Dorota Pomykała - zdjęcie

Dorota Pomykała

8,9 / 10

26 oddanych głosów

Data urodzenia:
03-07-1956 (63 lat)

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /1979/

1.07.1979 – Stary Teatr, Kraków

Należy do zespołu Starego Teatru niezmiennie od ukończenia szkoły aktorskiej. Po kilku latach przerwy, kiedy występowała w teatrach warszawskich, z wielkim sukcesem wróciła na rodzimą scenę. Za rolę Polskiej Mamy w „Bitwie Warszawskiej 1920” Demirskiego/Strzępki została wyróżniona Specjalną Nagrodą Aktorską podczas 54. Kaliskich Spotkań Teatralnych oraz Zespołową Nagrodą Aktorską w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Pomykała to aktorka nieustannej metamorfozy, krucha i silna zarazem, łączy najsubtelniejsze tony, drobiazgowe niuanse z ostrą dynamiką, umiejętnie wprowadzając w przestrzeń granych postaci lirykę pomieszaną z tragizmem. Współpracowała z największymi mistrzami: Wajdą („Hamlet IV”), Jarockim („Mord w katedrze”), Grzegorzewskim, Lupą (Syrena w „Powrocie Odysa”). Znakomicie odnajduje się w świecie teatralnego eksperymentu, w spektaklach artystów poszukujących nowych rozwiązań.

O roli Rosaury w „Życie jest snem” Calderona w reż. Jerzego Jarockiego możemy przeczytać: „Dorota Pomykała bardzo szlachetnie, bez fałszywych tonów przekazuje kontrasty i transformacje Rosaury. (...) potrafi połączyć poezję z charakterystycznością, ma czystość i jakąś kruchość, a równocześnie wewnętrzne napięcie i zamierzoną w postaci ostrość” (Bożena Winnicka, „Życie Literackie”). W kameralnym przedstawieniu „Listy miłosne”

Ramsdell’a w reżyserii Nurkowskiego, szlagierze wielu sezonów, wcieliła się w postać Melissy Gardner. Wraz z partnerującym jej Edwardem Linde-Lubaszenką zagrali koncertowo duet zakochanych, którzy całą głębie łączącego ich uczucia zawarli w pisanych przez kilkadziesiąt lat listach.

Na dużym ekranie zadebiutowała epizodem w „Aktorach prowincjonalnych” (reż. A. Holland), w pierwszej większej roli pojawiła się partnerując Janowi Englertowi w komedii kostiumowej „Ojciec królowej” (reż. W. Solarz), a przełomem w karierze filmowej okazała się rola prostytutki Joli w „Wielkim Szu” (reż. S. Chęciński). Ogółem zagrała w blisko sześćdziesięciu produkcjach kinowych i telewizyjnych oraz w ponad sześćdziesięciu różnorodnych spektaklach Teatru Telewizji.

Jako Małgorzata w „Woyzecku” Büchnera w reżyserii Mariusza Grzegorzka – ascetyczna formalnie, skierowana do wewnątrz – porusza siłą emocjonalnej prawdy; po monologu, w którym opowiadając historię „dziecka bez ojca i matki, co widząc księżyc, zapragnęło pójść do nieba, ale księżyc okazał się kawałkiem zgniłego drewna”– widownia zamiera. Uznanie krytyki i widzów przyniosła Dorocie Pomykale także rola Dziewicy / Melancholii w kolejnym projekcie duetu Strzępka/Demirski – „nie-boska komedia. WSZYSTKO BOWIEM BOGU!”, świetnym spektaklu, za który wraz z całym zespołem aktorskim otrzymała Nagrodę Wyspiańskiego. W finałowej scenie wraz z Martą Nieradkiewicz przejmująco mówi o świecie, który „nie mieści się w znanym przeze mnie opisie” i – jak pisze Witold Mrozek – o potrzebie postawienia na emocje i intuicję.

Gra gościnnie w Teatrze Nowym w Łodzi, w warszawskich Rozmaitościach, Studio i Polonii, w Teatrze Żeromskiego w Kielcach oraz w Teatrze STU, Teatrze im. Słowackiego i w Bagateli W Krakowie. Jako uznana aktorka śpiewająca występowała m.in. w Piwnicy pod Baranami i w hotelu „Pod Różą”, nagrała płytę „Śpiewające obrazy” z Markiem Grechutą, uświetniała też galowe koncerty Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.

Spektakle z udziałem tego aktora:

TRUCICIEL

Komedia

O śmierci inaczej. O samobójstwie z uśmiechem. O odejściu z tego świata z ironią. Vincent pracuje dla firmy Exodus i na co dzień jest… zawodowym trucicielem. Kiedy pojawia się w domu Celii i Waltera wszystko wydaje się jasne: pogrążona w depresji kobieta od lat deklaruje, że chce pożegnać się z tym światem. Dlaczego jednak jej listy pożegnalne są niepodpisane i czy na pewno to ona sama umówiła tę wizytę? Jaką rolę w tej opowieści gra Angie, młoda i rzutka asystentka Waltera, oraz pracownik telefonu zaufania, który zawodowo ratuje niedoszłych samobójców? Komedia pomyłek, w której nic nie jest oczywiste i trzy drinki, z których tylko jeden jest zatruty. Kto go wypije?...
TRUCICIEL, oparty na błyskotliwym i przewrotnym tekście Erica Chappella, to drugi spektakl reżyserowany w Och-Teatrze przez Cezarego Żaka. Zapraszamy na pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji czarną komedię.

Szczegóły

Truciciel

Komedia

Komedia omyłek i czarna komedia w jednym. Przepełniona humorem, który wprawi w dobry nastrój nawet największego ponuraka!

O śmierci inaczej. O samobójstwie z uśmiechem. O odejściu z tego świata z ironią. Vincent pracuje dla firmy Exodus i na co dzień jest… zawodowym trucicielem. Kiedy pojawia się w domu Celii i Waltera wszystko wydaje się jasne: pogrążona w depresji kobieta od lat deklaruje, że chce pożegnać się z tym światem. Dlaczego jednak jej listy pożegnalne są niepodpisane i czy na pewno to ona sama umówiła tę wizytę? Jaką rolę w tej opowieści gra Angie, młoda i rzutka asystentka Waltera, oraz pracownik telefonu zaufania, który zawodowo ratuje niedoszłych samobójców? Komedia pomyłek, w której nic nie jest oczywiste i trzy drinki, z których tylko jeden jest zatruty. Kto go wypije?...

TRUCICIEL, oparty na błyskotliwym i przewrotnym tekście Erica Chappella, to drugi spektakl reżyserowany w Och-Teatrze przez Cezarego Żaka. Zapraszamy na pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji czarną komedię.

Szczegóły

Selfie.com.pl

Komedia

Nawiązywanie relacji między ludźmi jeszcze nigdy nie było tak proste, jak dziś. Dzięki mediom społecznościowym, żeby z kimś porozmawiać, nie trzeba nawet otwierać ust. Można mieć setki znajomych i nigdy się z nimi nie spotkać. Ale znaleźć prawdziwą miłość, stworzyć prawdziwy związek i być ze sobą na zawsze, jest ciągle tak samo trudno.

Wiedzą o tym Brygida i Gerard, których małżeństwa zakończyły się przed czasem. Teraz próbują pomóc swoim dorosłym już dzieciom. Brygida ma trzydziestoletnią córkę Julię, która żyje w świecie romantycznych powieści. Gerard ma trzydziestoletniego syna, który żyje w świecie gier komputerowych.

Jedno selfie powoduje, że przyglądają się nie tylko sobie, ale swojemu życiu i chcą, żeby życie ich dzieci było inne. Niezależne od siebie Brygida i Gerard postanawiają ściągnąć ich na ziemię i znaleźć dla nich partnera ogłaszając się w mediach społecznościowych.

Brygida, widząc na portalu randkowym zdjęcie Pawełka, prawie się w nim zakochuje, za wszelką cenę chce umówić z nim swoją córkę. Oczywiście profilu nie założył Pawełek, tylko Gerard. Ale kiedy Brygida odpowiada, wysyłając zdjęcie Julii, Gerard niemal się w niej zakochuje, to idealna partnerka dla jego syna.

I wszystko mogłoby się skończyć szczęśliwie, gdyby nie to, że na pierwsze spotkanie z Julią, zamiast Pawełka, przychodzi Gerard, a na kolejne, zamiast Julii, przychodzi Brygida, a na domiar złego, żeby wyjaśnić nieporozumienie, Gerard idzie na następne spotkanie jako Paweł, i spotyka się z Brygidą, która udaje Julię.

Zanim dojdzie do happy endu, Julia i Pawełek muszą dać sobie szansę, żeby szansa pojawiła się także między Brygidą i Gerardem. Bo szansa jest zawsze, tylko trzeba działać.

Szczegóły