Andrzej Witlewski - zdjęcie

Andrzej Witlewski

8,2 / 10

13 oddanych głosów

Andrzej Witlewski, baryton, absolwent Akademii Muzycznej w Poznaniu, od 1996 roku występuje regularnie na scenie operowej, musicalowej i estradzie filharmonicznej.Stworzył dotąd wiele ciekawych kreacji, pozytywnie przyjętych przez krytykę i publiczność. Siła i rozpiętość skali jego głosu pozwala mu sięgać także po repertuar bas-barytonowy. Do jego ostatnich sukcesów zaliczyć można przede wszystkim zaśpiewanie roli Zbigniewa w „Strasznym Dworze” St. Moniuszki i Hrabiego w „Przysiędze” A. Tansmana oraz Williama w „ Zagładzie Domu Usherów ” Ph. Glassa - wykonane w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej w Warszawie.

Wcielał się wielokrotnie w postać Figara w „Weselu Figara” W. A. Mozarta, m.in. w Operze Wrocławskiej (1998), także w spektaklu zrealizowanym w ramach Festiwalu Bachowskiego w Świdnicy (2008) i kolejnej wersji - Muzeum Narodowym w Krakowie (2010) z udziałem Capelli Cracoviensis (reż. Jan Peszek). Wraz z orkiestrą Akademii Beethovenowskiej kreował rolę Bakera w owacyjnie przyjętym wykonaniu musicalu Wonderfull Town L. Bernsteina (Wielka Aula Politechniki Warszawskiej, 2010). Na scenie Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie Andrzej Witlewski śpiewał również takie role jak: Schaunard w „La boheme” G. Pucciniego (Treliński, 2006 ), Roucher w „ Andrea Chenier ” U. Giordano (Treliński, 2005 ), Ferryman w „ Curlew River ’’ B. Brittena ( Weideuer, 2005) , Baron Trombonok w „Podróży do Reims „ G. Rossiniego (Konina ,2003) a zadebiutował tam dramatyczną rolą Golauda w polskiej prapremierze opery C. Debussy’ego -„Peleas i Melizanda ( Konina, 2002) .

W latach 1996-2002 był solistą Opery Wrocławskiej, gdzie pod prężną dyrekcją Pani Ewy Michnik przygotował 22 partie operowe i występował m.in. w Royal Festival Hall w Londynie, Philharmonic Hall w Liverpoolu, na Festiwalu Teatralnym w Edynburgu, w Operze Królewskiej w Brukseli i wielu innych scenach europejskich. Z zespołem Opery Narodowej odbył tournee po Hiszpanii i Japonii, prezentując „Salome” R. Straussa.Współpracował z takimi dyrygentami jak Ewa Michnik,Jan Tomasz Adamus, Kazimierz Kord, Jacek Kaspszyk, Andrzej Knap, Robert Satanowski, Alberto Zedda czy Tadeusz Kozłowski.

Ceniony jest za rolę Papagena, Bartola, Escamilia, ale także jako Golaud w „Peleasie i Melizandzie” C. Debussyego, Pocieszliwy w „Graczach” D. Szostakowicza, Ferryman w Curlew River B. Brittena. Śpiewał wielokrotnie partię Jezusa w Pasji wg św. Jana J. S. Bacha, barytonowe partie w Requiem G. Faure i Via Crucis F. Liszta oraz basowe w Requiem i Mszy Koronacyjnej W. A. Mozarta.

Często występuje w:
Spektakle z udziałem tego aktora:

Bal w Savoyu

Operetka

„Bal w Savoyu” Paula Abrahama to operetka w III aktach, której libretto stworzone zostało według najlepszej receptury opracowanej przez takich geniuszy gatunku jak Strauss, Kalman czy Lehar.

To historia towarzysko-miłosna ujawniająca ciągoty międzywojennych elit do wyzwalania się z wiktoriańskiej moralności, podana oczywiście w sosie genialnie syntetycznym. W tej rewiowej i przepysznej aranżacyjnie operetce reprezentant elit frenetycznie balujących u progu zmierzchu bogów brata się z synem orientu, a wybitnie uzdolniony artysta okazuje się być artystką i dokonuje publicznego coming out’u – gdzież, jak nie na wielkim balu w hotelu Savoy!

Tytuł ten był już dwukrotnie wystawiany przez nasz teatr (w 1962 oraz 1989 roku) i za każdym razem cieszył się niesamowitym wzięciem. Spowodowane było to przede wszystkim muzyką, pozwalającą określać „Bal w Savoyu” operetką zaiste musicalową. To właśnie kompozytor dzieła Paul Abraham był tym, który zaimportował jazz na wielkie sceny Europy jeszcze w latach 30-tych XX wieku. Dodatkowym atutem dzieła jest, wzbudzająca zachwyty publiczności imponująca liczba tańców charakterystycznych dla międzywojnia (foxtrot, shimmy, tango, slow fox), z czego skrzętnie korzysta efektowna choreografia.

"Bal w Savoyu" to dzieło jednocześnie piękne i magnetyzujące, a wątki zaakcentowane w naszej adaptacji z pewnością frapować będą umysły w szerokim dyskursie publicznym.
TREŚĆ

Finalizując upojną podróż poślubną Markiz Arystyd Faublas i Madleine na Weneckim tarasie po raz kolejny wyznają sobie miłość i przyrzekają wierność, by nazajutrz powrócić do Nicei i rozpocząć spokojne małżeńskie pożycie. Plany jednak zmienia niespodziewane zaproszenie na bal w hotelu Savoy, które przysyła dawna kochanka Markiza Tangolita - argentyńska tancerka. To egzekucja długu z przeszłości, którego przedmiotem jest kolacja we dwoje na żądanie Tangolity - ekwiwalent za nagłe odprawienie metresy.

Arystyd nie chcąc zdradzić się z dość kontrowersyjnym zamiarem wzywa na konsultację swego przyjaciela - attache poselstwa tureckiego we Francji Mustafę, który w sprawach małżeńskich wykazuje daleko większe (sześciokrotnie!) doświadczenie od Markiza. Ten obmyśla plan wyciągnięcia Arystyda do Savoya pod pretekstem spotkania ze starym przyjacielem, kompozytorem Pasodoble. Plan wspaniały, ma tylko jeden szkopuł - kompozytorem Pasodoble jest przyjaciółka Madleine, Daisy Darlington, która robi zawrotną karierę muzyczną pod męskim pseudonimem i tego samego dnia przybywa do posiadłości państwa Faublas by wyciągnąć Madleine dokładnie na ten sam bal!

Przyjaciółki pozwalają więc Arystydowi i Mustafie snuć intrygę, podczas gdy same wzywają krawca, by ekspresowo skroił dla Madleine balową kreację kobiety wyzwolonej, w której ma dokonać się odpłata pięknym za nadobne - z pierwszym lepszym napotkanych chętnym mężczyzną.

Zaczyna się bal, na którym Madleine z zaciśniętymi pod woalem zębami śledzi flirt Arystyda i Tangolity, sama próbując grać prowokującą ekskluzywną kokotę. W końcu kandydat na kochanka wyłania się z wirującego tłumu (w którym bawi się również wielka koalicja Mustafy i jego sześciu multikulturowych byłych żon, zachwalających go nota bene Daisy, która wyraźnie czuje miętę do tureckiego dyplomaty). Gdy Markiz i Tangolita wybierają pokój, w którym ma się wypełnić zobowiązanie, Daisy zaciąga poznanego Celestyna do pokoju obok, by - przy pomocy usłużnego kelnera - powtarzać wszystko to, co dzieje się za ścianą. Nawet telefon od targanego wyrzutami sumienia męża odbiera Madleine, utwierdzając go w przekonaniu, że grzecznie czeka na niego w domu.

Światła gasną.

Tymczasem w sali balowej szykuje się występ Pasodoble. Ku ogromnemu zdziwieniu zebranych, a zwłaszcza Mustafy, na scenę wkracza Daisy Darlington, ogłaszając przez radio całemu światu, że to ona jest autorką szlagierów, które tańczy się we wszystkich stolicach. To również świetna okazja do ogłoszenia zaręczyn z Mustafą. Swoje ogłoszenie ma też Madleine, która w emocjonalnym wystąpieniu piętnuje swego męża za romans z Tangolitą i jednocześnie rewanżuje się rewelacjami o swoim obcowaniu w pokoju numer 9.

Na drugi dzień o echach skandalu czytają jego bohaterowie w prasie codziennej. Wszystko wskazuje na to, że właśnie kończy się pięknie zaczęte małżeństwo. Sprawę ratuje ostatecznie prowokacja Daisy. Kompozytorka przyciska Celestyna, który zjawia się w domu państwa Faublas w charakterze notariusza mającego załatwić formalności rozwodowe. Finał sztuki publiczność operetkowa zaakceptuje łaskawie i z ulgą, gdyż wszystko kończy się tak, jak zaczęło - bez absmaku.

Szczegóły

Phantom - upiór w operze

Musical

Christine to samorodna artystka, której wspaniałą karierę wróży Hrabia Philipp de Chandon – protektor i mecenas Opery Paryskiej. W tym samym czasie kierownictwo opery przejmuje nowy zarządca, który decyzje podejmuje do spółki z divą operową wątpliwego wdzięku – Carlottą.

Przysłana na przesłuchanie przez hrabiego Christine dostaje od Carlotty ledwo posadę garderobianej, jednak przyjmuje propozycję z ogromną wdzięcznością i pokorą. W zaciszu garderoby nuci swym pięknym głosem melodię, która dociera do Eryka. Ten zachwycony postanawia oszlifować ten wokalny diament. Lekcje idą tak dobrze, że po niedługim czasie Christine jest gotowa na przesłuchanie, jednak możliwe jest to – pod nowymi rządami w operze – jedynie w pobliskim bistro. Za wstawiennictwem Hrabiego dziewczyna prezentuje swoje możliwości i z miejsca podbija serca zgromadzonej publiki. Poruszona Carlotta daje jej natychmiastowy angaż w najnowszej produkcji, zastawiając na nią jednocześnie pułapkę...

Szczegóły

La Traviata

Opera

Akcja opery rozgrywa się w Paryżu i pod Paryżem w 2. połowie XIX wieku. Opowiada historię kurtyzany Violetty Valery, w której zakochuje się młody poeta Alfred Germont.

Violetta skuszona wizją życia u boku przystojnego Alfreda porzuca swojego protektora Barona Douphola i z wielkiego balu trafia do wiejskiej posiadłości gdzie zaczyna sielskie życie. Jednak cieniem na tej sytuacji kładzie się choroba Violetty oraz uszczuplające się oszczędności. Uświadomiony przez siostrę Violetty Anninę Alfred wyjeżdża do Paryża by zdobyć pieniądze, a w tym czasie jego ojciec składa byłej kurtyzanie wizytę by przekonać ją do porzucenia Alfreda, gdyż mezalians jest szkodliwy dla małżeńskich planów jego siostry. Violetta ulega wreszcie namowom Giorgia i wyjeżdża do stolicy Francji by wrócić do poprzedniego stylu życia. W ślad za nią rusza Alfred, który na balu doprowadza do konfrontacji między nim a Baronem Douphol oraz samą kochanką. Skandaliczne zachowanie w efekcie kończy się wyzwaniem na pojedynek. Violetta umęczona i schorowana zmaga się z cierpieniem w samotności i tak zastaję ją Alfred, który po jakimś czasie wraca z dalekiej podróży. W końcu dowiedział się o chorobie i poświęceniu kochanki, wybłagał też u ojca zgodę na ślub z Violettą. Na szczęśliwe zakończenie jest już za późno, Violetta umiera w ramionach ukochanego.

Libretto opery "La Traviata" napisane przez F. M. Piave oparte jest na powieści A. Dumasa "Dama Kameliowa" i stanowi jedną z najciekawszych i najmądrzejszych historii w dziejach opery światowej. Powszechnie uznaje się "Traviatę" za najdoskonalsze dzieło Verdiego, w którym muzyka idealnie konweniuje z kameralnym nastrojem tworzonym przez artystów.

Szczegóły

Zemsta Nietoperza

Operetka

Przepyszna operetka w wykonaniu śpiewaków, tancerzy i muzyków naszego teatru, jest zdecydowanie jednym z lepszych przedstawień jakie kiedykolwiek w Lublinie były wystawiane. Zabawna i wyrafinowana historia intrygi w salonowych realiach Wiednia ma prawo i z pewnością rozbawi najbardziej wymagających widzów.

Dzieło Straussa jest jedną z najlepiej wytrzymujących upływ czasu, wręcz sztandarową dla operetki pozycją. Muzyczny przekrój przez wiele stylów, stawia uwerturę utworu na pozycji zarówno jednej z najbardziej skomplikowanych jak i atrakcyjnych dla ucha.

Akcja rozgrywa się pod koniec XIX wieku w modnym podwiedeńskim kurorcie. Opowiada o losach Gabriela von Einsensteina, który postanawia wieczór przed pójściem do więzienia spędzić na balu, a także jego żony Rozalindy i jej kochanka Alfreda. Zarówno oni, jak i pokojówka Adela wplątani zostają w misterną intrygę zaplanowaną przez dra Falke, który pragnie zemścić się na Einsensteinie, za kawał z poprzedniego karnawału. Pogoń za przyjemnością i zabawą, jest tu głównym motorem rozgrywającej się akcji, która – jak to w operetkach – kończy się szczęśliwie, pozostawiając widza oczarowanego pięknymi melodiami Johanna Straussa.

Szczegóły

Porwanie Sabinek

Komedia

W mieszkaniu panuje względny porządek (żona Ernestyna w sanatorium, ale pokojówka Weronika na posterunku). Profesor języków starożytnych Paweł Owidowicz nie ma zielonego pojęcia o tym, że w ciągu kilku dni jego całe profesorskie życie stanie na głowie. To, o czym Paweł Owidowicz wie doskonale, to stan jego portfela, który od pewnego czasu prowokuje go do refleksji o przemijaniu i kruchości życia.

Paweł Owidowicz jest szacownym obywatelem, dlatego to w jego właśnie drzwiach staje dyrektor Strzyga-Strzycki z osobistym zaproszeniem na spektakl swojego teatru, który właśnie zawitał do miasta. Dowiadując się, że profesor jest autorem niepublikowanej sztuki „Porwanie Sabinek” postanawia ją natychmiast wyreżyserować i wystawić jej prapremierę w ciągu tygodnia. Odurzony spodziewaną sławą, bogactwem i uznaniem profesor zapomina o ostrożności i skromności – zgadza się na inscenizację. Jest tylko pewien mały szkopuł – żona Pawła Owidowicza nie jest – mówiąc delikatnie – do teatru przekonana. Właściwie teatru nienawidzi oraz nim gardzi. Ponieważ Ernestyna niespodziewanie wraca z Krynicy, sprawa schodzi na poziom konspiracyjny.
Dalsze perypetie, to już parada dowcipu sytuacyjnego i literackiego. Mieszanka ambicji literackich okraszona zawiłościami rodzinnymi (Karol i chorobliwie zazdrosna Madzia) i towarzyskimi (stary znajomy Gromski i jego marnotrawny syn Emil, w którym kocha się – a jakże! - córka profesora Anulka). O tej sytuacji powiedzieć humor to mało, tu trzeba powiedzieć Tuwim!

Zapraszamy na zwariowaną komedię ze starożytnością w tle, w której pokojówka poprawia wypracowania z łaciny, a łacina dla odmiany nikogo nie obraża. Poglądowa lekcja nowoczesnej bankowości pod tytułem: Ile razy można pożyczyć to samo pięćset koron - GRATIS!

Szczegóły

Machiavelli

Musical

Ten prowokujący obyczajowo i intelektualnie musical bazuje na genialnym tekście jednego z najwybitniejszych umysłów politycznych w historii Niccolo Machiavellego. Tym razem mistrz podstępu swój geniusz objawia nie w spiskach pałacowych ale w krotochwilnej historii traktującej o ludzkiej głupocie.

Osią libretta musicalu jest intryga, do jakiej zostaje zaproszony zblazowany Machiavelli, który po podstępie doktora Calfucciego spędza wygnanie na grze w kości z miejscowymi. Inspiratorem całego zamieszania jest jego były uczeń Kallimach, który zakochał się w Lukrecji, córki byłej kochanki Machiavellego Sostraty, a żony zdrajcy Calfucciego.

Podjudzony możliwością zemsty na swoim wrogu Machiavelli powraca do Florencji i od Sostraty dowiaduje się, że Lukrecja i Calfucci nie mogą mieć dzieci. W tym samym momencie plan stratega dojrzewa – pozorując niechęć zarzuca haczyk i nęci nadzieją na wyleczenie domniemanej bezpłodności Lukrecji za sprawą genialnego doktora, który posługuje się cudownym korzeniem mandragory. Podczas tajnego spotkania lek zostaje sporządzony, ale skuteczność kuracji okupiona ma być nieuniknioną śmiercią pierwszego mężczyzny, który zbliży się do Lukrecji po zażyciu przez nią cudownej mikstury. Dla powodzenia planu Calfucci godzi się na substytuta wybranego spośród florenckich włóczęgów…

Nie będziemy zdradzać ani zakończenia sztuki, ani mnogości pobocznych wątków, w jakie obfituje musical Machavelli, polecamy go z całego serca wrażliwości i poczuciu humoru naszej szanownej publiczności, dla której takie nazwiska jak Jerzy Wasowski, Ryszard Marek Groński czy Antoni Marianowicz starczą za gwarancję jakości muzyki i słowa z jakich ostatecznie uszyty został spektakl. Warto jednak zaznaczyć, że – jak to w przypadku mieszanki o wzorcowych proporcjach melodyki, liryki i farsy, będącej znakiem firmowym Kabaretu Starszych Panów, songi z Machiavellego stanowią jakość samą w sobie, celnie komentując rzeczywistość, w sposób zadziwiająco błyskotliwy i aktualny.

Szczegóły