Dominik Więcek - zdjęcie

Dominik Więcek

9,5 / 10

2 oddane głosy

Spektakle z udziałem tego aktora:

Sticky Fingers Club

Dramat

Sticky Fingers Club to spektakl o ponoszeniu porażki, gdzie postacie zawsze stanowią drugi plan. Notorycznie zajmują czwarte miejsce, a w walce o Oscara konkurują z niedoścignioną Meryl Streep. W obliczu ciągłych porażek stwarzają przestrzeń celebracji, w której to oni są gwiazdami. Na własnych zasadach świętują bycie nieidealnym, wspierają się i stawiają sobie wyzwania. Wśród wyrazistych charakterów, znajduje się śpiewaczka operowa kochająca muzykę bez wzajemności, neurotyczna paniusia, przebrzmiały gwiazdor oraz tancerka, której nigdy nie dane było zatańczyć
solowej sceny. Spektakl zarówno w sferze ruchowej jaki w wyrazistym, frontalnym “attitude” performerów, nawiązuje do kultury queerowej, ballroomowej i samego tańca vogue. Tu dla społecznego wykluczenia i nienormatywności otwierana jest przestrzeń na ujawnienie barwnej tożsamości. Odwołania popkulturowe do queerowego mainstreamu, popularnych pokazów mody,
czy do Bohemian Rhapsody zespołu Queen, dodają Sticky Fingers Club ogromnej dozy poczucia humoru i autoironii. Spektakl porusza szerszy problem porażki, oraz idące za tym wykluczenie i zapomnienie, bez sięgania do uogólnień czy moralizatorstwa. Spektakl otrzymał nagrodę im. Zygmunta Duczyńskiego w ramach 55. Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2021 w Szczecinie.
--------------------------------------------------------------------
Premiera: 03.09.2020 / 12. Gdański Festiwal Tańca

Spektakl powstał w ramach programu "Przestrzenie Sztuki" finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Operatorem projektu w Lublinie jest Centrum Kultury w Lublinie.

Szczegóły

Żniwa

Taneczny

Spektakl nawiązuje do obrzędów towarzyszących żniwom oraz cyklu prac rolnych, natury i życia człowieka - zarówno w planie etnograficznym (inspirowanym m.in. pracami Oskara Kolberga oraz "Rokiem Polskim" Zofii Kossak), jak i w szerszym ujęciu antropologicznym i filozoficznym. Fabularną oś spektaklu wyznacza motyw powrotu Odysa, na podstawie eposu Homera, oraz "Powrotu Odysa" Stanisława Wyspiańskiego.

Wykonawcy - tancerze Polskiego Teatru Tańca, oraz aktor, wcielą się w role protagonistów, eksplorując różne warianty wydarzeń w przestrzeni ruchu i słowa. Fizyczna i psychologiczna intensywność działań wkomponowana została w ascetyczną oprawę wizualną spektaklu. W warstwie muzycznej wykorzystano kompozycje Eugeniusza Rudnika,pioniera polskiej muzyki elektronicznej. Partie wokalne, w oparciu o motywy polskiej muzyki tradycyjnej, stworzy i wykona Adam Strug.

Szczegóły

Percepcja / Nondescript

Taneczny

"Percepcja" (45 minut)
„Percepcja” porusza temat mechanizmów rządzących grupą, w której jak w soczewce odbija się obraz współczesnego społeczeństwa. Autorka zgłębia problem wszechobecnego w europejskiej kulturze indywidualizmu, nieustannie podsycanego przez wielkie korporacje, kreujące sztuczne potrzeby i nakaz powierzchownego wyróżniania się z tłumu. Tworząc przedstawienie, artyści skupili się na odsłanianiu mechanizmów autokreacji, widzianych z kilku perspektyw. Jest to możliwe dzięki wykorzystaniu projekcji, realizowanej jednocześnie z kilku kamer. Jej autorką będzie Jago Chalcińska - producentka video, VJka, realizatorka projektów multidyscyplinarnych z pogranicza video-artu, VJingu i performance'u audiowizualnego. Warstwę muzyczną stworzył Paul Tinsley, założyciel grupy muzycznej Violent Yoga, kompozytor muzyki do wielu filmów i spektakli tanecznych. Autorką scenografii i kostiumów jest Adriana Cygankiewicz, której prace można było podziwiać m.in. w przedstawieniach takich artystów, jak Susane Jaresand, Jacek Przybyłowicz czy Ewa Wycichowska.
Realizacja projektu odbyła się w ramach Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego "Młoda Polska".
-------------------------------------------------------------------------
"NONDESCRIPT" (38 minut)
„Na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat dochodzi do zacierania się różnic między płciami. Kobiety przejmują role typowo męskie, zajmują stanowiska przywódcze, natomiast mężczyźni muszą sobie poradzić z nową rolą: mężczyzny niepotrzebnego” – stwierdza Jane McLoughlin w "The Demographic Revolution". Do głosu doszedł uniseks symbolizujący słabość mężczyzn i siłę kobiet.
Obecnie w kulturze zachodu często używany jest termin „gender", będący określeniem płci kulturowej lub społecznej. Pojęciem „gender" opisuje się także tworzony w sposób performatywny zespół cech i zachowań, ról płciowych i stereotypów płciowych przypisywanych kobietom i mężczyznom.
W spektaklu Urszuli Bernat-Jałochy człowiek pokazany jest jako bezosobowy, androgeniczny materiał złożony z ciała i jego nieograniczonych możliwości. Autorka spektaklu balansuje na niedookreślonej i dyskusyjnej granicy między pojęciami „płeć” i „gender”. Prezentując zjawisko zacierania się płci, zwraca uwagę na wiążące się z nim ryzyko dehumanizacji.

Szczegóły

Młoda Polska

Taneczny

Dominika Wiak – Inner Place (Polska)
Choreografia i wykonanie: Dominika Wiak
Muzyka: Georges Bizet – Carmen – "Overture"
Nagrody: Best Solo International Solo/Duo Dance Festival (Budapeszt 2015)
Czas trwania: 11 min
Etiuda "inner place" jest próbą odkrycia wolności oraz zdolności do bycia samej. Wewnętrzna wolność i bijąca z niej siła stała się największym impulsem twórczego działania. Ta krótka wypowiedź jest o chęci poszukiwania i zrywania ze starymi schematami.
------------------------------------------------------------------------------

Anna Mikuła, Dariusz Nowak – Three Days of Snow (Polska)
Choreografia i wykonanie: Anna Mikuła i Darek Nowak
Nagrody: Dwie Nagrody Jury na konkursie 3…2…1…Taniec! 2015 w Krakowie
Wyróżnienie na konkursie Sense of Move 2015 w Tarnowie
Wycinek z podróży – lub raczej przeprawy – pełnej szmerów, odgłosów, mgły i niejasności. Dwie osoby dosłownie złączone lub jedna o różnych obliczach. Wspólny mianownik między damską i męską energią, dwa różne światy lub może tylko jeden.
------------------------------------------------------------------------------

Maciej Kuźmiński, Dominik Więcek – Dominique (Polska)
Choreografia: Maciej Kuźmiński
Taniec: Dominik Więcek
Muzyka: Parov Stelar, All Night
Nagrody: II Nagroda oraz Zaproszenie Scapino Ballet na 30. Międzynarodowym Konkursie Choreograficznym
'16 w Hanowerze
obydwie Nagrody Publiczności na 20. Festiwalu Solo-Tanz-Theatre '16 w Stuttgarcie
II Nagroda oraz Nagroda Publiczności na Międzynarodowym Solo Dance Contest '15 w Gdańsku
I Nagroda na Warszawskiej Platformie Tańca '15 w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie
Wyróżnienie na konkursie Scena Otwarta '15 w Tarnowie
Wyróżnienie na II Koszalińskich Dniach Monodramu
Finalista na Międzynarodowym Konkursie Choreograficznym MASH w Jerozolimie
Esej o kobiecym ciele, rodzaj manifestu feministycznego. Tańczona przez subtelnego, ale silnego Dominika Więcka etiuda, analizuje pojęcia męskości i kobiecości, ich płynność i umowność. Ciało tancerza, ukazane w kontekście społecznym i politycznym, przeistacza się w kobiece ciało – pole walki dla kulturowych pojęć płci. Dominik w „Dominique” poprzez swój kostium – długą, kobieca suknię, przeistacza się w modelkę na wybiegu, muzułmankę w burce, księdza na ambonie, siebie w kobiecym ujęciu.
------------------------------------------------------------------------------

Ewelina Drzał-Fiałkiewicz – Homogemonia (Polska)
choreografia i taniec: Ewelina Drzał-Fiałkiewicz
muzyka: To Rococo Rot
Nagrody: Nagroda główna w kategorii choreograf początkujący na konkursie Sense of Move 2015 w
Tarnowie
Ciało w przestrzeni opowiada o wszystkim. W kształcie zawiera się wszystko. Przez przepływ wyraża się osobowość. Czy jest tam miejsce na rywalizujące ze sobą fragmenty?
Gdy osobowość budują różne, sprzeczne ze sobą cechy, każda z nich próbuje dominować. Czy zwierzchnictwo jednej z nich jest zawsze dobrowolne?
------------------------------------------------------------------------------

Anna Kamińska, Patryk Durski – 5 dm3 (Polska)
Choreografia i taniec: Anna Kamińska, Patryk Durski
Nagrody: NAGRODY JURY na konkursie 3…2…1…TANIEC! 2015 w Krakowie
Etiuda Anny Kamińskiej i Patryka Durskiego, absolwentów PWST na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu.
Punktem wyjścia do pracy nad projektem był temat komunikacji pozawerbalnej i ruchu ciała jako uniwersalnego języka tworzącego relację z drugim człowiekiem. Dynamiczna sieć afektów i cielesnych reakcji pozwala nam nie tyle poznać siebie, co stwarza nas w kontekście każdego pojedynczego spotkania.

Szczegóły