Andrzej Blumenfeld - zdjęcie

Andrzej Blumenfeld

8,3 / 10

65 oddanych głosów

Data urodzenia:
12-08-1951 (70 lat)

Polski aktor filmowy i dubbingowy.

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 22 sierpnia 2005 za zasługi w pracy artystycznej został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2013 otrzymał Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza. Debiutował w 1973 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie rolą Posłańca w „Antygonie” Sofoklesa w reż. A. Hanuszkiewicza. Później występował w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. J. Słowackiego w Koszalinie (1973-1975), Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1975-1980) - był Mortimerem w „Marii Stuart” F. Schillera, Beniaminem w „Białym małżeństwie” T. Różewicza, Cyrylem w „Iwonie, księżniczce Burgunda” W. Gombrowicza i Valentinem w „Wieczorze Trzech Króli” W. Shakespeare’a. Na gdańskiej scenie współpracował także ze Stanisławem Hebanowskim. Zagrał u niego Staszka w „Weselu” St. Wyspiańskiego, Fratera Teologusa w „Samuelu Zborowskim” J. Słowackiego, Światosława w „Bazylissie Teofanu” T. Micińskiego. W Teatrze Dramatycznym w Warszawie (1980-1991) zagrał m.in. w spektaklach Macieja Prusa, był Panem w „Operetce” W. Gombrowicza, Towarzyszem Wową w „Carze Mikołaju” T. Słobodzianka, Przechrztą w „Nie-Boskiej komedii” Z. Krasińskiego. Wstępował także w warszawskim Teatrze Studio im. St. I. Witkiewicza (1991-1997), a w latach 1997-2011 należał do zespołu Teatru Narodowego, gdzie był m.in. Oswaldem w „Królu Learze” W. Shakespeare’a i Borys Simeonowem-Piszczykiem w „Wiśniowym sadzie” A. Czechowa. W Teatrze Narodowym zagrał w spektaklach Tadeusza Bradeckiego („Happy end” B. Brechta i K. Weila), Kazimierza Dejmka („Dialogus de Passione”), Jana Englerta („Kurka wodna” St. I. Witkiewicza), Agnieszki Glińskiej („Pożegnania” St. Dygata), Adama Hanuszkiewicza („Antygona” Sofoklesa), Jerzego Grzegorzewskiego („Ślub” W. Gombrowicza), Kazimierza Kutza („Na czworakach” T. Różewicza), Andrzeja Seweryna („Ryszard II” W. Shakespeare’a), Artur Tyszkiewicza („Mrok” M. Bielińskiego), Michała Zadary („Chłopcy z Plany Broni” F. Molnára). W Teatrze Dramatycznym można go zobaczyć w „Cudotwórcy” B. Friela oraz w „Absolwencie” T. Johnsona. Wystąpił w ponad 40 filmach. Na ekranie debiutował w 1974 roku rolą Bielinka w obyczajowym filmie telewizyjnym „Padalce” R. Wionczka. Zagrał m.in. w „Kornblumenblaun” L. Wosiewicza, „Obywatelu Piszczyku” A. Kotkowskiego, „Lawie” wg „Dziadów” A. Mickiewicza T. Konwickiego, „Tylko strach” B. Sass, „ Pianiście” R. Polańskiego. Ma na swoim koncie liczne role telewizyjne.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Cudotwórca

Dramat

Historia trzech osób: Franka - uzdrowiciela, Grace – jego żony oraz impresaria Teddy’ego. Od lat wędrują razem po zapomnianych irlandzkich wioskach, dając nobliwe przedstawienia. Za pomocą tajemnych zaklęć i fantastycznych mocy Frankowi czasem udaje się przywrócić zdrowie chorym. Czasem dokonuje cudów. Zwierzenia trójki bohaterów odsłaniają dzieje tych ludzi, skomplikowane mechanizmy wzajemnych układów, zależności, uczuć. Mówią prawdę – każdy swoją, ale wraz z kolejnym wyznaniem, dostrzegamy różnice w odtwarzanych wydarzeniach i przeżyciach. Wystarczy przecież pominąć jakieś zdarzenie, a obraz życia wygląda zupełnie inaczej.

„Cudotwórca” to pięknie napisana historia o miłości, przyjaźni, oddaniu, poświęceniu. Także o chęci zysku, o niewytłumaczalnej mocy umysłu i cudach. Czy jeśli mocno w coś wierzymy, mamy szansę na cud? A co jeśli mimo ogromnej wiary, cud się nie stanie?


"Cudotwórca” skłania widzów do przyjęcia postawy detektywa. Troje bohaterów opowiada tę samą historię, która osiąga punkt kulminacyjny w hrabstwie Donegal, ale rozłożenie akcentów, ocena zdarzeń, a nawet podstawowe fakty zmieniają się znacząco w każdej wersji. Musimy złożyć własną wersję prawdy i zrozumieć, dlaczego bohaterowie od niej uciekają. – pisał o sztuce Charles Spencer w The Telegraph

Szczegóły

Dotknij wiatru, dotknij wody

Tragedia

„Dotknij wiatru, dotknij wody” – adaptacja sceniczna powieści „Touch the water, touch the wind” Amosa Oza.

„Żydowski nauczyciel nazwiskiem Pomeranz uciekł przed Niemcami do lasu…” Tak rozpoczyna się niezwykła opowieść izraelskiego pisarza Amosa Oza snuta przez grupkę aktorów na scenie. Na naszych oczach przywołują świat ogarnięty wojną, w którym uznane autorytety rzuca się na pożarcie niedźwiedziom, żydowscy uchodźcy śnią o swojej Ziemi Obiecanej, owce potrafią marzyć, a agenci obcych wywiadów prowadzą nieustanną grę.

To wielobarwna historia, czasem czuła, czasem okrutna i gorzka a także poetycka i pełna humoru. Aktorzy użyczają swoich ciał postaciom, aby powiedzieć nam, co oznacza strach, tęsknota za nieśmiertelnością, co znaczy do bólu kochać, jak boli samotność i dlaczego ziemskie zło rozsiewa smrodliwą woń słoniny. To opowieść o tym, jak głęboko w człowieku tkwi wojna i jak dotyczy go na wielu poziomach. Spektakl próbuje opowiedzieć co się dzieje, gdy upada stary porządek, wokół panuje chaos, choć człowiek od zawsze pragnie ukojenia i spokoju.

Główny bohater Elisza Pomeranz ucieka przed Niemcami aby dotrzeć do swojej Ziemi Obiecanej i podarować ludziom Formułę Nieskończoności, która przywróci światu pokój. Jednak czy świat będzie potrafił ją przyjąć?

Szczegóły

Nosorożec

Dramat

Bérenger pracuje w dużej firmie. Nieusatysfakcjonowany pracą, niezadowolony z codziennej rutyny, chciałby żyć więcej i bardziej. Ma wielkie aspiracje, ale niewielkie możliwości. Kiedy jednak w mieście ludzie zaczynają zmieniać się w nosorożce, Berenger postanawia pozostać sobą.

„Wielokrotnie w moim życiu zadziwiało mnie to, co można by nazwać prądem opinii, nagłą zmianą, którą on wywołuje, siłą zarażania, mającą charakter istnej epidemii (...) Ludzie zmieniają swoje poglądy, zmieniają siebie, i gotowi są z całą świadomością zamordować tych, którzy tych poglądów nie podzielają. Za nimi idą inni i tak dalej. Wszystko to dzieje się nie w kategoriach intelektu, ale uczucia, ślepego witalizmu." - mówił w rozmowie o "Nosorożcu" Ionesco.

Szczegóły

Wizyta starszej pani

Dramat

Najbogatsza kobieta świata, lamparcica po siedmiu małżeństwach przyjeżdża do swojego rodzinnego miasteczka, w którym już nawet nie zatrzymują się pociągi, a bezrobocie bije rekordy. Wszyscy spodziewają się deszczu pieniędzy. Klara Zachanasian napędzana jest jednak paliwem zemsty za wygnanie, upokorzenie i śmierć dziecka. Może spełnić oczekiwania mieszkańców jedynie za cenę morderstwa. Czy miejscowi są ją w stanie zapłacić?

To opowieść rozpięta między horrorem, komedią a sensacyjnym reportażem. Klara jak antyczna Medea i Czarna Mamba z filmu Tarantino, całe życie podporządkowała wyrównaniu rachunków. Dürrenmatt korzystając z klasycznego motywu pokazuje mechanizm działania pokusy i pyta, jak daleko można posunąć się dla pieniędzy.

Szczegóły

Absolwent

Dramat

Ameryka. Burzliwe lata 60., w tle rewolucja seksualna, Beatlesi i zapach marihuany. Ben kończy prestiżową uczelnię i zupełnie nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Bunt przeciwko rodzicom, zauroczenie dojrzałą kobietą i inicjacja seksualna – oto jego pomysły na dorosłego siebie. Podnosi się i upada, boi się i jest odważny, zakochuje się i załamuje jednocześnie. Czy uda mu się żyć na własny rachunek?

„Absolwent” to nie tylko opowieść o samotności młodego człowieka, ale też wnikliwy portret hipokryzji klasy średniej. Adaptacja Terry'ego Johnsona powstała na podstawie powieści Charlesa Webba oraz scenariusza filmowego Caldera Willinghama i Bucka Henry'ego na mocy specjalnego porozumienia ze StudioCanal. Została wyprodukowana po raz pierwszy w Londynie i na Broadwayu przez Johna Reida i Sachę Brooksa. Dla Teatru Dramatycznego przetłumaczył ją Jacek Poniedziałek.

Szczegóły

Szalbierz

Dramat

W 250 rocznicę polskiego teatru publicznego Teatr Dramatyczny wystawia głośną sztukę węgierskiego pisarza Györgya Spiró o ojcu narodowej sceny Wojciechu Bogusławskim. „Szalbierz” podejmuje wątek powieści „Iksowie”, zakazanej w Polsce lat osiemdziesiątych z powodu kpiny z naszych bohaterów narodowych. Spiró oskarżonemu o szarganie świętości zabroniono wówczas przyjazdów do Polski.

Akcja „Szalbierza” rozgrywa się w teatrze w dniu premiery. Na spektakl, który ma uratować teatr od bankructwa, wybiera się całe Wilno, bo tytułową rolę „Świętoszka” ma zagrać gościnnie legenda - Wojciech Bogusławski. Groźba zerwania premiery wisi w powietrzu, ponieważ mistrz pojawia się dopiero kilka godzin przed spektaklem. Kim jest Wojciech Bogusławski w oczach Węgra? Barwną postacią - intrygantem, błaznem, furiatem i egoistą, a równocześnie patriotą i człowiekiem niezwykle odważnym.

Przedstawienie reżyseruje Gábor Máté, węgierski reżyser i aktor, dyrektor artystyczny słynnego Teatru Józsefa Katony w Budapeszcie. W roli Bogusławskiego wystąpi Witold Dębicki, w obsadzie między innymi: Sławomir Grzymkowski, Agnieszka Warchulska, Agnieszka Wosińska i Małgorzata Rożniatowska.

György Spiró to jeden z najwybitniejszych współczesnych pisarzy węgierskich i znawca polskiej kultury. Laureat prestiżowych nagród, między innymi Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus i Międzynarodowej Nagrody Wyszehradzkiej. Napisał ,,Mesjaszy”, jedną z najważniejszych powieści poświęconych naszemu romantyzmowi.

Szczegóły

Trzy siostry

Tragikomedia

Komediodramat Antoniego Czechowa. Olga, Masza i Irina marzą o miłości, ciekawym życiu duchowym i pracy pełnej sensu. Chcą być niezależne, odkrywać świat, przebywać wśród ludzi, z którymi jest o czym rozmawiać. Siostry Prozorow nie zgadzają się na życie usypiające monotonią, mają nadzieję, że może być przygodą, a nie przemijaniem.

„Trzy siostry” to świat w cieniu przeczuwanej katastrofy. Świat, który już wypadł ze starej formy, a jeszcze nie dał nic w zamian. To moment zmiany, dynamiczny, trudny, ale w swej nieprzewidywalności fascynujący i czasem śmieszny. Wszystko, co wiedzieliśmy o życiu okazuje się nieprzydatne, wszystko trzeba stworzyć na nowo – społeczeństwo, zasady, rodzina i miłość. „Trzy siostry” dzieją się tu i teraz. – mówi Małgorzata Bogajewska, reżyserka spektaklu.

Szczegóły