Dorota Laskowiecka - zdjęcie

Dorota Laskowiecka

8,7 / 10

18 oddanych głosów

Ukończyła Wydział Wokalny Akademii Muzycznej im. F.Chopina w Warszawie w klasie śpiewu solowego prof. Zdzisławy Donat oraz Szkołę Muzyczną II stopnia w Warszawie w klasie prof. Hanny Rejmer. Swój warsztat wokalny doskonaliła na wielu kursach mistrzowskich m.in. u Gerhard’a Kahry’ego, Alicon Pearce, Sylvii Geshty, Ryszrda Karczykowskiego. Jest laureatką i zdobywczynią nagród na konkursach krajowych i zagranicznych m.in.: IX Międzynarodowy Konkurs Wokalny im. Ady Sari w Nowym Sączu (I wyróżnienie, nagroda Instytucji Promocji i Upowszechniania Muzyki „ Silesia” oraz osobista nagroda od Haliny Mickiewiczówny), Konkurs Interpretacji i Techniki Wokalnej w Krakowie (III nagroda), Konkurs im. F. Platówny we Wrocławiu (II nagroda), I Międzynarodowy Konkurs Operowy im. A. Didura w Bytomiu (finalistka) oraz Międzynarodowy Konkurs Operowy Belvedere w Wiedniu (wyróżnienie w postaci zaproszenia do występów w Teatrze Narodowym w Pradze w op. „Wesele Figara” W. A. Mozart – partia Zuzanny). Artystka jest także laureatką I Ogólnopolskiego Konkursu Muzyki Operetkowej i Musicalowej im. I. Borowickiej w Krakowie (I wyróżnienie oraz nagroda Polskich Nagrań w postaci wydania płyty CD). Była stypendystką prestiżowego Lion’s Club zajmującego się promocją młodych talentów. Na scenie operowej zadebiutowała partią Despiny w „Cosi fan tutte” W.A. Mozarta (Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie). W swoim repertuarze posiada także inne partie mozartowskie m.in.: Paminę z op.„Czarodziejski Flet” ,Donnę Annę z op. „Don Giovanni”, Hrabinę z „Wesela Figara” . Jako sopran liryczny z powodzeniem kreuje Gildę w „Rigoletcie” G. Verdiego, Mimi w „Cyganerii” G. Pucciniego, Micaelę w „Carmen” G. Bizeta, a także w „Hrabinie” S. Moniuszki rolę tytułową oraz Roxanę w „Królu Rogerze” K. Szymanowskiego. W repertuarze oratoryjno – kantatowym śpiewaczki widnieją dzieła Bacha (Magnificat, Msza h-moll, Pasja wg Św. Jana, Pasja wg Św. Mateusza), Beethovena (IX Symfonia), Mozarta (Msza C-dur, c-moll, Requiem), Rossiniego i Pergolesiego (Stabat Mater), Haendla (Mesjasz), Haydna (Pory roku, Stworzenie świata). Artystka ma na swoim koncie liczne występy w kraju i za granicą zarówno na scenach operowych jak i filharmonicznych. Została m.in.: zaproszona do prawykonania partii solowej w „Requiem” Johna Rutter’a w koncercie poświęconym ofiarom zamachu na World Trade Center w Nowym Jorku. Szczególne miejsce w jej działalności zajmują koncerty i przedstawienia operetkowe. Jest odtwórczynią głównych ról m.in.: Silvy w „Księżniczce Czardasza” E. Kalmana, Rozalindy w „Zemście Nietoperza” J. Straussa, czy Hanny w „Wesołej Wdówce” F. Lehara. Obecnie jest solistką Mazowieckiego Teatru Muzycznego – Operetka w Warszawie oraz Teatru Muzycznego w Lublinie. Od 2003 roku zajmuje się działalnością pedagogiczną pracując jako asystent prof. Zdzisławy Donat na Wydziale Wokalnym Akademii Muzycznej im F. Chopina w Warszawie.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Zemsta nietoperza

Muzyczny

„Zemsta nietoperza” Johanna Straussa uznana została za arcydzieło operetki wiedeńskiej. Po pierwszym wystawieniu zdobyła wszechświatową sławę i do dziś niepodzielnie króluje w repertuarach największych teatrów operowych. Wspaniała muzyka - walce, polki, arie oraz intrygujące, pełne humoru libretto, w doskonałym tłumaczeniu Juliana Tuwima - na naszej scenie tym razem w reżyserii Artura Barcisia!

Szczegóły

Baron Cygański

Operetka

To z pewnością najpopularniejsze i najbardziej lubiane dzieło J. Straussa. Historia pięknej Cyganki – Saffi i jej miłości do węgierskiego szlachcica - Barinkaya, stała się inspiracją dla wielu pięknych melodii oraz malowniczych scenerii. Cygański żywioł przeplata się tu z wiedeńską elegancją, humor z refleksją, wielkie sceny zbiorowe z nastrojowymi ariami i duetami a muzyka J. Straussa nie wymaga rekomendacji.

Do zrujnowanej posiadłości, na której swój obóz rozłożyli Cyganie, (a według legendy znajduje się zakopany stary turecki skarb) powraca po światowych wojażach syn dawnego wojewody Sandor Barinkay. Na dzień dobry otrzymuje od starej Cyganki Czipry wróżbę o nieodległym wzbogaceniu się i ożenku. W stosunku do jego osoby ma plany Kalman Żupan – handlarz świń, ojciec pięknej Arseny, w której jednak kocha się syn jej guwernantki Ottokar. Żupan inicjuje spotkanie z Barinkayem, podczas którego młodzieniec zakochuje się w Arsenie i deklaruje chęć zawarcia małżeństwa. Arsena stawia jednak warunek – wyjdzie tylko za barona. To uciążliwe zawarowanie jest wybiegiem mającym na celu zablokowanie drogi do serca Arseny, które należy już do Ottokara. Barinkay podsłuchuje ich rozmowę podczas schadzki i wzburzony odchodzi w kierunku cygańskiego obozu, gdzie zostaje… cygańskim wojewodą, w dodatku po chwili zaręczonym już z cygańską pięknością Saffi.

Przepowiednia Czipry wskazuje Barinkayowi położenie ukrytego skarbu. Z szykowanych mu przez Carnera kłopotów wybawia go przybycie księcia Homonaya, który werbuje ochotników na wojnę turecką – a ta, jak to wojna - przecina w mig wszystkie spory. Okazuje się również, że Saffi nie jest wcale Cyganką a pełnej krwi księżniczką, co wprawia Barinkaya w nie lada konsternację.

Szczegóły

Phantom - upiór w operze

Musical

Christine to samorodna artystka, której wspaniałą karierę wróży Hrabia Philipp de Chandon – protektor i mecenas Opery Paryskiej. W tym samym czasie kierownictwo opery przejmuje nowy zarządca, który decyzje podejmuje do spółki z divą operową wątpliwego wdzięku – Carlottą.

Przysłana na przesłuchanie przez hrabiego Christine dostaje od Carlotty ledwo posadę garderobianej, jednak przyjmuje propozycję z ogromną wdzięcznością i pokorą. W zaciszu garderoby nuci swym pięknym głosem melodię, która dociera do Eryka. Ten zachwycony postanawia oszlifować ten wokalny diament. Lekcje idą tak dobrze, że po niedługim czasie Christine jest gotowa na przesłuchanie, jednak możliwe jest to – pod nowymi rządami w operze – jedynie w pobliskim bistro. Za wstawiennictwem Hrabiego dziewczyna prezentuje swoje możliwości i z miejsca podbija serca zgromadzonej publiki. Poruszona Carlotta daje jej natychmiastowy angaż w najnowszej produkcji, zastawiając na nią jednocześnie pułapkę...

Szczegóły

La Traviata

Opera

Akcja opery rozgrywa się w Paryżu i pod Paryżem w 2. połowie XIX wieku. Opowiada historię kurtyzany Violetty Valery, w której zakochuje się młody poeta Alfred Germont.

Violetta skuszona wizją życia u boku przystojnego Alfreda porzuca swojego protektora Barona Douphola i z wielkiego balu trafia do wiejskiej posiadłości gdzie zaczyna sielskie życie. Jednak cieniem na tej sytuacji kładzie się choroba Violetty oraz uszczuplające się oszczędności. Uświadomiony przez siostrę Violetty Anninę Alfred wyjeżdża do Paryża by zdobyć pieniądze, a w tym czasie jego ojciec składa byłej kurtyzanie wizytę by przekonać ją do porzucenia Alfreda, gdyż mezalians jest szkodliwy dla małżeńskich planów jego siostry. Violetta ulega wreszcie namowom Giorgia i wyjeżdża do stolicy Francji by wrócić do poprzedniego stylu życia. W ślad za nią rusza Alfred, który na balu doprowadza do konfrontacji między nim a Baronem Douphol oraz samą kochanką. Skandaliczne zachowanie w efekcie kończy się wyzwaniem na pojedynek. Violetta umęczona i schorowana zmaga się z cierpieniem w samotności i tak zastaję ją Alfred, który po jakimś czasie wraca z dalekiej podróży. W końcu dowiedział się o chorobie i poświęceniu kochanki, wybłagał też u ojca zgodę na ślub z Violettą. Na szczęśliwe zakończenie jest już za późno, Violetta umiera w ramionach ukochanego.

Libretto opery "La Traviata" napisane przez F. M. Piave oparte jest na powieści A. Dumasa "Dama Kameliowa" i stanowi jedną z najciekawszych i najmądrzejszych historii w dziejach opery światowej. Powszechnie uznaje się "Traviatę" za najdoskonalsze dzieło Verdiego, w którym muzyka idealnie konweniuje z kameralnym nastrojem tworzonym przez artystów.

Szczegóły

Zemsta Nietoperza

Operetka

Przepyszna operetka w wykonaniu śpiewaków, tancerzy i muzyków naszego teatru, jest zdecydowanie jednym z lepszych przedstawień jakie kiedykolwiek w Lublinie były wystawiane. Zabawna i wyrafinowana historia intrygi w salonowych realiach Wiednia ma prawo i z pewnością rozbawi najbardziej wymagających widzów.

Dzieło Straussa jest jedną z najlepiej wytrzymujących upływ czasu, wręcz sztandarową dla operetki pozycją. Muzyczny przekrój przez wiele stylów, stawia uwerturę utworu na pozycji zarówno jednej z najbardziej skomplikowanych jak i atrakcyjnych dla ucha.

Akcja rozgrywa się pod koniec XIX wieku w modnym podwiedeńskim kurorcie. Opowiada o losach Gabriela von Einsensteina, który postanawia wieczór przed pójściem do więzienia spędzić na balu, a także jego żony Rozalindy i jej kochanka Alfreda. Zarówno oni, jak i pokojówka Adela wplątani zostają w misterną intrygę zaplanowaną przez dra Falke, który pragnie zemścić się na Einsensteinie, za kawał z poprzedniego karnawału. Pogoń za przyjemnością i zabawą, jest tu głównym motorem rozgrywającej się akcji, która – jak to w operetkach – kończy się szczęśliwie, pozostawiając widza oczarowanego pięknymi melodiami Johanna Straussa.

Szczegóły

Porwanie Sabinek

Komedia

W mieszkaniu panuje względny porządek (żona Ernestyna w sanatorium, ale pokojówka Weronika na posterunku). Profesor języków starożytnych Paweł Owidowicz nie ma zielonego pojęcia o tym, że w ciągu kilku dni jego całe profesorskie życie stanie na głowie. To, o czym Paweł Owidowicz wie doskonale, to stan jego portfela, który od pewnego czasu prowokuje go do refleksji o przemijaniu i kruchości życia.

Paweł Owidowicz jest szacownym obywatelem, dlatego to w jego właśnie drzwiach staje dyrektor Strzyga-Strzycki z osobistym zaproszeniem na spektakl swojego teatru, który właśnie zawitał do miasta. Dowiadując się, że profesor jest autorem niepublikowanej sztuki „Porwanie Sabinek” postanawia ją natychmiast wyreżyserować i wystawić jej prapremierę w ciągu tygodnia. Odurzony spodziewaną sławą, bogactwem i uznaniem profesor zapomina o ostrożności i skromności – zgadza się na inscenizację. Jest tylko pewien mały szkopuł – żona Pawła Owidowicza nie jest – mówiąc delikatnie – do teatru przekonana. Właściwie teatru nienawidzi oraz nim gardzi. Ponieważ Ernestyna niespodziewanie wraca z Krynicy, sprawa schodzi na poziom konspiracyjny.
Dalsze perypetie, to już parada dowcipu sytuacyjnego i literackiego. Mieszanka ambicji literackich okraszona zawiłościami rodzinnymi (Karol i chorobliwie zazdrosna Madzia) i towarzyskimi (stary znajomy Gromski i jego marnotrawny syn Emil, w którym kocha się – a jakże! - córka profesora Anulka). O tej sytuacji powiedzieć humor to mało, tu trzeba powiedzieć Tuwim!

Zapraszamy na zwariowaną komedię ze starożytnością w tle, w której pokojówka poprawia wypracowania z łaciny, a łacina dla odmiany nikogo nie obraża. Poglądowa lekcja nowoczesnej bankowości pod tytułem: Ile razy można pożyczyć to samo pięćset koron - GRATIS!

Szczegóły