Anna Błaut - zdjęcie

Anna Błaut

8,3 / 10

18 oddanych głosów

Wiek: 44 lat

Absolwentka PWST w Krakowie [2000]

od 17 października 2000 we Wrocławskim Teatrze Współczesnym

Spektakle z udziałem tego aktora:

Panna Nikt

Dramat

W szkole odbywa się zebranie. Nauczyciele, uczniowie i rodzice rozmawiają o samobójstwie jednej z uczennic. Piętnastoletnia Marysia Kawczak wyskoczyła z okna, zabierając ze sobą w ostatnią drogę niewidomego braciszka. Wzajemnym oskarżeniom nie ma końca. Dlaczego to zrobiła?
Cofamy się do chwili, gdy rodzina Kawczaków przeprowadza się z maleńkiej osady do Wałbrzycha. Marysia tuż przed końcem roku idzie do nowej szkoły, w której spotyka ekscentryczną artystkę Kasię i używającą życia Ewę.
Spektakl jest adaptacją kultowej powieści Tomka Tryzny pod tym samym tytułem. Podobnie jak literacki pierwowzór prowadzi odbiorcę poprzez plątaninę zdarzeń rzeczywistych i wyobrażeń bohaterki. Niezwykle dynamiczna, odrobinę ekscentryczna scenografia-instalacja znakomicie wpisuje się w bogactwo przeżyć nastolatki, dookreślając je i komentując.
W scenariuszu wykorzystano wiersz Aleksandry Karpiuk Ja tam stoję oraz tekst Małgorzaty Lempart, licealistki z Wałbrzycha.

Szczegóły

Genialna przyjaciółka

Dramat

[L’amica geniale] na podstawie tetralogii neapolitańskiej Eleny Ferrante.
Powieści Eleny Ferrante – zebrane w cyklu znanym jako tetralogia neapolitańska lub, od tytułu pierwszego tomu, Genialna przyjaciółka – to literacki fenomen ostatnich lat, który wywołał czytelniczą Ferrante fever [gorączkę Ferrante]. Włoska autorka jest specjalistką od tożsamości: jej imię i nazwisko to pseudonim, trwają spekulacje kim jest „prawdziwa” Ferrante i jak bardzo autobiograficzne są jej książki. Tożsamość in progress, wymykająca się schematom, ale też nieustannie ścierająca się ze społecznymi oczekiwaniami i osobistymi projekcjami, to także wielki temat powieściowego cyklu.

Historia życia Eleny – i historia jej przyjaźni z Lilą – to bezkompromisowa i przewrotna wariacja na temat powieści formacyjnej, z główną bohaterką zamiast bohatera, osadzona w realiach tyleż malowniczych [Neapol], co prozaicznych [portret klasowego społeczeństwa z wykluczeniem w tle]. Opowieść porywająca, ale przede wszystkim zawstydzająco szczera, zrywająca z idealizacją na rzecz bezlitosnej introspekcji.
Zaproponowana przez Ferrante zmiana optyki pozwala spojrzeć na klasyczne tematy europejskiej sztuki – jak dojrzewanie, formowanie artysty, kształtowanie społecznej świadomości – z perspektywy radykalnie kobiecej – to znaczy umieszczającej w centrum doświadczenie kobiet, ale także doświadczenie tych i tego, co dotychczas pomijane i wykluczane.

Spektakl na motywach tetralogii, to wyzwanie rzucone teatrowi, próba pogodzenia epickiego rozmachu i intymnej kameralności, społecznego zaangażowania i perspektywy skrajnie osobistej, wreszcie – próba dowartościowania codzienności, spojrzenia na nią bez zbędnych mitologizacji i toksycznych fantazji. To także próba teatralnej odpowiedzi na wykreowany przez Ferrante performans tożsamości – osobnej, ale zawsze kształtowanej przez interakcję z innymi, w ruchu, w doświadczeniu, w działaniu.

Szczegóły

Nauka chodzenia

Dramat

Nauka chodzenia w reżyserii Pawła Miśkiewicza to spektakl-wędrówka przez dramaty, prozę i poezję Tadeusza Różewicza. Reżyser zbudował spektakl z szeregu scen, często urwanych, niedokończonych, pozornie wyrwanych z kontekstu. W spektaklu aktorzy nie są przypisani do postaci. Przyjmują coraz to nowe wcielenia, krążą w przestrzeni metafor, spostrzeżeń i intuicji Poety. Przewodnikiem po życiu i twórczości Różewicza jest on sam, swobodnie krążący pomiędzy fragmentami utworów i wspomnień. Z niezwykle barwnego widowiska wyłania się obraz Poety, który po latach twórczej aktywności zamilkł – bo, jak sam pisał: „poeta poważnie myślący musi zamilknąć” – i przyglądał się światu już tylko z pewnego oddalenia. Chodził po parkach, górach, polanach we Wrocławiu, Konstancinie, Karpaczu, czasem, z właściwym sobie wdziękiem „śmiesznego staruszka” bezlitośnie kpił z naszego codziennego uwikłania w życie, z fałszywych aspiracji i autorytetów, degradacji sztuki... Sam dał świadectwo życia godne swego dzieła, ale zawsze uciekał ze wznoszonych mu przez innych pomników. Spektakl zrealizowany jest w formie przypominającej pracę nad telewizyjnym reportażem.

Szczegóły

Powrót króla

Komedia

Michael Jackson nie umarł!
Cudownie ocalały odnajduje się "gdzieś w Polsce"!
Zwłoki znalezione w posiadłości "Neverland", w rzeczywistości, należały bowiem do jego sobowtóra, w pełni odpowiedzialnego za wszelkie czyny pedofilskie, o które niesłusznie oskarża się Króla Popu. On sam postanawia wrócić do Polski - kraju, w którym był bezgranicznie uwielbiany - aby spełnić daną w latach 90-tych Polakom obietnicę. Obietnicę stworzenia Narodowego Parku Rozrywki Narodowej, który miałby zabawą zbawić podzielony dramatycznie na dwa plemiona polski naród. Tak przynajmniej on sam twierdzi...
A tymczasem - nieświadoma niczego - biedna rodzina niespełnionych polskich artystów, postanawia okraść posiadłość pewnego ekscentrycznego bogacza. Oczywiście w celach artystycznych, a właściwie artystyczno-becikowych...
Ta niezwykle zabawna i wieloznaczna opowieść, autorstwa jednego z najwybitniejszych polskich dramaturgów - Michała Walczaka, przedstawiona zostanie w niespotykanej dotąd w światowym teatrze konwencji. Konwencji komiksu teatralnego...
Tomasz Hynek

Szczegóły

Pogłosy

Dramat psychologiczny

Bohaterem Pogłosów jest człowiek przeżywający śmierć bliskiej osoby. W efekcie traumatycznego doświadczenia świat jawi mu się jako miejsce ciągle ponawiającego się doznania utraty, braku, odchodzenia, zanikania… Umiera żona, sąsiedzi zostają wygnani, krucha więź z ojcem zamiera, pragnienie posiadania dzieci nie spełnia się. Bohater stara się uporać z faktem śmierci ukochanej, ukoić cierpienie, przezwyciężyć poczucie utraty ale także chce poznać prawdę o sobie w tym doświadczeniu. Tego ostatniego pragnienia równie mocno pożąda jak i boi się.Jednak autor Pogłosów nie poprzestaje na próbie stworzenia realistycznego wizerunku cierpiącego człowieka. Buduje opowieść o mechanizmach zachodzących w ludzkiej świadomości postawionej w sytuacji granicznej. Tworzy, tylko z pozoru paradoksalny, wielogłosowy monolog różnych jej aspektów – sprzecznych ze sobą bądź wręcz wykluczających się nawzajem. Bowiem w wielowarstwowej strukturze psychiki człowieka wszystkie treści są równie ważne, wszystkie na równi tworzą sens i formę przeżywanego stanu: myśli, uczucia, pragnienia, fantazje, wspomnienia… I dlatego ocalająca prawda może przyjąć zupełnie nieoczekiwany kształt.
„Dlaczego czepiam się polifonii, rozbicia całości, wielojęzyczności? Skąd wiara w wielogłos, czy mam na to dobre argumenty, odporne na krytykę? Mam przeświadczenie o słuszności tej drogi – choć nie znam jej celu i uzasadnienia wyboru. Czuję, że życie, człowiek i wszystko co ważne, ujawnia się raczej w wielogłosie niż monologu." [Wit Szostak, Poniewczasie, Powergraph, Warszawa 2019 str. 55]

Szczegóły