Czesław Gałka - zdjęcie

Czesław Gałka

8,0 / 10

3 oddane głosy

Absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, solista Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Laureat prestiżowych konkursów wokalnych: w Krynicy, w Bytomiu oraz w ’s-Hertogenbosch. Dla Polskiego Radia i Telewizji nagrał pieśni Moniuszki, Karłowicza, Schumanna i Schuberta.

W repertuarze artysty znajdują się m.in. partie w: Xerxesie Händla, Strasznym dworze i Halce Moniuszki, Borysie Godunowie Musorgskiego, Cyganerii Pucciniego, Krakowiakach i góralach Stefaniego, Makbecie i Trubadurze Verdiego.

W Teatrze Wielkim - Operze Narodowej wystąpił ponadto w takich rolach, jak: Surin w Damie pikowej Czajkowskiego, Astolfo w Lukrecji Borgii Donizettiego, Służący w Zagładzie domu Usherów Glassa, Miechodmuch w Zabobonie, czyli Krakowiakach i góralach Kurpińskiego, Antonio w Weselu Figara Mozarta, Maître Luther i Crespel w Opowieściach Hoffmanna Offenbacha, Zakrystian w Tosce i Périchaud w La Rondine Pucciniego, Antonio w Podróży do Reims Rossiniego, Faraon w Aidzie i Markiz D’Obigny w Traviacie Verdiego, Matka w Siedmiu grzechach głównych Weilla, Stary Pasażer, Kapitan Oświęcimia i Steward w Pasażerce Weinberga oraz Dudziarz-Faun w Halce Moniuszki w reżyserii Natalii Korczakowskiej.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Wyznawca

Tragedia

Amerykański Żyd, Danny Burros powiedział w 1965 r., w wywiadzie dla New York Timesa, że odrzucił religię przodków i stanął na czele neonazistowskiej bojówki z nienawiści do własnego narodu i do okrutnego Boga Biblii, który nakazał Abrahamowi zabrać syna na górę Moria, aby ofiarować go na całopalenie.

Danny uzasadniał swoją postawę niezgodą na bezbronność, wpisaną w zasady judaizmu. Jego dalsze życie było próbą zmierzenia się z biblijnym Abrahamem, aby odnaleźć własną tożsamość, próbą rozpaczliwą i zakończoną samobójstwem. Natalia Korczakowska zainspirowała się dwoma skrajnie heterogenicznymi tekstami kultury: współczesną narracją o kontrowersyjnym wyborze moralnym tego Żyda, który stał się antysemitą (bohatera znanego filmu Henry'ego Beana The Beliver z 2001 r.) oraz staropolskim dialogiem pasyjnym O ofiarowaniu Izaaka. Unikalną wartością tego spektaklu, którego tematem jest dylemat wolności i wiary, to instalacja muzyczna współczesnego niemieckiego artysty Aloisa Spätha.
Dosadny język ulic Nowego Jorku kontrastuje tu z poetyką religijnego misterium, wiara biblijna z radykalnym nihilizmem, amerykański styl narracji filmowej z żarliwym lamentem polskiej XVI-wiecznej pobożności pasyjnej, zakorzenionej w Nowym Testamencie. Już w Liście do Rzymian św. Paweł – dawny uczeń rabina Gamaliela oraz zapalony prześladowca chrześcijan, który po nawróceniu stał się Apostołem i pierwszym teologiem Kościoła – nazywa Abrahama ojcem naszej wiary (zob. Rz 4). A w Ewangelii Janowej sam Chrystus mówi: „Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień — ujrzał go i ucieszył się” (J 8,56). Dlatego w tradycji chrześcijańskiej historia Abrahama jest uznawana za zapowiedź ofiary, jaką Bóg Ojciec złożył ze swego Syna na krzyżu.

Szczegóły