Ewa Dałkowska - zdjęcie

Ewa Dałkowska

9,1 / 10

38 oddanych głosów

Data urodzenia:
10-04-1947 (74 lat)

W 1970 ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim, a dwa lata później została absolwentką PWST w Warszawie. W latach 1972-74 występowała w Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Następnie na ponad trzydzieści lat związała się z Teatrem Powszechnym w Warszawie. Zagrała tam kilkadziesiąt ról, a lista reżyserów, z którymi pracowała jest imponująca. Byli to m. in. Zygmunt Hübner, Grzegorz Wiśniewski, Piotr Cieślak, Jan Buchwald. Występowała gościnnie w teatrach całej Polski. Można było ją oglądać na scenach Łodzi, Krakowa, Poznania, Wrocławia, Bydgoszczy, Zielonej Góry, a także w Teatrze Polskim w Londynie. Zagrała w kilku sztukach na „Scenie Prezentacje” w Warszawie.

W okresie stanu wojennego działała w podziemiu. Współtworzyła Teatr Domowy, którego działalność została zainaugurowana 1 listopada 1982 roku w jej mieszkaniu. W 2007 roku została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce (...)”. W tym samym roku dostała medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis, przyznany artystom teatru zaangażowanym w działalność opozycyjną w dniach stanu wojennego w Polsce.

Współpracę z Krzysztofem Warlikowskim rozpoczęła od zastępstwa za Stanisławę Celińską w spektaklu „Oczyszczeni”. Od 2008 jest członkiem zespołu Nowego Teatru. Za rolę Elizabeth Costello w przedstawieniu „Koniec” w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego otrzymała Nagrodę im. Aleksandra Zelwerowicza oraz Feliksa Warszawskiego.

Aktorka posiada ogromny dorobek ról w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia. Za rolę w spektaklu telewizyjnym „Czarownice z Salem” otrzymała kilka nagród. Jest też laureatką Ogólnopolskiego Konkursu Rankingu Teatralnego III programu Polskiego Radia.

Wystąpiła także w kilkudziesięciu filmach, w tym w „Sprawie Gorgonowej” Janusza Majewskiego, „Bez znieczulenia” i „Korczaku” Andrzeja Wajdy, „Kobiecie z prowincji” Janusza Majewskiego czy „Mistyfikacji” Jacka Koprowicza. Podkładała polski dubbing w serii filmów o „Harrym Potterze”.

Wykładała na Akademii Dobrych Obyczajów, której założycielem był aktor Janusz Zakrzeński.

Ewa Dałkowska jest aktorką śpiewającą. Występowała w spektaklach muzycznych. Piosenki w jej wykonaniu można znaleźć na płytach: „Zimy żal” - piosenki z Kabaretu Starszych Panów oraz „Kochać lirycznie”- 21 poetyckich piosenek o miłości.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Koniec

Dramat

Spektakl Krzysztofa Warlikowskiego korzysta z trzech tekstów: niezrealizowanego scenariusza filmowego Bernarda-Marie Koltèsa Nickel Stuff, Procesu Franza Kafki oraz fragmentów powieści J.M. Coetzeego Elizabeth Costello. Bohaterowie docierają w nich do sytuacji granicznej, stają przed bramą: prawa, życia, śmierci. Chcą zobaczyć, co jest po drugiej stronie, przejść tam, przedostać się. Stajemy przed tajemnicą. Umiemy wyobrazić ją sobie tylko naszą miarą, chcemy zamknąć ją w dostępnym nam języku, znanych doświadczeniach cielesności. Z tego choćby powodu jesteśmy skazani na klęskę. Zaufajmy Orsonowi Wellesowi, który zmierzył się z Procesem, z historią o człowieku przychodzącym do bramy prawa:
Prawdziwej tajemnicy nie da się zgłębić i nic nie jest w niej ukryte. Nie ma nic do wyjaśnienia... Powiedziano, że logika tej historii jest logiką snu. Czujesz się zagubiony w labiryncie? Nie szukaj wyjścia. Nie zdołasz go znaleźć... Wyjście nie istnieje.
Gdzie wyjście nie istnieje, trzeba przejść przez teatr.

Szczegóły

Wstyd

Dramat

Opowieść o trzech pokoleniach kobiet z jednej rodziny, które mierzą się z pytaniami o dziedziczność wstydu. Kogo i co zdarza im się porzucić, by się od wstydu uwolnić?
Wstyd to ostatnia część tryptyku teatralnego Małgorzaty Wdowik o emo¬cjach. Reżyserka, wychodząc od osobistej historii, rozważa, jak funkcjonuje wstyd jako narzędzie budowania nierówności społecznych. Zastanawia się, komu przysługuje przywilej opowiadania o słabości i wstydzie i jak to robić. Wstyd to przecież moment, gdy stajemy się widoczni, mimo że nie jesteśmy na to gotowi. Do roli obserwatora intymnych relacji rodzinnych reżyserka zaprosiła dokumentalistkę Agatę Baumgart, badającą od lat relacje matek i córek.
Z eksplikacji reżyserki:
Przez jakiś czas ta historia była dla niej nudna. Raz już próbowała ją spisać. Kiedyś nawet kupiła zeszyt. Skończyła na jednej kartce. Na momencie, kiedy się urodziła. A przecież nie chodziło o to, że nie pamiętała. Dzięki mamie miała dobrą pamięć. Bo ta kiedy była w ciąży z nią nie dopuszczała męża do siebie. To takie zwierzęce określenie. To przecież byka do krowy się dopuszcza. Na wsi te określenia się ze sobą mieszały. I jak tak zaczęła pisać to zrozumiała, że od początku była przegrana bo nawet te zwierzęta były tam ważniejsze od nich. Świni trzeba było dać jeść a im niekoniecznie. Bo świnia jak się naje to będzie gruba i będą z tego pieniądze. A co będzie z dzieci? Na to pytanie nie umiała odpowiedzieć i tak przestała pisać.

Premiera: 07.02.2021

Szczegóły

Uroczystość

Dramat

Co się stanie, kiedy na jaw wyjdzie mroczna, rodzinna tajemnica? Co, jeśli stanie się to podczas uroczystości 60. urodzin ojca - głowy rodziny? I jeśli to właśnie ojciec znajdzie się w centrum podejrzeń? „Uroczystość” Grzegorza Jarzyny w bezkompromisowy sposób odsłania ciemne kulisy rodzinnych związków, balansując pomiędzy tragedią i farsą. To trzymająca w napięciu historia walki o prawdę, którą każdy musi stoczyć sam.

Przełomowy spektakl Jarzyny oparty jest na głośnym filmie „Festen” Thomasa Vintenberga i Mogensa Rukova, pierwszym i najlepszym obrazie duńskiej Dogmy. W przedstawieniu, prezentowanym z powodzeniem na najważniejszych międzynarodowych festiwalach, występuje czołówka polskich aktorów filmowych i teatralnych: obok Andrzeja Chyry i Jana Peszka m.in. Magdalena Cielecka, Aleksandra Popławska, Marek Kalita, Ewa Dałkowska, Katarzyna Herman, Zygmunt Malanowicz, Adam Woronowicz.

Jarzyna trafia swoim przedstawieniem w czułe punkty
„New York Times”
Cudowna machina teatralna, czysty klejnot
„Le Figaro”

Szczegóły

Wszechogarniająco

Dramat

Spotkanie dwóch dojrzałych kobiet, które przez lata rywalizowały na scenie i w życiu prywatnym. Nie odniosły spektakularnych sukcesów. Teraz jedna z nich ma szansę, być może ostatnią, na główną rolę. Postanawia jeszcze raz zawalczyć o swój sukces. Druga ma jej w tym pomóc. Czy to może się udać? Czy doświadczenie życiowe sprawi, że spotykając się ostatni raz na scenie będą potrafiły zapomnieć o urazach? Czy z wiekiem stajemy się mądrzejsi, bardziej świadomi? Czy rozumiemy więcej?
Ewa Dałkowska i Maria Pakulnis w sztuce Wszechogarniająco to starcie dwóch aktorskich osobowości. To trzeba zobaczyć.

Szczegóły

Kabaret Warszawski

Dramat

Dwie odległe w czasie rzeczywistości: Niemcy czasów republiki Weimarskiej, w których władzę stopniowo przejmują faszyści oraz Nowy Jork po 11 września to czasoprzestrzenie nieomal laboratoryjne, w których uwarunkowania historyczne wyzwalają najbardziej poukrywane i wyparte lęki, seksualne i erotyczne fobie i niespełnienia, wywołując ogromne napięcia i prowadząc do wielu kryzysowych sytuacji. W tych dwóch światach przegląda się dzisiejsza Warszawa.

Łącząc te dwie czasoprzestrzenie reżyser stawia pytanie o to, jakie są dziś granice czy ograniczenia wolności. W epoce uniformizacji i opresywnej normalizacji zachowań, częściowo przeprowadzonej „dla wspólnego bezpieczeństwa” prawo jednostki do bycia sobą, do swobodnego wyrażania siebie jest coraz bardziej ograniczone i kwestionowane. Społeczna norma staje się rodzajem więzienia. Ta swoista prohibicja swobodnych zachowań znajduje ujście w przestrzeniach zamkniętych, nieomal podziemnych, gdzie wchodzą tylko wtajemniczeni. Teatr jest taką przestrzenią. Tym razem jednak Warlikowski, znany z tego, że prowokuje widzów do nieustannej rozmowy, dyskusji i debaty, sięga po formę i poetykę kabaretu, w której bezpośredni zwrot do widza i nieustanne łamanie konwencji narzucających czwartą ścianę, należą do podstawowych zasad. Kabaret z zasady jest przestrzenią wolności i trwającego permanentnie porządku karnawału.
„Kabaret Warszawski" to zespół Nowego Teatru konfrontujący się z wieloma scenariuszami opresji. Spektakl portretuje grupę artystów, dla których sztuka jest głównym sensem działania. Ale sztuka nie odwdzięcza się. Przeciwnie, gubi poświęcających się jej artystów, umożliwiając życie zarazem je uniemożliwia zatruwając wątpliwościami. Warlikowski tworząc przestrzeń terapii i uwalniania lęków i tabu pokazuje też zagrożenia i opresje, jakie automatycznie generują się wokół tego rodzaju enklaw.

Szczegóły

Bracia Polacy znad Wisły

Komedia

Historia trzech skłóconych braci: Zbyszka – ustabilizowanego absolwenta historii, Adama – mało odpowiedzialnego, życiowego rozbitka (mechanik samochodowy) i Jana, na stałe mieszkającego w Stanach Zjednoczonych, który używa podstępu w celu sprowadzenia pozostałych braci do siebie. Jan zrobił w Ameryce wielką karierę. Jest sławnym pianistą i filantropem zafascynowanym Ignacym Janem Paderewskim, a sprowadza braci do siebie, żeby doprowadzić do zgody i przedstawić im… czwartego brata, o istnieniu którego nie wiedzieli. Jan gości ich w swojej rezydencji pod Nowym Jorkiem i opowiada o swoim wybitnym idolu nawiązując do jego znakomitych działań na rzecz niepodległości Polski. Bracia dobrze znają historię naszego kraju, (Adam ma małe braki, bo nie udało mu się skończyć studiów) stąd ich rozmowy o innych wybitnych Polakach w Ameryce, których rola w historii Stanów Zjednoczonych i Polski jest nie do przecenienia: Tadeuszu Kościuszce i Kazimierzu Pułaskim. Ba! Potrafią się nawet pokłócić o to, który z nich był najwybitniejszy. Osobą, z poza czasu jest Kobieta, którą nasi bracia spotykają najpierw na lotnisku Okęcie, później w samolocie, a na koniec w rezydencji Jana. Kobieta jest komentatorem, trochę uczestniczką zdarzeń, trochę „recenzentką” ich zachowań. Ideą tej komedii, trzeciej z cyklu „STO LAT RADOŚCI Z NIEPODLEGŁOŚCI” jest potrzeba zgody – wśród Braci Polaków. Historia jak zwykle kończy się dobrze.

Szczegóły

Odyseja. Historia dla Hollywoodu

Dramat

Spektakl Krzysztofa Warlikowskiego inspirowany „Odyseją” Homera, na podstawie „Powieści dla Hollywoodu” i „Króla kier znów na wylocie” Hanny Krall.
Wędrówka od Homera i jego bohatera Odysa do Hanny Krall i jej bohaterki Izoldy, Żydówki, która przez całą wojnę dokonywała czynów godnych Odysowych zmagań, aby uratować męża. Dwie wielkie awantury: jedna związana z pierwszą wojną ludzkości, czyli zdobyciem Troi i druga będąca rezultatem drugiej ze światowych wojen. I my dzisiaj, co mamy z tym wszystkim wspólnego? Dokąd chcielibyśmy powrócić? Jak wygląda nasz Hades? Gdzie są bogowie? Gdzie Pallas Atena, która tak bardzo zabiegała o powodzenie Odysa? A Matka Boska, która ochraniała Izoldę? Czy bogowie także stracili wiarę w możliwość powrotu, a znając przyszłość, widzą, że świat wkroczył w rejony nieodwracalnego? Wszyscy żyjemy w lęku i osamotnieni nie umiemy nic z nim zrobić. Oswajamy go przez lekceważenie.
Homer opiewał czyny Odysa, przytaczając pieśni wędrownych aojdów. Dzieje Izoldy, które jej zdaniem stanowią znakomitą kanwę dla hollywoodzkiego filmu, doczekały się książki Hanny Krall Król kier znów na wylocie. A co z pamięcią o nas? Czy warto komuś zaprzątać tym głowę?
Krzysztof Warlikowski buduje panoramę nieoczekiwanych analogii. W wędrówce wolnych skojarzeń przeprowadza przez zaskakujące pejzaże i konstelacje postaci, badając stan naszej gotowości na kolejną globalną awanturę ludzkości, a także podaje kilka sprawdzonych sposobów na przetrwanie.

Premiera: 04.06.2021

Szczegóły

Wyjeżdżamy

Dramat

Po 13 latach od premiery Kruma Krzysztof Warlikowski powraca do twórczości Hanocha Levina. Krum wracał do ojczyzny po nieudanej wyprawie za granicę, wciąż pełen nadziei na spełnienie. Teraz wszyscy chcą gdzieś wyjechać.

Wielka światowa wędrówka w tekście Levina znajduje swoje lokalne oblicze i lokalną skalę, w której odzwierciedlają się wszystkie niepokoje i ruchy w skali makro. Szykuje się rebelia, bunt dojrzałości przeciwko zawłaszczaniu terytorium wolności i wtłaczaniu naszego życia w tryby spokoju, oferowanego w zamian za uległość. W komedii na osiem pogrzebów kierunek podróży najczęściej prowadzi na tamten świat. Mimo biletu w jedną stronę, ochota na wyjazd nie maleje. Czy naprawdę jednak życie jest gdzie indziej? Czy nie lepiej i mądrzej skoncentrować się na budowie wspólnoty? Czy teraz jest czas romantycznych gestów, czy pozytywistycznej pracy dla wspólnego dobra?

Premiera: 14.06.2018

Szczegóły

Wyjeżdżamy

Po 12 latach od premiery "Kruma" Krzysztof Warlikowski powraca do twórczości Hanocha Levina. Krum wracał do ojczyzny po nieudanej wyprawie za granicę, wciąż pełen nadziei na spełnienie. Teraz wszyscy chcą gdzieś wyjechać. Wielka światowa wędrówka w tekście Levina znajduje swoje lokalne oblicze i lokalną skalę, w której odzwierciedlają się wszystkie niepokoje i ruchy w skali makro. Szykuje się rebelia, bunt dojrzałości przeciwko zawłaszczaniu terytorium wolności i wtłaczaniu naszego życia w tryby spokoju, oferowanego w zamian za uległość. W „komedii na osiem pogrzebów” kierunek podróży najczęściej prowadzi na tamten świat. Mimo biletu w jedną stronę, ochota na wyjazd nie maleje. Czy naprawdę jednak życie jest gdzie indziej? Czy nie lepiej i mądrzej skoncentrować się na budowie wspólnoty? Czy teraz jest czas romantycznych gestów, czy pozytywistycznej pracy dla wspólnego dobra?

Szczegóły

Francuzi

Dramat

Teatralna wyprawa Krzysztofa Warlikowskiego w poszukiwaniu źródeł dzisiejszej europejskiej świadomości i tożsamości.
Początkiem jest monumentalna powieść Marcela Prousta W poszukiwaniu straconego czasu, która portretuje społeczeństwo w trakcie fundamentalnej zmiany związanej z utratą znaczenia dawnej hierarchii, eksplozją jawnego antysemityzmu, a przede wszystkim wybuchem pierwszej europejskiej wielkiej wojny. Nawiązując do stwierdzenia Gilles’a Deleuze’a, że powracają jedynie ci zmarli, których nazbyt szybko i nazbyt głęboko zakopano, Warlikowski wzywa Prousta by toczyć dzisiejszą debatę o Europie.
Równoległość czasu i zmagania, które prowadził z materią czasu Proust zobowiązują do tworzenia sytuacji równoległych. Ideą spektaklu nie jest tworzenie scenicznego ekwiwalentu powieści, ale znalezienie świata równoległego, struktury, przez którą przewleczemy naszą epokę jak przez precyzyjne ucho igielne krytycznego spojrzenia Prousta, z zachowaniem jego szczególności i ostrości widzenia i błyskotliwego poczucia humoru. Pogrążeni wśród czasu, który nie ma struktury linearnej, zbliżamy się do radykalnego obrazu Prousta, w miejscu do tego idealnym, w którym krążą energie społeczne i duchowe, czyli w teatrze.


Premiera: 21 sierpnia 2015 w ramach Ruhrtriennale, interdyscyplinarnego festiwalu w Zagłębiu Ruhry pod arytystycznym kierownictwem Johana Simonsa.
Polska premiera: 3 października 2015

Szczegóły