Dawid Szurmiej - zdjęcie

Dawid Szurmiej

7,6 / 10

37 oddanych głosów

Data urodzenia:
26-09-1985 (34 lat)

Aktor, reżyser i producent filmów fabularnych i reklamowych. Absolwent Wydziału Reżyserii London Film School. Laureat konkursów filmów reklamowych. Jego filmy były pokazywane podczas różnych festiwali filmowych, m.in. w sekcji Acid na Festiwalu w Cannes, czy Festiwalu Raindance w Londynie. Blisko związany z Teatrem Żydowskim. Zagrał m.in. w „Śnie o Goldfadenie”, „Strasznej gospodzie”, „W nocy na starym rynku”, czy „O karpiu, kozie i trąbce, która gasiła pożary”. Można go zobaczyć w czytaniach performatywnych „Po chińsku do Ciebie mówię” i „Kot Rabina”. Poza Teatrem Żydowskim wystąpił m.in. w „Rocky Horror Show” (Shaftesbury Theatre) oraz w filmie „Łódź płynie dalej” (reż. Kordian Piwowarski). Dyrektor ds. Projektów audiowizualnych Festiwalu Warszawa Singera. Organizator Warszawskiej Inicjatywy Teatralnej i charytatywnego Koncertu „Solidarni z Ukrainą”. Prywatnie rządzą nim jego dwa psy a on sam jest menadżerem i rozgrywającym drużyny futbolu amerykańskiego Warsaw Werewolves.
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Śmierć pięknych saren

Tragikomedia

Adaptacja sceniczna Pawła Szumca jest wyborem opowieści i barwnych wspomnień z dzieciństwa i młodości Oty Pavla. Niewinne lata pełne magii i cudowności brutalnie przerwane przez okrucieństwa II wojny światowej i następujące później czasy pogardy w komunistycznej Czechosłowacji, składają się na historię czesko-żydowskiej rodziny, opowiedzianą w typowy dla Czechów sposób: śmiechem przez łzy.

Ciepła, komediowa opowieść o losach pechowego komiwojażera, sprzedającego odkurzacze i lodówki szwedzkiej firmy „Elektrolux”, zapalonego wędkarza, platonicznie zakochanego w żonie szefa, artysty w swoim fachu, romantyka, pod koniec nabiera tragicznego wymiaru. Wtedy dopiero zdajemy sobie sprawę, że nasi bohaterowie przeżyli piekło wojny, obozów koncentracyjnych, głodu i strachu. Najważniejszą sceną w spektaklu jest moment walki Ojca o mięso dla synów wysyłanych do obozu koncentracyjnego - dobre lekarstwo dla wciąż niewyleczonych z antysemityzmu.

Wybrane przez reżysera przepiękne ballady Jaromira Nohavicy, puentują poszczególne sekwencje tej romantycznej przypowieści o kondycji serca i duszy człowieka.

Szczegóły

Szabasowa dziewczyna

Komedia

Jeśli sztukę pisze Daniel Simon, od którego komediowych tricków uczył się Woody Allen, a reżyseruje ją Marcin Sławiński, którego spektakle bawią publiczność od „Kapitolu” aż po „Kwadrat”, to znaczy tylko jedno: dobra zabawa gwarantowana.

Ron jest amerykańskim Żydem w średnim wieku, a Krystyna to młoda, piękna Amerykanka. Łączy ich miłość, a dzieli stosunek do małżeństwa. Ona - gotowa do zamążpójścia, on - rozwodnik z alimentami, nie rwie się do kolejnego ślubu. Jak ostudzić zapał ukochanej? Stworzyć pozorną przeszkodę, na straży utrudnień postawić zasadniczą matkę, która nie zaakceptuje mariażu syna z nie-Żydówką. I tu zaczyna się pełna humoru, wyboista droga Krystyny do judaizmu. Przejdzie ona przez szereg rytuałów, które uczynią ją bardziej żydowską niż sam Ron. Jak na tę metamorfozę zareaguje sprawca zdarzeń? Jakie będzie prawdziwe oblicze matki Rona?

Wartka i zabawna akcja nieraz Państwa zaskoczy, a bohaterowie z pewnością sprawią, że uśmiech na twarzy zostanie jeszcze po wyjściu ze spektaklu.

Szczegóły

Bonjour Monsieur Chagall

Musical

Czy da się pokonać odległość, dzielącą obraz od jego odbiorcy, i wskoczyć w sam środek czyjejś twórczości? Taką próbę stanowi muzyczny spektakl „Bonjour Monsieur Chagall”, zainspirowany biografią tego wielkiego artysty, jego poezją w języku jidysz oraz dwoma spotkaniami, jakie odbył z malarzem Szymon Szurmiej.

Na chwilę wszystko staje się możliwe – świat wymyka się jawie, ale nie jest też snem; pary zakochanych i zwierzęta latają nad kopułami cerkwii i ubogich domostw w Witebsku – rodzinnej miejscowości Chagalla. Przedstawienie nie jest tylko ukazaniem osobowości twórczej malarza, ale odwołuje się do źródeł żydowskiej tradycji, doli i niedoli narodu żydowskiego, humoru i nuty smutnej refleksji, która emanuje tak z jego dzieł, jak i poszczególnych sekwencji spektaklu.

Bo między tymi kontrastami rozpięte było życie Chagalla, które sam skomentował: „Kiedy Żyd siedzi zamyślony i nie chwyta, co do niego mówią, mówi się: <>. A gdy Żyd coś opowiada i macha rękami, żywo gestykulując, wniosek jest jeden” <>”.

Spektakl grany jest w języku jidysz z tłumaczeniem symultanicznym na język polski.

Szczegóły

Dybuk

Tragedia

„I ciągle widzę ich twarze, ustawnie w oczy ich patrzę — ich nie ma, — myślę i marzę, widzę ich w duszy teatrze. […]”

S. Wyspiański, „I ciągle widzę ich twarze”



W 1939 roku Warszawa była największym skupiskiem Żydów w Europie oraz ich drugim, po Nowym Jorku, skupiskiem na świecie. Getto warszawskie, w którym w 1941 roku uwięziono 450 tysięcy Żydów, zajmowało około 307 hektarów i pomimo niemal całkowitego unicestwienia trwale i dosłownie wtopiło się w tkankę miejską Warszawy. Musimy zawsze o nim pamiętać i ciągle o nim mówić. Musimy mówić o jego codzienności, kulturze, indywidualnych osobach, które tam mieszkały i umierały. To obowiązek nas, żyjących w miejscu, w którym dokonano masowej zagłady ludzkości.

Spektakl „Dybuk” oparty jest na należącym do klasyki dramatu żydowskiego tekście Szymona An-skiego, będącym jidyszowym „Romeo i Julią”, ludową legendą opowiadającą o duszy zmarłego ucznia jesziwy, wcielającej się w ciało ukochanej. Maja Kleczewska i Łukasz Chotkowski nadają tej historii szersze znaczenie, czyniąc z niej opowieść o złamanym przymierzu pomiędzy narodami i powracającej pamięci. W tym kontekście szczególnie istotna staje się historia i przestrzeń Teatru Żydowskiego, wybudowanego w centrum przedwojennej dzielnicy żydowskiej i na terenie dawnego Getta warszawskiego. Dramat An-skiego zostaje poszerzony o historie mieszkańców getta, a także ofiar i ocalałych z Holokaustu.

Twórcy niemal dosłownie przywracają ich do życia, czynią widzialnymi, konfrontują współczesność z tymi, którzy odeszli, a trwale „przylgnęli” do nas - żyjących. Istotą spektaklu jest powołanie na scenie Życia, które z racji swojego pochodzenia zostało przerwane. W dobie wciąż powracającego zagrożenia ideologiami totalitarnymi i wojnami, musimy przypominać o zamordowanych, o ich Życiu, by historia kolejny raz nie zatoczyła koła.

Szczegóły

Sklep przy głównej ulicy

Tragedia

Słowacja, 1942 rok, małe miasteczko. Żydówka Lautmanowa (w tej roli Danuta Szaflarska) prowadzi sklep. W ramach państwowej aryzacji biedny stolarz przejmuje jej majątek, czego głucha, starsza pani nie rozumie. Represje wobec Żydów zaostrzają się…

W 1967 roku Ida Kamińska za rolę Lautmanowej w filmie Jána Kadára otrzymuje wiele międzynarodowych nagród (m.in. nominacja do Oskara i Złotego Globu, nagroda specjalna w Cannes). W 68’ zostaje zmuszona, wraz z tysiącami Żydów w ramach państwowego antysyjonizmu, do opuszczenia Polski na zawsze. Historia się powtarza.

Szczegóły

Królestwo Wszechwanny

Komedia

Królowa wanny, bohaterka sceny, powracającej jak refren, jest uosobieniem władzy. Zamiast tronu siada jednak na desce klozetowej, a w miejsce berła dzierży szczotkę. Wanną jest łódź wypełniona wodą – statek szaleńców – z rodzinką na pokładzie, której głównym zajęciem jest nienawiść do kuzyna i zakaz wpuszczania go do toalety.

Na wyjątkowy stan wojny wszyscy przyjmują bojowe przydomki, np. Książę Pompa, pogromca lewatywy i Lord Niagary, jego wysokość As A-la-Kutas, czy Księżniczka Sedesu, dolnej klapy sedesowej i strefy spuszczania wody, strażniczka królewskiego odbytu – jej wysokość, Kądziela Fon-Piździela! Pomimo zaawansowanych strategii bojowych i knowania wysiłki bohaterów płoną na panewce, gdyż wszystkim i tak kręci cukierkowa blondyneczka, która pojawia się często, mówi mało, a na imię jej Mawet (śmierć)... Postaciom towarzyszy skromna orkiestra pogrzebowo-weselna, która podąża za nimi i popierduje do dziwnego i szalonego rytmu życia.
Spektakl na podstawie prozy, poezji, skeczy, piosenek izraelskiego skandalisty Hanocha Levina według wyboru Pawła Paszty. Niektóre utwory tego dnia doczekają się swojej światowej prapremiery.
Reżyser Paweł Paszta o spektaklu: To sztuka o miłości i wojnie – dwóch nieuniknionych i zarazem podstawowych elementach życia. Z miłości rodzą się konflikty, z konfliktów wypływają nowe miłości. Każda miłość jednak dąży do rozstania, a każda wieczność wcześniej czy później przegrywa ze śmiercią. Bez miłości i konfliktów nie możemy żyć, jak bez wody. Akcja skupiona jest wokół wanny, a woda z niej używana jest zarówno do mycia, jak i do wojowania. Obowiązuje poetyka karnawału, w której cały porządek świata zostaje odwrócony.

Szczegóły