Dorota Landowska - zdjęcie

Dorota Landowska

7,6 / 10

232 oddanych głosów

Data urodzenia:
04-07-1968 (53 lat)

Polska aktorka.

Jest absolwentką PWST w Warszawie (1992). Występowała na scenie Teatru Powszechnego w Warszawie w latach 1992–1999, a od 1999 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie.

Na scenie debiutowała jeszcze jako studentka rolą Heleny w „Śnie nocy letniej” W. Szekspira w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Występowała gościnnie w Teatrze „Scena Prezentacje”, Teatrze Ateneum i innych.

W Laboratorium Dramatu można ją oglądać jako Kobietę I w „Gardenii” E. Chowaniec oraz we wznowionym monodramie „Jordan” A. Reynolds i M. Buffimi. W Teatrze Telewizji zagrała m.in. w spektaklach: A. Glińskiej oraz F. Bajona. Ma na swoim koncie także role filmowe, np. w: „Prawie ojca” M. Kondrata, „Patrzę na ciebie Marysiu” Ł. Barczyka.

Jest laureatką wielu nagród, niektóre z nich to: Nagroda im. Tadeusza Łomnickiego, wyróżnienie na XVI Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, nagroda jury za debiut na XXX Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu, nagroda aktorska na XXXVII Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Jest laureatką nagrody im. Leona Schillera oraz Wielkiego Splendora Teatru Polskiego Radia. Za rolę Barbary w „Daleko od okna” J. J. Kolskiego otrzymała nagrodę „Glinianego Lwa” dla największej osobowości XXV Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Wiśniowy sad

Dramat

„Wiśniowy sad” to jedna z najlepszych sztuk Czechowa. „Wiśniowy sad”, a nie „sad wiśniowy”, jak podkreślał autor, bardzo zadowolony z tej dyskretnej gry słów.

Sad wiśniowy to część gospodarstwa zazwyczaj przynosząca dochód. Ale „wiśniowy sad” rodziny Raniewskich nie przynosi już zysków, zdziczał i rzadko rodzi owoce, których i tak nikt nie kupuje. Ten sad-symbol rośnie, by dawać właścicielom przekonanie, że choć część tego, co stworzyli trwa i nadal ma się dobrze.

Tymczasem świat się zmienia, a los starych drzew splata się z losami ludzi.

Szczegóły

Aleja Zasłużonych

Dramat

Po wielu latach pracy twórczej, zanurzenia w świecie słów, idei, wzniosłych myśli, po latach życia w środowisku literackim, pisarka orientuje się, że kiedy umrze, jej mąż nie będzie miał za co jej pochować...

Opowieść o człowieku samym wobec siebie, wobec bliskich i obcych, wobec urzędnika, urzędniczki, matki, męża. Ale także opowieść o tych innych wobec poetki. Wszystko w ramach niezwykłej sytuacji-próby, którą bohaterka wymyśla ze skrajnej bezsilności i na którą sama siebie okrutnie wystawia.

Dramat jednego z najciekawszych współczesnych poetów Jarosława Mikołajewskiego pisany przewrotną, prześmiewczą rozpaczą lub – jak kto woli – rozpaczliwą ironią z niemałą porcją czułości, a nawet poezji. Życiowe rozliczenie artystki? A może rozliczenie każdego, kto przez całe życie kultywuje marzenia, a w finale musi się zderzyć z twardą egzystencją?

„Proszę – zaznacza Jarosław Mikołajewski – nie doszukiwać się w tej historii moich własnych doświadczeń. Pozlepiałem bohaterkę z różnych postaci, także z siebie, lecz – jak to się mówi – podobieństwo do świata rzeczywistego jest złudne”.

Szczegóły

Wania, Sonia, Masza i Spike

Tragikomedia

Wania i jego adoptowana siostra Sonia, rodzeństwo w średnim wieku, dzielą dom po rodzicach w Bucks County w Pensylwanii. W idyllicznej scenerii domu na wzgórzu na tarasie z pięknym widokiem na staw popijają poranną kawę. Mają imiona bohaterów Czechowa nadane przez rodziców – entuzjastów teatru. Wania i Sonia nigdy nie musieli dorosnąć. Opiekowali się teraz już zmarłymi rodzicami, nie mają pracy. Pieniądze zapewnia im ich siostra Masza, słynna aktorka seriali klasy premium („Lady killer” to jej najsłynniejsza rola), która jest właścicielem domu i płaci rachunki. Wania (który jest gejem) i Sonia (która zawsze przypomina wszystkim, że została adoptowana) spędzają dni, rozpamiętując wszystkie stracone szanse, zastanawiając się, czy gaj dziewięciu wiśni na ich posiadłości to już wiśniowy sad i opłakują swój raczej czeski los w życiu. Jedynym innym mieszkańcem domu jest sprzątaczka Kasandra, która podobnie jak jej imienniczka, ma skłonność do wypowiadania strasznych i absurdalnych proroctw, w które nikt nie wierzy, a które czasami się sprawdzają. Ta „sielanka” zostaje przerwana niespodziewaną wizytą Maszy, niosącą ze sobą falę dramatu, niekończącą się litanię sukcesów i niepewności oraz znacznie młodszego, wspaniałego acz raczej pustego kochanka o imieniu Spike...

"Sztuka Duranga ma delikatność i misterność czechowowskich konstrukcji, tak bliskich polskiemu widzowi i jednocześnie rozmach brodwayowskich produkcji, które gwarantują sukces u każdej publiczności. Jedną z jej najważniejszych wartości są pełnowartościowe, dramatyczne i jednocześnie komediowe role, które w tej obsadzie zachwycą. Dla mnie jest to materiał na prawdziwe widowisko zrobione z dbałością o słowo, frazę i klarowną, linearną fabułę, dające szansę na pokazanie teatru w jego najszlachetniejszej współczesnej formie. To piękna sztuka o najważniejszych wartościach życia, wzruszająca, smutna, sentymentalna i bardzo, bardzo mądrze śmieszna" - Maciej Kowalewski - reżyser spektaklu.

Szczegóły

Iluzje

Tragikomedia

Historia dwóch małżeństw, które pod koniec życia odczuwają potrzebę rozmowy o uczuciach. Cztery osoby, cztery spojrzenia na wspólne życie.

Kto kogo kochał, a komu się zdawało, że kochał? Kto przez kogo był kochany naprawdę? Co w mijającym życiu było rzeczywistością, a co złudzeniem? Na ile dotarcie do prawdy o sobie jest możliwe?
Wyrypajew, pokazując kolejne elementy małżeńskich układanek, tworzy opowieść pełną paradoksów.

Szczegóły

Anarchistka

Dramat psychologiczny

Czy jest dziś jeszcze przeciwko czemu się buntować?

Dwie kobiety: jedna reprezentuje wymiar sprawiedliwości, druga odbywa wieloletni wyrok za popełnioną zbrodnię. Niekończący się dialog pytań i odpowiedzi prowadzi nas w samo centrum tajemnicy.
Anarchistka jest nie tylko świetnie napisanym thrillerem psychologicznym, ale przede wszystkim wyrazistym przykładem na to, jak trudno w dzisiejszych czasach zdefiniować ludzką tożsamość.

Szczegóły

Wyznawca

Tragedia

Amerykański Żyd, Danny Burros powiedział w 1965 r., w wywiadzie dla New York Timesa, że odrzucił religię przodków i stanął na czele neonazistowskiej bojówki z nienawiści do własnego narodu i do okrutnego Boga Biblii, który nakazał Abrahamowi zabrać syna na górę Moria, aby ofiarować go na całopalenie.

Danny uzasadniał swoją postawę niezgodą na bezbronność, wpisaną w zasady judaizmu. Jego dalsze życie było próbą zmierzenia się z biblijnym Abrahamem, aby odnaleźć własną tożsamość, próbą rozpaczliwą i zakończoną samobójstwem. Natalia Korczakowska zainspirowała się dwoma skrajnie heterogenicznymi tekstami kultury: współczesną narracją o kontrowersyjnym wyborze moralnym tego Żyda, który stał się antysemitą (bohatera znanego filmu Henry'ego Beana The Beliver z 2001 r.) oraz staropolskim dialogiem pasyjnym O ofiarowaniu Izaaka. Unikalną wartością tego spektaklu, którego tematem jest dylemat wolności i wiary, to instalacja muzyczna współczesnego niemieckiego artysty Aloisa Spätha.
Dosadny język ulic Nowego Jorku kontrastuje tu z poetyką religijnego misterium, wiara biblijna z radykalnym nihilizmem, amerykański styl narracji filmowej z żarliwym lamentem polskiej XVI-wiecznej pobożności pasyjnej, zakorzenionej w Nowym Testamencie. Już w Liście do Rzymian św. Paweł – dawny uczeń rabina Gamaliela oraz zapalony prześladowca chrześcijan, który po nawróceniu stał się Apostołem i pierwszym teologiem Kościoła – nazywa Abrahama ojcem naszej wiary (zob. Rz 4). A w Ewangelii Janowej sam Chrystus mówi: „Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień — ujrzał go i ucieszył się” (J 8,56). Dlatego w tradycji chrześcijańskiej historia Abrahama jest uznawana za zapowiedź ofiary, jaką Bóg Ojciec złożył ze swego Syna na krzyżu.

Szczegóły

Boże mój!

Tragikomedia

Ona – matka autystycznego dziecka, lekarz, psychoterapeuta, kobieta po czterdziestce. On – zagubiony, tajemniczy mężczyzna w średnim wieku, jej pacjent. Kim są Ci dwoje, na pozór obcy sobie ludzie, jakie tajemnice ukrywają i jakie role grają? Czy ich spotkanie jest zupełnie przypadkowe? Czy w życiu w ogóle istnieje przypadek, czy też wszystko ma jakiś inny, wyższy sens?

Kameralny komediodramat uznanej izraelskiej pisarki wzrusza i bawi, mówiąc o rzeczach ważnych i uniwersalnych, a zarazem ludzkich. Nic nie jest takie, jakie się wydaje. Nie dajmy się zwieść pozorom, cierpliwie czekajmy na rozwój akcji i rozwiązanie zagadki. Anat Gov z delikatnością i wyczuciem zadaje widzom trudne pytania, w lekki i inteligentny sposób porusza poważne tematy, zapraszając na sesję terapeutyczną. Takiej sesji nie można pominąć, zwłaszcza kiedy grają tak znakomici aktorzy, jak Dorota Landowska i Andrzej Mastalerz, których zobaczymy w różnych i zaskakujących wzajemnych relacjach. Lekarka i pacjent, matka i syn, kobieta i mężczyzna – to niektóre z nich… złożone, zmienne, czasami przeczące sobie, ale prawdziwe, tak jak samo życie.

Szczegóły

Wesele

Dramat

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego jest jednym z najważniejszych dwudziestowiecznych polskich utworów dramatycznych. Dowodem tego jest fakt, że od 1901 roku inscenizowano je już blisko 200 razy – w teatrach dramatycznych, Teatrze Telewizji, Teatrze Polskiego Radia.

Każda kolejna inscenizacja "Wesela" wywołuje dyskusje o tym kiedy, jak i czy w ogóle wystawiać dramat Wyspiańskiego. Nie mamy wątpliwości, że wystawiać należy i warto. Nie dla honoru domu, ale z potrzeby ożywiania najznakomitszych tekstów polskiej kultury, nie tylko dla podtrzymania tradycji, ale dla nadawania znakomitemu dziełu Wyspiańskiego nowych znaczeń, bo między realnością a poezją tego dramatu toczy się nieustająca dyskusja o nas samych.

W Teatrze Polskim w Warszawie wystawiono "Wesele" czterokrotnie – sięgali po nie znakomici reżyserzy: Aleksander Zelwerowicz w latach dwudziestych, Jerzy Rakowiecki w 1961 roku i dwukrotnie Kazimierz Dejmek w roku 1984 i 1991. Premiera spektaklu w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego odbędzie się w 102 rocznicę otwarcia Teatru Polskiego w Warszawie.

Fałszuje się dziś Wyspiańskiego – tak, jak fałszowało się i fałszuje romantyków, udusić się usiłuje go kadzidłami, sprawia się nad jego grobem tryumf masek. Kto rozumie Wyspiańskiego – ten wie, że cała jego twórczość jest bolesnym dopracowywaniem się narodowej duszy.
– Stanisław Brzozowski –

Krzysztof Jasiński (ur. w 1943 r.) - aktor i reżyser. Absolwent wydziału aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie (1968 r.). Założyciel i wieloletni dyrektor krakowskiego Teatru STU, gdzie był współtwórcą spektakli okrzykniętych manifestem pokolenia: "Spadanie", "Sennik polski", "Exodus" oraz późniejszych: "Hamlet", "Wyzwolenie", "Biesy". W swoim dorobku reżyserskim ma m.in. opery Giuseppe Verdiego "Makbet" i "Rigoletto" w Teatrze Wielkim w Poznaniu; musical "Chicago" w Teatrze Komedia w Warszawie; widowiska telewizyjne i benefisy w krakowskim Teatrze STU.
W Teatrze Polskim wyreżyserował "Zemstę" Aleksandra Fredry (premiera w 2013 r.) oraz "Żołnierza królowej Madagaskaru" Juliana Tuwima (premiera w 2018 r.).

UWAGA: Uprzedzamy, że w spektaklu wykorzystywane są światła laserowe (z efektem stroboskopowym).

Szczegóły

Jak zostałam wiedźmą

Dla młodzieży

Co się dzieje w głowie małej dziewczynki, kiedy nie może zasnąć? Nagle w jej pokoju pojawia się głodna wiedźma, która latami wędruje po świecie i szuka niegrzecznych dzieci, by ugotować z nich pożywną zupę.

Rozpoczynają się wspólne tarapaty, czary i magiczne zaklęcia. Pojawia się cały kalejdoskop bohaterów: sępy, inna wiedźma i ożywiony czarodziejsko drewniany konik. Poemat Doroty Masłowskiej jest fascynującą i pełną współczesnych znaczeń bajką dla młodych widzów, a jednocześnie metaforyczną opowieścią o więzi między matką a córką.

Szczegóły

Rewizor

Komedia

„Mottem sztuki jest: «Nie przygaduj zwierciadłu, jak masz gębę krzywą». Wystawiam spektakl według sztuki Gogola i ludzie powinni się śmiać z postaci, które opisał Gogol, i to w nich powinni dostrzec siebie.

Jesteśmy tak samo poniżani, obrażani, i tak samo bywamy śmieszni i głupi w tych naszych próbach poszukiwania szczęścia i odnalezienia fragmentu słoneczka na tej ziemi. W ten sposób robi nam się żal wszystkich, którzy tak bardzo się starają. Obiecuję, że ludzie przez cały spektakl będą się szczerze śmiać, a na koniec zrobi się wzruszająco. Ponieważ wtedy okaże się, że w tej historii nie ma niczego śmiesznego”.

Nikołaj Kolada

Szczegóły

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku

Komedia

Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku to krótki, pełen humoru i niekończących się gagów dramat.

Dwoje przesympatycznych bohaterów pod wpływem niejasnego impulsu udaje się w niezamierzoną frenetyczną podróż życia po Polsce, pełną śmiesznych przygód, które stopniowo przestają być tak aż śmieszne, a wręcz przeciwnie, całkowicie nieśmieszne, a wręcz straszne. Widz musi się liczyć z tym, że jest to sztuka nie aż tak wesoła, jak może się wydawać, jej bohaterowie nie reprezentują pozytywnych postaw społecznych i psychologicznych, a ta podróż wcale nie musi okazać się podróżą życia, a wręcz przeciwnie.

Szczegóły

Anarchistka

Tragedia

Czy jest dziś jeszcze przeciwko czemu się buntować? Dwie kobiety: jedna reprezentuje wymiar sprawiedliwości, druga odbywa wieloletni wyrok za popełnioną zbrodnię. Niekończący się dialog pytań i odpowiedzi prowadzi nas w samo centrum tajemnicy.

„Anarchistka” jest nie tylko świetnie napisanym thrillerem psychologicznym, ale przede wszystkim wyrazistym przykładem na to, jak trudno w dzisiejszych czasach zdefiniować ludzką tożsamość. David Mamet, zdobywca nagrody Pulitzera, to jeden z najważniejszych autorów dramatu amerykańskiego. Z powodzeniem grywany na Broadway’u już za życia stał się klasykiem. Polskiej publiczności znany jest głównie dzięki tragikomedii „Glengarry Glen Ross”. „Anarchistka” to jego najnowszy tekst.

Szczegóły

Gardenia

Cztery kobiety w poszukiwaniu szczęścia. Konspiratorka państwa podziemnego, handlarka, życiowa oferma i biały kołnierzyk. Historia pewnej krakowskiej rodziny, a zarazem zbiorowy portret – Polki z butelką wódki, Polki w podróży służbowej, Polki na skraju załamania nerwowego, Polki zakochanej. Uniwersalna opowieść o życiu w zaklętym kręgu uzależnień przekazywanych w sztafecie pokoleń. Czy można przed tym uciec? Czy którejś z bohaterek się to uda?

Szczegóły

Pożegnania

Dramat

Chłopak z dobrego domu i fordanserka. Spotykają się przed okupacją i po Powstaniu Warszawskim. Agnieszka Glińska opowiada o niespełnionej miłości i o końcu Polski przedwojennej, biorąc na warsztat powieść Stanisława Dygata.

Miłość nie spełni się. Ani przed wojenną hekatombą, ani też w nowym, przywiezionym ze wschodu porządku. Reżyserka przedstawia historię pogruchotanego pokolenia, zastanawia się nad losem polskiej inteligencji i nad naszym dzisiejszym dziedzictwem. Prowadzi przedstawienie ze swadą, wrażliwością, wyczuciem psychologicznych detali. Nie bez przekory i ironii.

"Pożegnania" nazywano inteligenckim rozrachunkiem, tekstem o pokoleniu, dla którego życie skończyło się 1 września 1939 roku. Ta pełna wdzięku i dowcipu opowieść pozwala przyjrzeć się najnowszej historii ironicznie i z dystansem - a także zastanowić nad inteligenckim rodowodem współczesnej Polski.

Szczegóły

Teatr Twojej Wyobraźni: „Futbolistki” Tomasza Mana

Spotkanie

Słuchowisko Teatru Polskiego Radia
Po słuchowisku spotkanie z realizatorami

Szczegóły

STRYJEŃSKA. Let's dance, Zofia

Monodram

"STRYJEŃSKA. Let's dance, Zofia!" to monodram w wykonaniu Doroty Landowskiej, w którym Zofia Stryjeńska opowiada o swoim życiu. Koproducentami spektaklu są Stowarzyszenie Artystów Bliski Wschód, Centrum Spotkania Kultur oraz Teatr Muzyczny w Lublinie.

Spektakl tworzony przez zespół międzynarodowych artystów jest podróżą teatralną, dokumentalno-filmową oraz muzyczną. Zdjęcia zostały nakręcone w tym roku w miejscach, z którymi związana była Stryjeńska - w Monachium, Paryżu i Genewie.
Historia Zofii Stryjeńskiej to opowieść o jej miłości do męża, Karola Stryjeńskiego, o marzeniu by budować rodzinne gniazdo, ale także jednoczesnej potrzebie samotności, w której spełniałaby się jako malarka. Zofia, walcząc o miłość do człowieka i miłość do sztuki, wpada w swoisty obłęd, szaleństwo, z powodu którego mąż dwukrotnie i "dla jej dobra" umieszcza ją w szpitalu psychiatrycznym. Może to jednak jego sposób na wolność od szalonej miłości, dla której Zofia biega za Karolem po Zakopanem, a nawet goni go z rewolwerem po Paryżu?

Tylko jak pogodzić te wszystkie miłości w jednym życiu? Ich dzieci Zofia oddaje na wychowanie Żańci brzyduli, czyli swojej bratowej. Pracuje także jak w obłędzie: nie je, nie myje się. Wystawia obrazy w Polsce i na świecie, wykonuje ilustracje do książek - do "Trenów" Kochanowskiego, "Sielanek" Szymonowica, "Monachomachii" Krasickiego, wierszy Przerwy-Tetmajera, tworzy scenografie i projekty kostiumów do baletu Szymanowskiego "Harnasie", maluje polichromie, tworzy wnętrza statków "Piłsudski" i "Batory". Dobre czasy mijają jednak szybko. Zofia tuła się po hotelach i wynajmowanych pracowniach, żyje jak kloszard, pożycza pieniądze, zastawia obrazy i garderobę, chronicznie bieduje. Wybucha wojna. Zofia trzyma się Polski, choć ma szwajcarski paszport. Próbę wyjazdu podejmuje dopiero wówczas, gdy do Krakowa wkraczają Rosjanie.

I tak Polska, ta, która tak bardzo była w jej sercu, zapomina o niej na długie lata, a reanimuje ją dopiero w 2008 roku, kiedy w Krakowie zostanie zorganizowana pierwsza po wojnie wystawa jej dzieł

Szczegóły