Dawid Żakowski - zdjęcie

Dawid Żakowski

6,0 / 10

2 oddane głosy

Reżyser, aktor i pedagog teatralny. Jest współzałożycielem Stowarzyszenia Sztuka Nowa (sztukanowa.pl) i Pracowni Teatru Fizycznego działającej w przestrzeni laboratoryjnej LUB/LAB w Warszawie. W ramach działań Stowarzyszenia i Pracowni TF prowadzi profesjonalne badania technik teatralnych i praktyki w dziedzinie międzynarodowej wymiany teatralnej. W latach 1997-2007 współpracował z Piotrem Borowskim, jako aktor i asystent reżysera. Biorąc udział w jego spektaklach (Północ, Człowiek, Henryk. Hamlet. Hospital) występował m. in. w Paryżu, Lille, Berlinie, Dusseldorfie, Moskwie, Montevideo, Caracas, Belo Horizonte, Sao Paulo, Neapolu, Palermo, Florencji, Zurychu. Jako aktor współpracował również z Teatrem Pieśń Kozła we Wrocławiu, NeTTeatre w Lublinie. W ostatnich latach pracy twórczej realizuje projekty o charakterze interdyscyplinarnym, w ramach których wyreżyserował m. in. spektakle: Sylwia:Medea, Moja wolność – Moja niepodległość, Warsaw: in Between, Mapy Pamięci, ARTYSTA. Mechanika ucieczki, Badania solarystyczne 2.0. Jest współautorem dwóch projektów z zakresu edukacji artystycznej i kulturalnej, kierowanych do młodzieży: W poszukiwaniu tożsamości i PODAJ DALEJ – teatralna platforma wymiany technik.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

POMPA FUNEBRIS

Dramat

Pompa Funebris to spektakl zainspirowany sarmacko populistycznymi rytuałami śmierci z przełomu XVII i XVIII wieku. Twórcy konfrontują widza z pasywnym światem pozbawionym przeszłości, gdzie osobiste mitologie są przetwarzane w mikro ceremonie i pseudo manifestacje. To swoiste danse macabre, zamknięte w ciągle wirującym kręgu brudu, oczyszczenia, winy i wybaczenia.

Recenzje:
Luiza Nowak
„Wyobcowanie, samotność, zatracenie się w tańcu, próba zapomnienia, szaleństwo, śmierć, przemijanie, codzienność, bierność, smutek. W spektaklu Pompa funebris znajdziemy wiele trudnych stanów i emocji. Odniesień jest w nim mnóstwo. Podczas przedstawienia jesteśmy świadkami zarówno walki z samotnością, jak i próby zapomnienia, pogrążania się w nihilizmie. Tym samym widz otrzymuje od twórców emocjonalną łamigłówkę, którą każdy może odczytać na swój własny sposób. Wszystko zaś łączy się w konwencji tytułowych pompa funebris, czyli sarmackich obrzędów pogrzebowych”.
całość: http://centrumsztukitanca.eu/recenzja-spektaklu-pompa-funebris-luiza-nowak/
Maciej Tomaszewski
„Pompa funebris w reżyserii duetu Pol/Żakowski jest pewnym przełomem w karierze warszawskich twórców. Nie jest to kolejny spektakl teatru ruchu – jak dotychczasowe produkcje duetu – ani próba zmierzenia się z teatrem słowa. To przedstawienie igrające z przyzwyczajeniami widza i nie dające się łatwo zaszufladkować. Niejednoznaczność formy jest jednocześnie wyzwaniem, któremu trzeba stawić czoła i od którego niestety można się również odbić. Nie każdy bowiem odnajdzie się w tym oceanie niedopowiedzeń, ale będą z pewnością tacy, którzy potraktują go jako interpretacyjną ucztę.Inspiracją dla twórców była tytułowa pompa funebris. Zamiast skupić się jednak tylko na uteatralizowanej realizacji aktu pogrzebowego, artyści przeprowadzają nas przez historię czterech postaci, których „biografie” stają się z jednej strony tłem dla odbywającego się pod koniec rytuału, a z drugiej – dają się czytać w znacznie szerszym kontekście”.
całość: http://www.taniecpolska.pl/krytyka/595#_edn1
Dominik Gac
„Pompa funebris Stowarzyszenia Sztuka Nowa w reż. Kasi Pol i Dawida Żakowskiego to wymagający, chwilami olśniewający spektakl teatru tańca. I choć nie pada w nim ani jedno słowo, to twórcy zdołali nasycić go mnogością znaczeń. Inspirowany sarmackimi zwyczajami pogrzebowymi, przerodził się w katalog współczesnych samopożegnań. To także namysł nad formami wiary adekwatnymi dla zsekularyzowanej rzeczywistości. A przy okazji również dowód na rosnącą siłę tańca w przestrzeni teatru offowego, co podkreślają także wyniki drugiego konkursu „The Best OFF”, w którym przedstawienie zdobyło nagrodę”.Źródło: http://www.teatr-pismo.pl/przeglad/2447/najlepszy,_najlepsza,_najlepsi_w_sezonie_2018/2019/

Szczegóły

Pompa funebris

Dramat

Pompa Funebris to spektakl zainspirowany sarmacko populistycznymi rytuałami śmierci z przełomu XVII i XVIII wieku. Twórcy konfrontują widza z pasywnym światem pozbawionym przeszłości, gdzie osobiste mitologie są przetwarzane w mikro ceremonie i pseudo manifestacje. To swoiste danse macabre, zamknięte w ciągle wirującym kręgu brudu, oczyszczenia, winy i wybaczenia.

Recenzje:
Luiza Nowak
„Wyobcowanie, samotność, zatracenie się w tańcu, próba zapomnienia, szaleństwo, śmierć, przemijanie, codzienność, bierność, smutek. W spektaklu Pompa funebris znajdziemy wiele trudnych stanów i emocji. Odniesień jest w nim mnóstwo. Podczas przedstawienia jesteśmy świadkami zarówno walki z samotnością, jak i próby zapomnienia, pogrążania się w nihilizmie. Tym samym widz otrzymuje od twórców emocjonalną łamigłówkę, którą każdy może odczytać na swój własny sposób. Wszystko zaś łączy się w konwencji tytułowych pompa funebris, czyli sarmackich obrzędów pogrzebowych”.
całość: http://centrumsztukitanca.eu/recenzja-spektaklu-pompa-funebris-luiza-nowak/
Maciej Tomaszewski
„Pompa funebris w reżyserii duetu Pol/Żakowski jest pewnym przełomem w karierze warszawskich twórców. Nie jest to kolejny spektakl teatru ruchu – jak dotychczasowe produkcje duetu – ani próba zmierzenia się z teatrem słowa. To przedstawienie igrające z przyzwyczajeniami widza i nie dające się łatwo zaszufladkować. Niejednoznaczność formy jest jednocześnie wyzwaniem, któremu trzeba stawić czoła i od którego niestety można się również odbić. Nie każdy bowiem odnajdzie się w tym oceanie niedopowiedzeń, ale będą z pewnością tacy, którzy potraktują go jako interpretacyjną ucztę.Inspiracją dla twórców była tytułowa pompa funebris. Zamiast skupić się jednak tylko na uteatralizowanej realizacji aktu pogrzebowego, artyści przeprowadzają nas przez historię czterech postaci, których „biografie” stają się z jednej strony tłem dla odbywającego się pod koniec rytuału, a z drugiej – dają się czytać w znacznie szerszym kontekście”.
całość: http://www.taniecpolska.pl/krytyka/595#_edn1
Dominik Gac
„Pompa funebris Stowarzyszenia Sztuka Nowa w reż. Kasi Pol i Dawida Żakowskiego to wymagający, chwilami olśniewający spektakl teatru tańca. I choć nie pada w nim ani jedno słowo, to twórcy zdołali nasycić go mnogością znaczeń. Inspirowany sarmackimi zwyczajami pogrzebowymi, przerodził się w katalog współczesnych samopożegnań. To także namysł nad formami wiary adekwatnymi dla zsekularyzowanej rzeczywistości. A przy okazji również dowód na rosnącą siłę tańca w przestrzeni teatru offowego, co podkreślają także wyniki drugiego konkursu „The Best OFF”, w którym przedstawienie zdobyło nagrodę”.Źródło: http://www.teatr-pismo.pl/przeglad/2447/najlepszy,_najlepsza,_najlepsi_w_sezonie_2018/2019/

Szczegóły