Daniela Komędera-Miśkiewicz - zdjęcie

Daniela Komędera-Miśkiewicz

6,9 / 10

14 oddanych głosów

Wiek: 33 lat

Absolwentka PWST w Krakowie, Wydział Teatru Tańca w Bytomiu. Współpracuje z Centrum Kultury w Lublinie.
Spektakle z udziałem tego aktora:

Skin Hunger

Dramat

Jako istoty żywe jesteśmy zespoleni z dotykiem. Od momentu narodzin uczymy się, że jest on kluczowy do budowy relacji z innymi, a przez to też z samym sobą. Jest łącznikiem. Noworodka kładzie się bezpośrednio na ciele matki, skóra przy skórze. Dotyk daje życie. Jest wpisany w nasz układ nerwowy, jako warunek przetrwania – tak samo, jak ruch. Każdy etap codzienności przepełniają gesty, wysiłek, działanie. Dotyk powoduje wydzielanie się hormonów: oksytocyny (tzw. „hormonu miłości”), serotoniny i dopaminy („neuroprzekaźników szczęścia”), redukuje stres, niweluje poczucie wykluczenia społecznego, uspokaja tętno i ciśnienie krwi, zapewnia poczucie bezpieczeństwa, komfort, przyjemność. „SKIN HUNGER” – „głód dotyku” – to pojęcie używane przez psychoterapeutów, określające rezultat długoterminowego braku kontaktu fizycznego, prowadzącego w konsekwencji do utraty zdrowia: osłabienia układu odpornościowego, zaburzeń snu, frustracji, stanów lękowych i depresji. Dotyk to pierwotny sposób komunikacji naszych potrzeb. Niezależnie od wieku brak dotyku dewastuje. Spektakl odnosi się do tego problemu i inicjuje dyskusję. Szukamy odpowiedzi na pytanie: jak radzić sobie z brakiem bliskości w dzisiejszym świecie? Jak bardzo jesteśmy oddaleni, odcięci, zdystansowani? Jak bardzo łakniemy kontaktu? Ciało wie. Ciało pamięta. Jak mamy wykonać krok w tył, by usłyszeć wewnętrzny głos – pierwotne WOŁANIE, jak wrócić do natury – do korzeni, zaufać sile intuicji? To laboratorium potrzeby dotyku i kondycji człowieka w codzienności, w której stajemy się ODŁĄCZENI od siebie samych. SKIN HUNGER to międzynarodowa współpraca uznanego choreografa Joe Altera z polskimi zawodowymi artystami – kolektywem powołanym na rzecz spektaklu.

Szczegóły

Sticky Fingers Club

Dramat

Sticky Fingers Club to spektakl o ponoszeniu porażki, gdzie postacie zawsze stanowią drugi plan. Notorycznie zajmują czwarte miejsce, a w walce o Oscara konkurują z niedoścignioną Meryl Streep. W obliczu ciągłych porażek stwarzają przestrzeń celebracji, w której to oni są gwiazdami. Na własnych zasadach świętują bycie nieidealnym, wspierają się i stawiają sobie wyzwania. Wśród wyrazistych charakterów, znajduje się śpiewaczka operowa kochająca muzykę bez wzajemności, neurotyczna paniusia, przebrzmiały gwiazdor oraz tancerka, której nigdy nie dane było zatańczyć
solowej sceny. Spektakl zarówno w sferze ruchowej jaki w wyrazistym, frontalnym “attitude” performerów, nawiązuje do kultury queerowej, ballroomowej i samego tańca vogue. Tu dla społecznego wykluczenia i nienormatywności otwierana jest przestrzeń na ujawnienie barwnej tożsamości. Odwołania popkulturowe do queerowego mainstreamu, popularnych pokazów mody,
czy do Bohemian Rhapsody zespołu Queen, dodają Sticky Fingers Club ogromnej dozy poczucia humoru i autoironii. Spektakl porusza szerszy problem porażki, oraz idące za tym wykluczenie i zapomnienie, bez sięgania do uogólnień czy moralizatorstwa. Spektakl otrzymał nagrodę im. Zygmunta Duczyńskiego w ramach 55. Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2021 w Szczecinie.
--------------------------------------------------------------------
Premiera: 03.09.2020 / 12. Gdański Festiwal Tańca

Spektakl powstał w ramach programu "Przestrzenie Sztuki" finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, realizowanego przez Instytut Muzyki i Tańca oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Operatorem projektu w Lublinie jest Centrum Kultury w Lublinie.

Szczegóły

Zatoka Suma

Dramat

„Zatoka Suma” to inspirowana japońską kulturą opowieść o kobietach. O tym jak wszyscy konstruujemy swoją tożsamość. O transgresjach, przekroczeniach i fetyszach. O wolności, którą odnajdujemy w autokreacji. O strachu i tajemniczym pięknie do którego dążymy – tłumaczy Agata Dyczko, reżyserka przedstawienia.

Punktem wyjścia w pracy nad spektaklem była książka „Pięć wcieleń kobiety w teatrze nō” Jadwigi Rodowicz.

Noh (nō) zapisuje się po japońsku w ten sposób: 能 – znak ten oznacza talent, dar, umiejętność; sugerując, że działania aktora nie są tylko rezultatem lat treningu i opanowania techniki, lecz także mają swoje źródło w talencie twórczym. Noh to trochę tajemna moc aktora, to utajone piękno. Jest widowiskiem pełnym symboli, wytwornym i umownym, z naciskiem na rytuał, z elementami “niewidzialnymi”, które widzowie dostrzegają poprzez wszechobecną aluzję oraz znaczenie przypisane do każdego ruchu i kroku aktora. Aktor-protagonista (shite) zawsze występuje w masce, która definiuje jego sceniczne ja: może to być maska demona, starej kobiety, śmiałego bohatera.

Te wyrafinowane maski w teatrze Noh są zwykle bez ekspresji, co oznacza, że obowiązkiem aktora jest przekazywanie emocji poprzez ruchy ciała. Przecież radość i smutek można wyrazić za pomocą tej samej maski poprzez nieznaczną zmianę sposobu, w jaki cienie padają na jej rysy! Głębię uczucia wyraża ruch całego ciała, a nie tylko mimika twarzy, dlatego eliminując ruch twarzy niczego się w noh nie traci. Tradycyjnie, kobietom nie wolno było występować w przedstawieniach noh, stąd odtwórcami rol kobiecych byli mężczyźni. To, że uczucia kobiety i jej emocje interpretuje aktor-mężczyzna, w praktyce aktorskiej nie ma znaczenia.

Maska kobiety jest wykładnikiem prawdy teatralnej, a do tego dochodzi specyficzny repertuar gestów i ruchów zarezerwowany tylko dla ról kobiecych. Jadwiga Rodowicz w „Pięciu wcieleniach kobiety w teatrze noh” przedstawia pięć sztuk, których bohaterkami są kobiety, lub gdzie historia opowiada przez kobiety te dramaty spaja.

W układzie sztuk wybranym przez Rodowicz chodziło nie tyle o zachowanie kanonu, co o prześwietlenie rożnych podejść do tego, jak w japońskiej kulturze wojennej, mitologii i sztuce zmieniało się miejsce kobiety i tego miejsca temperatura. Kobieta może być przybyszem nie z tego świata – “aniołem” w niebiańskim kimonie, którego płeć nie jest jasno zdefiniowana. Bywa także młodą dziewczyną, impulsywną i niedojrzałą, często szaleńczo zakochaną. W innych przedstawieniach noh jest kobietą dojrzałą, której piękno swoje apogeum osiąga w żałobie i cierpieniu.

Czwarte wcielenie to kobieta starsza, może to być poetka, może to być też czarownica, wreszcie – może być demonem z japońskich legend z silnym kobiecym pierwiastkiem. Co wynika z tych pięciu japońskich archetypów teatralnej kobiecości? Przede wszystkim to, że wykluczenie kobiet ze sceny nie powstrzymywało dramaturgów noh przed tworzeniem dramatów skupionych wokół postaci kobiecych. Obecnie role kobiece to artystyczny szczyt spektaklu noh, a wielu badaczy uważa, że to właśnie związek męskich i kobiecych elementów ludzkiego charakteru jest kluczowym elementem mistyki tych przedstawień.

Wykonawcy dzisiaj swobodnie przełączają się między płciami, grając kobietę w pierwszym dramacie i w kolejnym przekształcając się w mężczyznę (tradycyjne przedstawienie noh obejmuje pięć dramatów) – lub, niczym duch kobiety ubranej w ubrania jej zmarłego męża w sztuce “Izutsu”, wchodzą na poziomy androginiczności. Poszukajcie tych archetypów w “Zatoce Suma”, i nie zapomnijcie, że noh to zawsze trochę mistycyzm z innego świata, gdzie muzyczność, emocje i ruch są ważniejsze niż wypowiadane słowa.

Spektakl dla widzów od 18 roku życia.

Szczegóły

Personal Spring

Taneczny

Jakie tajemnice kryją ulice? Są świadkami dużych i małych rzeczy, przyjemnych i tych mniej przyjemnych. Kryją w sobie opowieści swoich mieszkańców. Ale te sekrety ujawniają tylko najdociekliwszym…
Artystki wsłuchały się w ulicę Żmigród, która leży niedaleko centrum Lublina. Zawieszona między Starym Miastem a nowoczesnym city. Jest łącznikiem między przeszłością a przyszłością. Historia ulicy jest jednak tylko impulsem dla poszukiwań czasu i miejsca w dzisiejszym świecie. Tancerki pozwolą jej zawładnąć swoim ciałem i świadomością. Będzie z nimi.

Szczegóły

Transmigrazione di fermenti d'amore

Taneczny

Transmigrazione di fermenti d'amore" nie będzie opowiadać o niczym innym, jak tylko o tych chwilach, kiedy nasz mózg zawiesza swoją aktywność poznawczą i prowadzi nas ku zatopieniu się w tym, co lubimy nazywać bliskością. Zapraszamy widzów do teatru, w którym bufonada i klaunada mieszają się z intymnością, a temperatura uczuć zależna jest od kierunku wiatru.

Szczegóły

Różnica i powtórzenie

Taneczny

Różnica i Powtórzenie to dwuczęściowy spektakl inspirowany tekstami filozofów Sorena Kierkegaarda i Gillesa Deleuza. Dyptyk składa się z „Różnicy”, która jest rodzajem tanecznego monodramu oraz „Powtórzenia” w wykonaniu trójki artystów.

„Różnica” to intymny wgląd w dylemat jednostki w zmechanizowanym świecie, próba odnalezienia własnej zagubionej tożsamości, odnalezienia siebie, odpowiedzi na pytanie: co jest zmienne – ja, czy rzeczywistość wokół mnie? Powtórzenie kwestionuje istotę powtarzalności rzeczy, wydarzeń. Skomplikowany zapis choreograficzny wymaga od tancerzy niesamowitej koncentracji. Dzięki temu zabiegowi sama forma spektaklu zmusza do pytania, czy powtórzenie jest w ogóle możliwe.

Szczegóły