Bogdan Koca - zdjęcie

Bogdan Koca

10,0 / 10

1 oddany głos

Wiek: 68 lat

Polski aktor teatralny, reżyser, pisarz i kompozytor.

Absolwent Wydziału Aktorskiego PWST w Warszawie (rocznik 1975).

Zadebiutował rolą Henryka w Ślubie Witolda Gombrowicza w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego na deskach Teatru Polskiego we Wrocławiu 6 stycznia 1976 roku. W latach 1976 - 1980 współuczestniczył w tworzeniu Wrocławskiego Teatru Instrumentalnego (reżyserował dla tego teatru Sonatę widm według Augusta Strindberga) oraz teatru Why Not? (gdzie był reżyserem angielskojęzycznej wersji Pod mlecznym lasem Dylana Thomasa. Spędził rok (1981 - 1982) w Austrii, gdzie zorganizował międzynarodową grupę teatralną w Melku. Wystawił z nią m.in. fragmenty utworów Adama Mickiewicza w języku niemieckim oraz oparty na tekstach Rainera Marii Rilkego spektakl Bilder. W 1982 roku wyjechał do Australii. Po roku założył kompanię teatralną pod nazwą Thalia Theatre Company, która działała do roku 1994 i przeszła do historii teatru australijskiego jako jedno z najbardziej kreatywnych i nowatorskich zjawisk artystycznych. W latach 1994 - 1997 założył Poetically Correct Productions, później przekształconą w Sydney Art Theatre. W latach 1994 - 1997 pełnił funkcję dziekana Wydziału Teatru i Dramatu na Uniwersytecie Nepean w Sydney, a w latach 1995 - 1998 był stałym członkiem komisji doradczej do spraw kultury przy Rządzie Stanowym Nowej Południowej Walii. Pełnił również rolę doradcy przy komitecie do spraw teatru w Ministerstwie Kultury Rządu Stanowego Nowej Południowej Walii.

Podczas pobytu w Australii wyreżyserował wiele teatralnych, takich jak Hamlet Szekspira i Ślub Gombrowicza (oba przedstawienia wystawione w roku 1986 podczas Międzynarodowego Festiwalu Sztuki w Adelaide), a także australijską prapremierę Emigrantów Sławomira Mrożka (wystawiona w roku 1984 podczas Międzynarodowego Festiwalu Sztuki w Adelaide), australijską premierę Splendid's Jeana Geneta (Belvoir Street Theatre, 1995), Ja, Feuerbach Tankreda Dorsta (Thalia Theatre Company, 1994), The Season at Sarsaparilla Patricka White’a (Teatr Nepean, 1996), Under Milk Wood (Pod Mlecznym Lasem) według Dylana Thomasa (1998), The Bench (Ławeczka) Alexandra Gelmana (1998), Makbeta Szekspira (1998), The Malady of Death Marguerite Duras (1999), Matka Witkacego (2000), Śmierć w Wenecji Thomasa Manna (2000) i Iwona, księżniczka Burgunda Gombrowicza (2000). Reżyserował też słuchowiska radiowe, m.in. napisane i zrealizowane dla radia ABC Lexes i Gobs and Faces (2002).

W roku 2006 wrócił do Polski, gdzie od września 2006 do 2009 roku był aktorem Teatru Polskiego we Wrocławiu. Od 1 kwietnia 2009 roku do 30 czerwca 2013 roku był dyrektorem Teatru im. C. K. Norwida w Jeleniej Górze.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Wielki Inkwizytor

Muzyczny

„Wielki Inkwizytor” to spektakl eksplorujący nowy wątek w Teatrze Pieśń Kozła, jakim jest opera mówiona, zakorzeniona w muzycznych źródłach teatru.

„Wielki Inkwizytor” inspirowany fragmentem „Braci Karamazow” Fiodora Dostojewskiego zmierzy się z trudną relacją pomiędzy człowiekiem a Bogiem. Przyglądamy się jak tytułowy bohater, z jednej strony uzurpuje sobie prawo do zrównania z Twórcą, z drugiej, spotkawszy Chrystusa, gardzi nim i nie okazuje mu litości . Dylemat moralny głównego bohatera wynika z konfliktu pomiędzy wiarą a wiedzą, jako odwiecznego problemu egzystencji.

Inkwizycja była surowym procederem, skutecznie eliminującym podejrzanych o herezję. Herezją była odmienność. Walka z innowiercami stanowiła istotny punkt w utrzymaniu władzy.

W spektaklu Brala główny bohater fanatycznie skupia się na walce z wrogiem, którym stał się Bóg. Tracąc miłość i rozbudzając żądzę władzy, zrywa więź z Duchowością. Spotkanie Inkwizytora z Mesjaszem jest bolesnym doświadczeniem, dającym świadectwo przewrotnej naturze człowieka. "Uczeń obrócił się przeciw swemu Mistrzowi"- znany topos, kolejnym przykładem ukazuje jak wielką pokusą jest "rząd dusz" i władza, która nie uznaje wolności, a jedynie szuka poklasku i własnych korzyści.

„Wielki Inkwizytor” to trudna i egzystencjalnie wielowymiarowa historia, w której bohater musi zmierzyć się ze swoimi wewnętrznymi demonami.

W spektaklu rolę Boga obrazują harmonie muzyczne, z którymi dialoguje i spiera się bohater. Dźwięki przeradzają się w metaforę duchowości. Kompozycja staje się językiem świętym, tym samym wracając do korzeni sacrum, w których doskonała muzyczność sfer była mową boską. Nawiązując do tradycji dychotomii języka, dzielącej go na sacrum i profanum, spektakl przybliża dwubiegunowość relacji człowiek – Bóg, a tym samym eksploruje kondycję człowieka , przenikając najmroczniejsze zakamarki duszy.

Szczegóły

Pieśni Leara

Muzyczny

"Pieśni Leara" nie są linearną opowieścią, lecz ukazują świat energii i rytmów rządzących szekspirowskim dramatem. Zespół skoncentrował się na wyborze kluczowych scen z "Króla Leara", które posłużyły za inspirację do snucia historii za pomocą słów, gestów i muzyki. Każda pieśń jest punktem wyjścia do kolejnego „dramatycznego poematu”. Muzyka staje się rzeczywistą postacią lub zdarzeniem, kreuje relacje międzyludzkie.

Międzynarodowa premiera "Pieśni Leara" odbyła się na Fringe Festival w Edynburgu w sierpniu 2012 roku. Podczas festiwalu spektakl uhonorowany został aż trzema prestiżowymi nagrodami: Fringe First, Herald Archangel oraz Musical Theatre Matters Award. "Pieśni Leara" zajęły również 1. miejsce w rankingu wszystkich spektakli teatralnych wystawianych w Edynburgu prowadzonym przez "The List".

Szczegóły