Dariusz Pieróg - zdjęcie

Dariusz Pieróg

9,0 / 10

7 oddanych głosów

Aktor Teatru Nowego w Poznaniu od 2019 roku. Studiuje na piątym roku Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie (Wydział Aktorski).
Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Krzycz. Byle ciszej

Dramat

W latach stalinizmu poznański poeta, Wojciech Bąk, miał zwyczaj przystawać na Placu Wolności, by na przekór światu wykrzyczeć ludziom swoją potrzebę wolności, szacunku i demokracji. Płacił za to upokorzeniami, zniewoleniem, zdrowiem…

Ale jego największym problemem było posiadanie służbowego mieszkania, na które polowali koledzy po piórze, poznańscy literaci, gotowi na wiele, by je przejąć. Czy taki koniunkturalizm jest po prostu ludzki, czy może narzuca go ludziom epoka lub środowisko?

A może tkwi w każdym z nas i tylko czeka na przebudzenie, jak rakotwórczy gen?

Szczegóły

Czerwone nosy

Komedia


Spektakl dla widzów od 18. lat.


Kiedy w 1993 roku Stanisław Barańczak tłumaczył na zamówienie Teatru Nowego tekst Petera Barnesa, wszystko w Teatrze Nowym podpowiadało, że powstanie spektakl kultowy. Przewidywania okazały się prawdziwe: CZERWONE NOSY w reżyserii Eugeniusza Korina szybko stały się „Mercedesem wśród komedii”, popisem gry zespołowej i prawdziwym zbiorem świetnych kreacji indywidualnych. Spektakl zagościł w repertuarze Teatru Nowego na wiele lat, a na widowni w każdy wieczór zasiadały tłumy. Legenda Nowego rosła w siłę.

Czy ktoś wtedy spodziewał się, że rzeczywistość teatralna z połowy lat 90. XX wieku wyprzedzi to, co będzie się działo w świecie A.D. 2020?

CZERWONE NOSY pilnie wracają na afisz. Spektakl w reżyserii Jana Klaty, osadzony w nowych okolicznościach, będzie krzykiem artystów w czasach pandemii. Krzykiem podszytym nie tylko bezsilnością, ale i bezkompromisową potrzebą teatru, gry i sztuki. Spektakl Jana Klaty, laureata „Paszportu Polityki” z 2006 roku, Nagrody im. K. Swinarskiego za sezon 2007/2008, Lauru Konrada w 2009 roku, Europejskiej Nagrody Teatralnej w 2018 roku i wielu innych wyróżnień, to propozycja dla wszystkich stęsknionych za Teatrem Widzów.

Idealna sztuka na nieidealne czasy.

Szczegóły

Alte hajm/stary dom

Dramat


Spektakl dla widzów od 16. lat.


Każdy dom ma swoją historię. Jest okiem, które widzi wszystko, co dzieje się w jego murach; pamięcią tego, co się w nich wydarzyło; miejscem, które dzielą ze sobą żyjący i duchy. A każda historia o duchach jest historią miłosną: opowieścią o pragnieniach i utracie, ukrytą pod warstwami farby i tapet.

Każda historia rodzinna składa się z warstw: jest wśród nich ta, którą sobie na co dzień opowiadamy, oraz ta, której odkrycia się boimy. Pierwsza pomaga nam zdefiniować to, kim jesteśmy i skąd pochodzimy. A co stanie się, kiedy natkniemy się na trop tej drugiej, prawdziwszej, ukrytej? Albo kiedy odkryjemy, że historia, którą sobie przez wszystkie te lata opowiadaliśmy i dzięki której jesteśmy, kim jesteśmy, wymaga rewizji?

Szczegóły

Rapete Papete Pstryk

Dla dzieci


Spektakl dla widzów od 6. lat.


Czy słup elektryczny może się zakochać? Czy świat mamy narysowany pod powiekami? Kim są kroplaki i księżulki? I co by było, gdyby mól żył jak król?

Agnieszka Osiecka była mistrzynią rymów, skojarzeń, „brzęczących wyrazów” oraz niecodziennych pytań. Słuchając jej piosenek dla dzieci, ma się wrażenie, że ona sama nigdy tak do końca nie dorosła. Była dojrzałą artystką, pozostając przy tym dzieckiem.

Jak to się robi? My też tak chcemy! Dlatego stworzyliśmy spektakl muzyczny w oparciu o piosenki poetki, które pisała dla dzieci. Założymy się, że nie znaliście Agnieszki z tej strony! Macie jednak szansę, by nadrobić te zaległości razem z nami – wystarczy przy kasie Teatru wypowiedzieć magiczne zaklęcie: RAPETE PAPETE PSTRYK!

Szczegóły

Tak sobie w kosmosie pływam

Dramat


Spektakl dla widzów od 16. lat.


„BLACKPINK oraz K JAK K Marcina Teodorczyka. MIŁOŚĆ W CZASACH ZARAZY Janusza Schwertnera. PIEŚNI TOPIELCÓW Kuby Kaprala. Wyniki ankiety przeprowadzonej wśród nastolatków i młodych dorosłych. Co je łączy? Ze wszystkich wyłania się obraz samotnych i nieszczęśliwych młodych ludzi, którzy – zamiast przeżywać najpiękniejsze lata życia – zamykają się w domach, okaleczają się, nierzadko jedyne rozwiązanie swoich problemów dostrzegając w samobójstwie. Od lat czułam potrzebę, żeby o tym opowiedzieć. By takim młodym ludziom pokazać, że nie są sami, a tym, którzy ich odrzucają, uzmysłowić, do czego może to doprowadzić. By wreszcie nam, dorosłym, przypomnieć, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za te dzieciaki. I że powinniśmy ich posłuchać”.
(Dorota Abbe, pomysłodawczyni i reżyserka spektaklu)

Szczegóły

Chciałbym nie być

Dramat


Spektakl dla widzów od 16. lat.


Zaginieni to pierwszorzędny temat dla mediów. Odsłaniają bowiem naszą żądzę sensacji i głęboko skrywane lęki. Tyle, że nic więcej z tego nie zostaje. Kolejny gorący temat, który prędko stygnie. A przecież każdy człowiek jest niepowtarzalną opowieścią.

Za medialną fasadą kryją się również realne historie rodzin osób zaginionych. To oni są bohaterami spektaklu. Kamieniarz, nauczycielka matematyki, czyjś brat, siostra, matka. Są też ich emocje. Najpierw wstrząs, szok, niedowierzanie. Trauma i poczucie winy. Z czasem przeraźliwa pustka lub długo wyczekiwana ulga.

I pytania.
Dlaczego? Co się stało? Czy wróci?
Tyle pozostaje po najbliższych.
Jest jeszcze pamięć – depozyt uczuć i doświadczeń, które stanowią źródło naszej osobistej narracji. Żywe świadectwo czyjegoś istnienia.

Co roku w Polsce policja odnotowuje około 20 000 zaginięć. To jakby z mapy zniknęło średniej wielkości miasto – Chełmno, Gostyń, Opoczno. Ludzie znikają bez względu na wiek, płeć czy sytuację osobistą. Przyczyny są różne – choroby, nieszczęśliwe wypadki, ucieczki przed problemami, sprawy kryminalne. Wielu z nich nigdy nie wraca. Nierzadko jest to świadoma decyzja; ktoś po prostu postanawia nie być.

Nasze niebycie zaczyna się przy rodzinnym stole, w tramwaju, w niechcianej rozmowie. Tuż obok. Codziennie.

Szczegóły