Anna Wojnarowska - zdjęcie

Anna Wojnarowska

7,3 / 10

50 oddanych głosów

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (2008). Współpracowała z Teatrem Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Płocku, scenami warszawskimi: Laboratorium Dramatu, Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, Komuną//Warszawa, a także z Teatrem Telewizji Polskiej.

Fot. Andrzej Georgiew

Spektakle z udziałem tego aktora:

7 pieśni o awangardzie

Muzyczny

„7 pieśni o awangardzie” – wspólny projekt Komuny// Warszawa i instytutu Teatralnego – to powrót do estetyki scenicznej i manifestów z lat 20. To elegia, ale i hymn na cześć awangardy. W rekonstrukcjach teatralnych scenografii XX wieku i postulatach artystów z tamtych lat twórcy szukają odpowiedzi na pytanie, czym była awangarda: kreśleniem wizji lepszego świata? sprzeciwem, a może ucieczką przed pędzącym na oślep walcem historii?

W „Siedmiu pieśniach o awangardzie” artyści Komuny// Warszawa dokonają symbolicznej rekonstrukcji teatralnych scenografii, a powidoki estetyki scenicznej tamtych lat pozwolą przywołać idee teatralnej awangardy tamtych lat – także w kontekście zaangażowania politycznego, burzenia teatralnej iluzji i bezpośredniej rozmowy twórców z widzami.
Awangardowe manifesty często definiowane są jako wizje lepszego świata. Ale czasami te same manifesty interpretować można jako ucieczkę przed pędzącym na oślep walcem historii. Bez względu na to, która z tych interpretacji jest właściwa, awangarda zawsze kieruje się KU PRZYSZŁOŚCI.
– Patronat honorowy nad obchodami stulecia awangardy objął Prezydent RP Andrzej Duda. Może to ironia losu, a może znak czasu i ostateczny sygnał, aby pojęcie awangardy umieścić wśród eksponatów archeologicznych wymarłych kultur? Władza zwykle walczy z awangardą, bo ta zwykle walczy z władzą. Czy zatem duch awangardy umarł ostatecznie? – zastanawiają się twórcy.

Sztuka.
Która nie jest oddzielona od praktyki życiowej.
Lecz się w niej zawiera.
Traci wraz z dystansem.
Do praktyki życiowej.
Zdolność do krytykowania tej praktyki.
Teatr powinien zostać w teatrze.
Miejscem sztuki jest galeria.
Życie jest na zewnątrz.
I wtedy mogą siebie sobie opowiadać.
Bez naiwnej wiary w podbijanie nowych terytoriów.
Opowiadać wyobrażenia przyszłości.
Albo przestrzegać neofitów naukami przeszłości.

„Siedem pieśni o awangardzie” to jedno z dwóch wydarzeń artystycznych (drugim jest projekt „Ave. Działanie na kroki, megafony, flagi, okrzyki i race” Roberta Rumasa), towarzyszących międzynarodowej konferencji „Przestrzenie Awangardy / Spaces of the Avant-garde” w ramach prowadzonego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego projektu ODZYSKANA AWANGARDA.
W trwający przez cały rok 2017 projekt badawczy zaangażowani są zarówno teoretycy jak i artyści poszerzający tradycyjną ścieżkę badań akademickich o działania artystyczne inspirowane awangardowymi praktykami I połowy XX wieku.

Szczegóły

Przed wojną / Wojna / Po wojnie cz. 1 odcinek 2

Performance

1 września 1939 roku niemieckie wojska nie zaatakowały Polski. Nie było kampanii wrześniowej, koalicji polsko-francusko-brytyjskiej, ataku Rosji na Polskę, powszechnej mobilizacji, odezwy Ignacego Mościckiego. II wojna światowa nie wybuchła.
Czy umiemy wyobrazić sobie świat pozbawiony bezustannego upamiętniania wojny, walki i bitewnych bohaterów? Czy odnaleźlibyśmy się w rzeczywistości nieopierającej się na nacjonalistycznych antagonizmach i pielęgnowaniu nienawiści wobec innych krajów? Co wypada robić w rocznicę wybuchu II wojny światowej – czy o wszystkim pamiętać, czy jednak lepiej o niektórych rzeczach zapomnieć?

***
tekst: AGNIESZKA JAKIMIAK
gościnnie: Vera Popova, Anna Wojnarowska

***
1 września 2017
g. 19.30
2 września
g. 20.30
Komuna Warszawa
ul. Lubelska 30/32

bilety:
20 zł ulgowy
30 zł normalny

***
fot. Patrycja Mic

Szczegóły

Pożegnania

Dramat

Chłopak z dobrego domu i fordanserka. Spotykają się przed okupacją i po Powstaniu Warszawskim. Agnieszka Glińska opowiada o niespełnionej miłości i o końcu Polski przedwojennej, biorąc na warsztat powieść Stanisława Dygata.

Miłość nie spełni się. Ani przed wojenną hekatombą, ani też w nowym, przywiezionym ze wschodu porządku. Reżyserka przedstawia historię pogruchotanego pokolenia, zastanawia się nad losem polskiej inteligencji i nad naszym dzisiejszym dziedzictwem. Prowadzi przedstawienie ze swadą, wrażliwością, wyczuciem psychologicznych detali. Nie bez przekory i ironii.

"Pożegnania" nazywano inteligenckim rozrachunkiem, tekstem o pokoleniu, dla którego życie skończyło się 1 września 1939 roku. Ta pełna wdzięku i dowcipu opowieść pozwala przyjrzeć się najnowszej historii ironicznie i z dystansem - a także zastanowić nad inteligenckim rodowodem współczesnej Polski.

Szczegóły

Hannah Arendt. Ucieczka

Performance

Spektakl jest fantazją na temat spotkania z udziałem bliskich sobie osób w szczególnym historycznym momencie. Hannah Arendt, Martin Heidegger, Karl Jaspers i Walter Benjamin – każde z nich musiało przejść próbę moralnej odpowiedzialności lub/oraz znaleźć drogę ucieczki przed śmiercią. Każde musiało wybrać aktywną lub bierną formę przetrwania.


Hannah Arendt -– żydowsko-niemiecka filozofka, badaczka totalitaryzmów, uciekła z Niemiec do Francji pod dojściu nazistów do władzy w 1933 roku. W ostatniej chwili ucieka z okupowanej Francji do USA. Przeżyła.

Walter Benjamin – żydowsko-niemiecki filozof. Ucieka z Niemiec do Francji w 1933 roku. Popełnia samobójstwo w czasie kolejnej ucieczki z Francji w 1940 roku.

Karl Jaspers – filozof niemiecki. Po dojściu nazistów do władzy wycofuje się z życia naukowego. Przeżył.

Martin Heidegger – filozof niemiecki. W 1933 roku entuzjastycznie wita przejęcie władzy przez nazistów. Zostaje rektorem Uniwersytetu we Fryburgu. Wygłasza płomienne przemówienia o odradzającym się pod wodzą Hitlera narodzie niemieckim. Po roku rezygnuje ze stanowiska, odsuwa się na ubocze życia naukowego, ale płaci składki na NSDP do 1945 roku. Nigdy nie przeprosił za swoją postawę. Przeżył.

Spektakl opisuje sposoby przetrwania. Według przyrodniczych opisów walka o przetrwanie dla większości gatunków jest jedyną znaną im formę życia.
Jak to się odnosi do ludzkości? Czy wybrać bierność czy aktywność?
Ryzykować niepewność ucieczki czy wybrać chwilowe bezpieczeństwo?

Większość ludzi wybiera bierność. Jaki to ma wpływa na życie i rozwój społeczeństw?
Jaka jest odpowiedzialność wybierających aktywność?
Kiedy stajemy przed chwilą ostatniej szansy na ucieczkę?
Czy to już? I dokąd uciekać?

Każda z postaci spektaklu wybrała inną formę przetrwania. Co powiedzą o swoich doświadczeniach i wyborach, jeśli zamkniemy ich w escape roomie?

Szczegóły

Złota skała. Opowieść o Robercie Brylewskim

Muzyczny

Mógł być gwiazdą, ale nie był – wybór czy przypadek?
Mógł zarabiać wielkie pieniądze, ale ledwie wiązał koniec z końcem – wybór czy przypadek?
Mógł znaleźć spokojną przestrzeń poza systemem, którego nienawidził, ale wciąż działał na jego granicach.

Robert Brylewski był jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury ostatniego półwiecza. Jako lider Kryzysu, Brygady Kryzys, Armii, Izraela tworzył muzykę, która w przejmujący sposób rejestrowała swoją współczesność. Zawsze aktualna, umiejętnie łapała ducha czasów. Zarazem sztuka Brylewskiego była marzeniem o innym, lepszym świecie. O Złotej Skale, na którą można uciec ze złego Babilonu.

Przedstawienie o Brylewskim reżyseruje Grzegorz Laszuk, lider legendarnej Komuny Warszawa, niegdyś zdeklarowany anarchista, dzisiaj artysta-społecznik, który coraz odważniej dokonuje gorzkiego rozliczenia ze swoimi niegdysiejszymi ideałami. Opowieść o ojcu chrzestnym polskiego punka staje się dla Laszuka okazją do postawienia elementarnych pytań o własne życiowe wybory. – Zawsze dobrze spojrzeć wstecz, by rozpoznać przeznaczenie, które sami sobie wybieramy – mówi reżyser.

W spektaklu przypominane są najważniejsze piosenki Brylewskiego, od „Telewizji” i „Mam dość” po „To, co czujesz”. Na scenie obok aktorów Teatru Studio pojawiają się ważni muzycy współczesnej warszawskiej alternatywy, dowodzeni przez Bartka Tycińskiego, współtwórcę słynnych Mitch & Mitch.

Oto prawdziwe punky reggae party z egzystencjalnym namysłem w tle.

Szczegóły

Loop, reż. Grzegorz Laszuk

Performance

słuchowisko wizualne

Loop w muzyce to odtwarzana wielokrotnie sekwencja – pętla wybranych dźwięków.

Obserwując życie społeczne odnaleźć można w nim wiele zjawisk podobnych do tej muzycznej pętli. Wyznaczają je pory roku, noc-dzień, potrzeby ciała. Nieuchronnie znajdują swoje odbicie w długofalowych procesach społecznych: wzrastających i opadających wzmożeniach energii, wybuchających i wygasających rewolucjach.

LOOP odnosi się do ostatnich scen debiutanckiej powieści Kurta Vonneguta Pianola. W scenach tych robotnicy po przegranej rewolucji przeciw korporacjom i ich zrobotyzowanym fabrykom z nudów zaczynają naprawiać roboty – to przecież lubią i potrafią robić. Czy taki będzie finał oczekiwanej rewolucji społecznej XXI wieku?

Jak, znając zasadę działania pętli, interpretować sugestywnie brzmiące językowe memy w rodzaju “koniec historii” czy “późny kapitalizm”? Czy jako poważne propozycje rozpoznania dziejowej chwili czy zwykłe dźwięki mantry historii.

...........................

Spektakl powstał w ramach cyklu Komuny Warszawa Przed wojną / Wojna / Po wojnie

Impulsem, który skłonił Komunę Warszawa do zajęcia się wojną, był ciąg ponurych wydarzeń z ostatnich lat: wojna w Ukrainie i Syrii, Brexit, wygrana Trumpa. Coraz częściej pojawia się myśl, że wojna w Europie może przestać być historią. Stąd potrzeba zadania pytań o to: Czy jesteśmy przygotowani do wojny? Czy pamięć o wojnie ułatwia podtrzymanie pokoju? Czy wojna może być sprawiedliwa? Czy polityki historyczne otwierają rany i zbroją społeczeństwa do walki?

W ramach cyklu powstały spektale:

Cezarego Tomaszewskiego: Cezary idzie na wojnę
Anny Smolar: Ośrodek wypoczynkowy
Grzegorza Laszuka: Hannah Arendt: Ucieczka (koprodukcja Teatr Powszechny, Łódź)
Wojtka Ziemilskiego: Spektakl dla turystów (koprodukcja Slovensko mladinsko gledališče, Ljubljana)
Weroniki Szczawińskiej: Nigdy więcej wojny
Anny Karasińskiej: Dobrze ci tego nie opowiem

Spektakl dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy

Szczegóły

Śmierć i umieranie, reż. Grzegorz Laszuk.

"Śmierć i umieranie"
Spektakl na 3 osoby i organy Yamaha Electone D-80.

na podstawie
“Trzy dzienniki, zestawione przez Marię von Rosen i Ingmara Bergmana”.

Czytanie fragmentów “Dzienników” z okresu umierania Ingrid Bergman, żony Ingmara Bergmana, matki Marii von Rosen, to bolesna medytacja. Wszelkie nadzieje zawodzą, każdy możliwy ból nadchodzi. “Trzy dzienniki” to skromne, rzeczowe zapiski nieuchronnego końca bycia Ingrid Bergman. I każdego życia.
Czy można to pojąć? Zgodzić się na pewno nie można!
Można wybrać czas i miejsce. Może to jedyny prawdziwy wybór: wczesny wieczór czy noc? Brzeg skalistej wyspy czy północny fiord.
Fragmenty “Dzienników”, powidoki z klasycznych bergmanowskich arcydzieł oraz magiczne brzmienie Yamahy Electone opowiedzą o śmierci i umieraniu, ostatniej rzeczy, dla której warto być, cieszeniu się życiem i eutanazji, czyli najważniejszych ludzkich sprawach.

Spektakl powstał w porozumieniu z Ingmar Bergman Foundation.

-----------------------------------
Spektakl dofinansowany przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu HUB Kultury KW.

Szczegóły