Dorota Segda - zdjęcie

Dorota Segda

8,1 / 10

27 oddanych głosów

Data urodzenia:
12-02-1966 (53 lat)

Polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, profesor sztuk teatralnych, nauczyciel akademicki Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, rektor tej uczelni wybrana na kadencję 2016–2020.

Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną im. Ludwika Solskiego w Krakowie.

Od 1987 roku jest aktorką krakowskiego Starego Teatru. Występowała również w Teatrze Narodowym w Warszawie. Karierę teatralną rozpoczynała m.in. rolą Albertynki w "Operetce" Witolda Gombrowicza w reżyserii Tadeusza Bradeckiego w Starym Teatrze. Grała także Salomeę w "Śnie srebrnym Salomei" Juliusza Słowackiego w reżyserii Jerzego Jarockiego w Starym Teatrze, Małgorzatę w "Fauście" Johanna Wolfganga Goethego w reżyserii Jerzego Jarockiego w Starym Teatrze i Rachelę w "Weselu" Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Narodowym.

Dwukrotna laureatka Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza – przyznawanej przez redakcję miesięcznika „Teatr”. Za sezon 1992/1993, za rolę Salomei w "Śnie srebrnym Salomei" Słowackiego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Za sezon 1996/1997, za rolę Małgorzaty w Fauście Johanna Wolfganga Goethego w Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie.

Popularność zdobyła rolami filmowymi i telewizyjnymi, m.in. tytułową rolą w filmie "Faustyna" oraz w filmie "Tato" i serialu "Na dobre i na złe". W RMF FM wraz z Robertem Konatowiczem prowadziła program pod tytułem "Metamorfoza".

W filmach "Harry Potter i Zakon Feniksa", "Harry Potter i Książę Półkrwi", "Harry Potter i Insygnia Śmierci: Część I" oraz "Harry Potter i Insygnia Śmierci: Część II" użyczyła głosu Bellatriks Lestrange, którą grała Helena Bonham Carter.

W 2009 roku wystąpiła gościnnie w serialu "Naznaczony" w roli trenerki szermierki Ewy (odcinek 8). Zagrała Mariolę Chudziszewską w serialu "Ludzie Chudego".

18 października 2012 otrzymała tytuł profesora sztuk teatralnych. Nominację profesorską odebrała 23 stycznia 2013 roku z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego. Jest zatrudniona na stanowisku profesora nadzwyczajnego w PWST w Krakowie. Została wybrana na rektora tejże uczelni 11 kwietnia 2016 roku na kadencję 2016-2020.

Spektakle z udziałem tego aktora:

TRUCICIEL

Komedia

O śmierci inaczej. O samobójstwie z uśmiechem. O odejściu z tego świata z ironią. Vincent pracuje dla firmy Exodus i na co dzień jest… zawodowym trucicielem. Kiedy pojawia się w domu Celii i Waltera wszystko wydaje się jasne: pogrążona w depresji kobieta od lat deklaruje, że chce pożegnać się z tym światem. Dlaczego jednak jej listy pożegnalne są niepodpisane i czy na pewno to ona sama umówiła tę wizytę? Jaką rolę w tej opowieści gra Angie, młoda i rzutka asystentka Waltera, oraz pracownik telefonu zaufania, który zawodowo ratuje niedoszłych samobójców? Komedia pomyłek, w której nic nie jest oczywiste i trzy drinki, z których tylko jeden jest zatruty. Kto go wypije?...
TRUCICIEL, oparty na błyskotliwym i przewrotnym tekście Erica Chappella, to drugi spektakl reżyserowany w Och-Teatrze przez Cezarego Żaka. Zapraszamy na pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji czarną komedię.

Szczegóły

Lament

Muzyczny

„Lament” – widowisko Tomasza Cyza, na podstawie poematu średniowiecznego włoskiego mistyka Iacopone da Todi „Il Pianto della Madonna” („Lament Madonny”) oraz fragmentów „Stabat Mater” Karola Szymanowskiego.

W spektaklu Tomasza Cyza słowa XIII-wiecznego włoskiego poety, zderzone z surową fakturą XX-wiecznego „chłopskiego requiem” Szymanowskiego, dopełnia wielkoformatowa projekcja średniowiecznych figur i obrazów w holu Muzeum Narodowego. Aktorka czyta Pianto della Madonna, śpiewaczki jak w tragedii greckiej wykonują a capella frazy Stabat Mater, słuchacz-świadek patrzy na twarze Maryi i Jezusa.

Franciszkaninowi Iacopone da Todi (1230-1306) przypisywana jest również średniowieczna sekwencja Stabat Mater dolorosa, wyrażająca cierpienie i rozpacz Matki ukrzyżowanego Jezusa. Muzykę do niej skomponowali m. in. A. Dvořák, G. da Palestrina, G. B. Pergolesi, D. G. Scarlatti, F. Schubert, G. Verdi, A. Vivaldi. W liturgii Kościoła śpiewana jest w Wielkim Poście, a jej najstarszy polski przekład znany jest z kancjonału Walentego z Brzozowa (1554). Karolowi Szymanowskiego stała się szczególnie bliska po śmierci jego ukochanej siostrzenicy. Jego utwór na chór, orkiestrę i troje solistów należy do arcydzieł światowej muzyki pasyjnej – powstał w 1926 roku (prawykonanie 11-01-1929) i uznawany jest za najwybitniejsze dzieło polskiego kompozytora.

Natomiast napisany w języku włoskim „Lament” („Il pianto…”, znany też jako „Donna de Paradiso”, incipit) jest to poemat dramatyczny (tzw. lauda drammatica) o tematyce pasyjnej, rozpisany na trzy osoby: Jana Ewangelistę, Maryję i Jezusa. Matka wypowiada swoje myśli i uczucia w pierwszej osobie, a Jan komentuje to wydarzenie jako mistyk i teolog. Zarówno czas powstania i język etniczny, jak dojrzała forma tego utworu i jego dziękczynna wymowa, pozwalają porównać jego rolę w literaturze włoskiej do roli „Bogurodzicy” w polskiej (XIII w.), a „Stabat Mater” do późniejszego od niej „Lamentu świętokrzyskiego” (XV w.).

Szczegóły