dodatku tak, by zobaczyć w tej sztuce "rzecz o wzajemnej walce, kompromisach i nieprawdopodobnej fascynacji".

„Petruchio nie jest tu szowinistycznym męskim sadystą, tresującym i upokarzającym młodą niezależną kobietę, ale partnerem i przewodnikiem, wtajemniczającym „złośnicę” w arkana absurdu. Kolczaści kochankowie uczą się strategii przetrwania w świecie, w którym rządzi pieniądz, interes i koneksje” - napisano w uzasadnieniu nagrody dla spektaklu. Zdrowo podnosząca ciśnienie obu płciom komedia zawiera elementy Monty Pythona i pewien kontrowersyjny przebój.

Szczegóły

Hrabina Batory

Tragedia

Najnowszy spektakl Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina wieńczy ich głośny tryptyk o kobietach uwikłanych w historię. Podobnie, jak w przypadku dwóch wcześniejszych przedstawień, również powstałych w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Joannie Szalonej; Królowej i Carycy Katarzynie, tutaj także na pierwszym planie znajduje się gra między cielesnością i językiem a mechanizmami sterującymi narracjami o przeszłości.

Historyczna Elżbieta Batory, siostrzenica króla Polski, Stefana Batorego, zwana była „wampirem z Siedmiogrodu” i cieszyła się wątpliwą sławą seryjnej morderczyni. Wszystko dlatego, że nie mogąc pogodzić się z przemijaniem, starała się za wszelką cenę zachować blaknącą urodę i witalność. Pomóc jej w tym miała krew dziewic, które podobno bezlitośnie zabijała na swoim zamku. Janiczak i Rubina nie interesuje jednak zgłębienie motywacji bohaterki, ani zbudowanie jej wiarygodnego profilu psychologicznego. Przesuwając punkt ciężkości, w stosunku do dwóch poprzednich części tryptyku, z Historii, pisanej przez duże „H” - na codzienną rzeczywistość i jednostkowe zmagania z jej kształtem - obnażają przed widzami kulturowe i społeczne implikacje strachu przed starzeniem się, tutaj doprowadzone do ekstremum.

Twórcy replikują w Hrabinie Batory nie tylko doświadczenie lęku przed przemijaniem, ale i melancholii, wypływającej z zatracenia siebie. A grająca Elżbietę Agnieszka Kwietniewska przekonywująco oddaje skomplikowanie wewnętrzne, rozterki i wahania kobiety, która chciałaby desperacko zatrzymać czas i posiąść go jedynie dla siebie. Niestety, w tym cielesno-językowym, demaskatorskim performansie historycznym, podobnie jak w życiu, czas biegnie nieubłaganie.

Szczegóły