Ewa Niemotko - zdjęcie

Ewa Niemotko

8,7 / 10

3 oddane głosy

Spektakle z udziałem tego aktora:

Syrena. Anatomia miłości

Dramat

"Urodzę się dopiero jako prawdziwa ja. Jako moja własna osoba. Jako ja wodna i naziemna. Ludzka i zwierzęca, kwiatowa i perłowa. Urodzę się od nowa" – mówi jedna z osób dramatu.

"W spektaklu równoległe historie postaci zbiegają się w pewne wspólne wspomnienie, tworząc zwierciadło, w którym choć niektórzy byli katami, a inni ofiarami - dostrzegają teraz podobne odbicia. Doskwiera im to samo poczucie odrzucenia, lęk i samotność. Paralelne narracje budują mikrokosmos, w którym panuje tęsknota za krainą, w której można kochać kogo się chce, w której jest się kochanym, bezinteresownie. Czy – jak Syrena, ta kraina jest jeszcze możliwa do zobaczenia?".

[Zuzanna Bojda]

Scenariusz oparty jest na wątkach opowiadania Syrena ze zbioru opowiadań Ministerstwo moralnej paniki Amandy Lee Koe. "Singapurska autorka łamie społeczne tabu, przekracza literackie normy, żeby – koniec końców – napisać o tym, co w życiu najważniejsze. O miłości(ach): tych zapomnianych, przegranych, nieakceptowanych. Niewidzialnych granicach między nami, które boimy się przekraczać. Społecznych problemach, o których nadal można mówić głośno tylko w formie literackiej zabawy".

[Wydawnictwo Tajfuny]

Szczegóły

Wyskubki

Performance

Twórczość Różewicza zwykle bywa interpretowana z punktu widzenia Awangardy. Ale jego pisarstwo zakorzenione było również w tradycji ludowej. Tropy poetyckie, strategie liryczne typowe dla literatury ludowej można odnaleźć w wielu jego utworach. Wyskubki będą próbą wyczytania w twórczości Różewicza tych śladów. Śladów splątania czyli żmutu. Sceniczny żmut, w którym zatrze się podział na widzów i aktorów, będzie spotkaniem poezji, gawędy, powiastki i tradycyjnej pieśni. Na partyturę preformansu złożą się przede wszystkim wiersze i opowiadania z tomów: Echa leśne i Matka odchodzi.

Szczegóły

Był sobie dom, czyli Wyskubki

Performance

Twórczość Różewicza zwykle bywa interpretowana z punktu widzenia Awangardy. Ale jego pisarstwo zakorzenione było również w tradycji ludowej. Tropy poetyckie, strategie liryczne typowe dla literatury ludowej można odnaleźć w wielu jego utworach. Wyskubki będą próbą wyczytania w twórczości Różewicza tych śladów. Śladów splątania czyli żmutu. Sceniczny żmut, w którym zatrze się podział na widzów i aktorów, będzie spotkaniem poezji, gawędy, powiastki i tradycyjnej pieśni. Na partyturę preformansu złożą się przede wszystkim wiersze i opowiadania z tomów: Echa leśne i Matka odchodzi.

koprodukcja: Teatr Muzyczny Capitol i Wrocławski Teatr Współczesny.

Szczegóły

Pogłosy

Dramat psychologiczny

Bohaterem Pogłosów jest człowiek przeżywający śmierć bliskiej osoby. W efekcie traumatycznego doświadczenia świat jawi mu się jako miejsce ciągle ponawiającego się doznania utraty, braku, odchodzenia, zanikania… Umiera żona, sąsiedzi zostają wygnani, krucha więź z ojcem zamiera, pragnienie posiadania dzieci nie spełnia się. Bohater stara się uporać z faktem śmierci ukochanej, ukoić cierpienie, przezwyciężyć poczucie utraty ale także chce poznać prawdę o sobie w tym doświadczeniu. Tego ostatniego pragnienia równie mocno pożąda jak i boi się.Jednak autor Pogłosów nie poprzestaje na próbie stworzenia realistycznego wizerunku cierpiącego człowieka. Buduje opowieść o mechanizmach zachodzących w ludzkiej świadomości postawionej w sytuacji granicznej. Tworzy, tylko z pozoru paradoksalny, wielogłosowy monolog różnych jej aspektów – sprzecznych ze sobą bądź wręcz wykluczających się nawzajem. Bowiem w wielowarstwowej strukturze psychiki człowieka wszystkie treści są równie ważne, wszystkie na równi tworzą sens i formę przeżywanego stanu: myśli, uczucia, pragnienia, fantazje, wspomnienia… I dlatego ocalająca prawda może przyjąć zupełnie nieoczekiwany kształt.
„Dlaczego czepiam się polifonii, rozbicia całości, wielojęzyczności? Skąd wiara w wielogłos, czy mam na to dobre argumenty, odporne na krytykę? Mam przeświadczenie o słuszności tej drogi – choć nie znam jej celu i uzasadnienia wyboru. Czuję, że życie, człowiek i wszystko co ważne, ujawnia się raczej w wielogłosie niż monologu." [Wit Szostak, Poniewczasie, Powergraph, Warszawa 2019 str. 55]

Szczegóły

Smutki tropików

Dramat

Smutki tropików Mateusza Pakuły, sztuka nagrodzona Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną w roku 2014, to wirtualna opowieść o uciekających od rzeczywistości trzydziestolatkach. To gorzki portret pokolenia Y, tzw. „millenialsów”, rozpisany na sześcioro aktorów i kilka kamer.

Bohaterów spektaklu zobaczymy w ich „naturalnym środowisku” – na polu namiotowym, które stanie się jednym z przystanków w podróży. Aktorzy będą na scenie, lecz na pierwszy rzut oka niewidoczni. Zamknięci w niewielkich namiotach, delikatnie oświetleni turystycznymi lampkami, nieruchomi, samotni, z początku niechętni do wyjścia. Widz będzie śledził akcję sceniczną, mając możliwość wejścia głębiej – jedno spojrzenie na rozpięty na horyzoncie ekran pozwoli dojrzeć emocje, które bohaterowie dramatu usiłują ukryć.
Sztuka Pakuły rozprawia się z mitem człowieka europejskiego, otoczonego egzotyką orientu. Autor pyta o to, jak można być młodym na kontynencie, na którym wszystko jest stare. Dokąd dążą i przed czym uciekają ci, z pozoru uśmiechnięci, żyjący bezstresowo, młodzi ludzie? Czy przypadkiem nie uciekają od samych siebie, zatapiając swoje lęki w ekranach smartfonów i tabletów?

Szczegóły