Anna Smołowik - zdjęcie

Anna Smołowik

8,7 / 10

266 oddanych głosów

Data urodzenia:
08-07-1985 (34 lat)

Absolwentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (2008).

Zadebiutowała w spektaklu Harolda Pintera „Lokatorzy” w reż. Waldemara Śmigasiewicza (2007). Za rolę Lubow Raniewskiej w sztuce A. Czechowa „Wiśniowy sad” w reżyserii Jefgenii Safonowej (2008), otrzymała wyróżnienie na XXVI Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. W 2007 roku została laureatką trzech nagród w X konkursie „Pamiętajmy o Osieckiej”, w tym: II nagrody, Nagrody Publiczności i Nagrody Dziennikarzy. Zdobywczyni Feliksa warszawskiego za najlepszy debiut w sezonie 2009/2010 r. W Teatrze telewizji debiutowała rolą Hanki Orzechowskiej w spektaklu Macieja Wojtyszki „Powidoki”. Współpracuje z Teatrem Ludowym w Krakowie - gdzie gra Stefcię w „Stefci Ćwiek w szponach życia” w reż. Mateusza Przyłęckiego, Och Teatrem , gdzie gra Dunię w „Wassie Żeleznowej” w reż. W. Raźniaka, Teatrem Konsekwentnym, w którym występuje w "Kompleksie Portnoya” w reż. A. Popławskiej i A. Sajnuka. Na scenie Laboratorium Dramatu gra w „Przylgnięciu” P. Rowickiego i „Stephenie Moles, zabiła swojego męża, a potem odpiłowała mu prawą dłoń” M. Prześlugi.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Kompleks Portnoya

Tragikomedia

Oto Alexander Portnoy: Żyd i antysemita, seksoholik i onanista, maminsynek i buntownik, szowinista i zastępca komisarza Nowego Jorku ds. równouprawnienia. Bohater spektaklu stara się odnaleźć własną tożsamość, jej czystą i niezapisaną formę - wolną od semickiego wychowania, powinowactwa i przywiązania. Jeszcze nie wie, że to niemożliwe.

Wielokrotnie nagradzana inscenizacja głośnej powieści Philipa Rotha w reżyserii Adama Sajnuka i Aleksandry Popławskiej. Spektakl jest adaptacją powieści, która w latach 70. stała się manifestem ówczesnego pokolenia amerykańskiego. Sztukę doceniono dwoma Feliksami Warszawskimi: w najważniejszej kategorii, czyli za reżyserię - dla Adama Sajnuka (który również wciela się w postać Alexa) i Aleksandry Popławskiej oraz za debiut aktorski dla Anny Smołowik, grającej i skromną siostrę Portnoya, i liczne wcielenia jego kochanek.

Realizację Sajnuka można zachwalać długo i na różne sposoby. Ale najlepszą recenzją niech będą słowa Lecha Śliwonika, byłego rektora Akademii Teatralnej i redaktora naczelnego "Sceny", na której łamach tak pisał o "Kompleksie": Naprawdę dobra robota. No niech będzie - bardzo dobra.

Szczegóły

8 kobiet

Dramat

Odcięty od świata dom na pustkowiu. Osiem kobiet – matka, żona, szwagierka, siostra, dwie córki, dwie pokojówki – podejrzanych jest o zabójstwo pana domu. Każda ma motyw, by zabić, każda ma alibi. Kobiety, próbując rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci, zaczynają prowadzić pełną zaskakujących zwrotów akcji, błyskotliwych ripost i kąśliwych uwag grę. Jakie emocje wyzwoli śmierć pana domu? Jakie sekrety zdemaskuje? 8 kobiet to spektakl, który łączy elementy powieści kryminalnej w stylu Agaty Christie, z komedią, melodramatem i musicalem. Jest także, a może przede wszystkim, opowieścią o różnych typach, wymiarach i tajemnicach kobiecości. Osiem kobiet i osiem wspaniałych aktorek na scenie.

Szczegóły

Wichrowe Wzgórza

Melodramat

Adaptacja kultowej powieści Emily Brontë dokonana przez Julię Holewińską i Kubę Kowalskiego jest próbą spojrzenia na Wichrowe Wzgórza jak na swoistą „encyklopedię miłości”. Relacja Katarzyny i Heathcliffa to utopijna wizja miłosnego związku funkcjonującego poza jakimkolwiek kontekstem kulturowym: uczucie łączące przybrane rodzeństwo wymyka się klasyfikacji, istnieje poza językiem czy konwenansem, jest gwałtowne, nie uznaje kompromisów, jest wreszcie niebezpieczne i destrukcyjne.

Spektakl przeznaczony dla pełnoletnich widzów.

Szczegóły

Pozory mylą

Komedia

Nic nie jest takie, jakim się wydaje...

Główny bohater - Sherman, to wspaniały pisarz, który zupełnie nie wierzy siebie i w swój talent. W obawie przed krytyką, zwłaszcza ze strony najbliższych, wydaje książkę pod pseudonimem S.j. Telpeman. Książka staje się hitem i wydawca prosi autora o publiczną promocję w popularnym talk-show. Wystąpienie w telewizji zdaje się przerastać nieśmiałego Shermana, dlatego prosi o pomoc swojego przyjaciela Matta. Tak rozpoczyna się pełna niespodzianek, zaskakujących zwrotów akcji i humoru akcja spektaklu.

Szczegóły

Dogville

Dramat psychologiczny

Sezon 2016/2017 Teatr Syrena rozpoczyna premierą jednego z najbardziej intrygujących tytułów ostatnich lat - "Dogville" Larsa von Triera. To mroczna historia osadzona w miasteczku, którego mieszkańcy - poczciwi, pobożni i pracowici ludzie - decydują się dać schronienie obcej, młodej kobiecie. Grace ucieka przed bandą gangsterów, a za wsparcie społeczności Dogville godzi się rewanżować drobnymi pracami. Z czasem mieszkańcy miasteczka rozsmakowują się w poczuciu władzy nad dziewczyną, dręcząc ją i wykorzystując w coraz bardziej haniebny sposób. Już nie ma odwrotu, w poczciwym Dogville wydarzy się coś potwornego...

W 2003 roku Lars von Trier zrealizował wstrząsający film z Nicole Kidman w roli Grace. Autorem scenicznej adaptacji scenariusza jest Christian Lollike.

- Starałem się przede wszystkim oddzielić tekst od filmu - opowiada Lollike - by pozwolić reżyserom teatralnym na opowiedzenie swojej własnej, oryginalnej wersji "Dogville". Oczywiście sztuka bazuje na filmie, ale Lars von Trier był na tyle uprzejmy, że zgodził się na wykorzystanie przeze mnie wcześniejszych wersji scenariusza. To pozwoliło mi dodać fragmenty tekstu, które zostały wycięte z filmu lub pokazane w inny sposób."

Szczegóły

Obsesje

Musical

Co połączyło aktorkę Annę Smołowik i dramatopisarkę Julię Holewińską?

Poza wcześniejszą współpracą przy głośnych Wichrowych Wzgórzach, połączyły je wspólne obsesje. Ich nowy projekt – muzyczny stend up powstał z rozmów, plotek, anegdot, obserwacji. Wszystkie dotyczyły obsesji. Będzie więc trochę śmiesznie, trochę wzruszająco – o urodzie, miłości, pracy, ambicjach, kompleksach, zawiedzionych uczuciach, terapii, dietach, zazdrości i namiętności. Z kilkunastu piosenek, które zaśpiewa aktorka wyłania się portret współczesnej kobiety z całym bagażem lęków i nadziei, które towarzyszą jej na co dzień. Teksty Holewińśkiej balansujące pomiędzy liryzmem a groteską okazują się krzywym zwierciadłem, w którym zobaczy się nie jeden z nas. Annie Smołowik towarzyszy zespół pod kierownictwem Hadriana Tabęckiego.

Szczegóły

Pożegnania

Dramat

Chłopak z dobrego domu i fordanserka. Spotykają się przed okupacją i po Powstaniu Warszawskim. Agnieszka Glińska opowiada o niespełnionej miłości i o końcu Polski przedwojennej, biorąc na warsztat powieść Stanisława Dygata.

Miłość nie spełni się. Ani przed wojenną hekatombą, ani też w nowym, przywiezionym ze wschodu porządku. Reżyserka przedstawia historię pogruchotanego pokolenia, zastanawia się nad losem polskiej inteligencji i nad naszym dzisiejszym dziedzictwem. Prowadzi przedstawienie ze swadą, wrażliwością, wyczuciem psychologicznych detali. Nie bez przekory i ironii.

"Pożegnania" nazywano inteligenckim rozrachunkiem, tekstem o pokoleniu, dla którego życie skończyło się 1 września 1939 roku. Ta pełna wdzięku i dowcipu opowieść pozwala przyjrzeć się najnowszej historii ironicznie i z dystansem - a także zastanowić nad inteligenckim rodowodem współczesnej Polski.

Szczegóły

Teatr Kępa: ,,Gąska” Nikołaj Kolada

Komedia

Komedia ludzka, czyli skandal obyczajowy w prowincjonalnym teatrze.

Szczegóły

Kyś

Dramat

Znajdujemy się w przyszłości, w roku dwusetnym po Wybuchu. W świecie zawieszonym pomiędzy potrzebą utrzymania „sławnej przeszłości” a koniecznością przeżycia po cywilizacyjnej apokalipsie. Nie jest on już starym światem, ale nie jest jeszcze nowym, a jego jedyną stałą jest niekonsekwencja.

W tym świecie istnieje gród, którego mieszkańcy mają przeróżne Effekty – niezliczoną ilość uszu rozsianych po całym ciele, nadnaturalną długowieczność, a nawet mutację na poziomie umysłowym. To, co ludzkie przeistacza się, dążąc do zezwierzęcenia. „Skąd to się bierze? Dlaczego wszystko u nas mutuje, dosłownie wszystko! Mało, że ludzie, ale język, pojęcia, znaczenie!” mówi jedna z postaci powieści Tatiany Tołstoj.

Szczegóły

Szkarłatny płatek i biały

Dramat

Bohaterem "Szkarłatnego płatka" Michela Fabera jest XIX wiek, przedsionek nowoczesności, w którym tematy takie jak prawa kobiet, religia i nauka, stosunek do seksualności czy modele kobiecości i męskości są definiowane na nowo — powoli wyłania się z nich nasz współczesny świat.

Dziewiętnastowieczny Londyn Fabera raz wydaje nam się bezpiecznym przez swój dystans historycznym światem, żeby po chwili okazać się gorzką karykaturą naszej współczesności. Pięć postaci, których losy śledzi nasz spektakl, reprezentuje dylematy czasów przełomu: przemysłowiec rozdarty pomiędzy młodzieńczymi ideałami a kapitalistycznym światem; niedoszły pastor zmagający się z potrzebami ciała; głęboko wierząca działaczka społeczna, którą brak poszanowania konwenansów skazuje na wykluczenie; eteryczna i niewinna dama skazana na bycie kochanką z krwi i kości, żoną i matką; wreszcie prostytutka, która pokonuje kolejne szczeble drabiny społecznej i przekonuje się, że wyższy status wcale nie oznacza większej wolności. To właśnie pragnienie wolności, szeroko rozumianej emancypacji, wydaje się być wspólnym mianownikiem dla dążeń bohaterów Szkarłatnego płatka, którzy wypatrują nadchodzącego XX wieku z nadzieją, ale i z lękiem. Czy rzeczywiście nowoczesność przyniosła nam wolność i spełnienie? I czy faktycznie już nadeszła?

Szczegóły