Agnieszka Kwietniewska - zdjęcie

Agnieszka Kwietniewska

5,2 / 10

9 oddanych głosów

Wiek: 44 lat

Absolwentka Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu.

W Teatrze Polskim we Wrocławiu od 2013r.

Spektakle z udziałem tego aktora:

Joanna Szalona; Królowa

Tragedia

Pierwsza część słynnego kieleckiego tryptyku Jolanty Janiczak i Wiktora Rubin. Tym spektaklem laureaci wspólnego Paszportu Polityki rozpoczęli swą opowieść o wielkich kobietach historii.

Joanna I Kastylijska na wieki zostanie „Szaloną”, „Obłąkaną”. Dlaczego? Bo kochała swego niewiernego męża dłużej niż po grób. Jak głosi legenda dopuszczała się aktów nekrofilii. Członkowie jej rodziny wykorzystali słabość królowej w walce o tron Hiszpanii. Zmarła po kilkudziesięciu latach zamknięcia w murach zamku, w Tordesillas.

Spektakl duetu dąży do transgresji umierającego ciała, które podlega rozkładowi, jak świat osoby beznadziejnie zakochanej. Janiczak i Rubin eksponują w nim miłość, obłąkanie, brak pogodzenia się z odchodzeniem i bezwzględny bój o władzę. To pierwszy spektakl, w którym dramaturżka tak dotkliwie pisze „językiem cielesnym” – docenionym wyróżnieniem na 6. Międzynarodowym Festiwalu Boska Komedia w Krakowie. Główną nagrodę za rolę żeńską przywiozła z tego festiwalu odtwórczyni roli Joanny, Agnieszka Kwietniewska.

Zapraszamy na spektakl o nieprzemijającej tematyce w nowatorskiej formie. Recykling historyczny w wykonaniu aktorów, którym dedykowane były poszczególne role.

Szczegóły

Hrabina Batory

Tragedia

Najnowszy spektakl Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina wieńczy ich głośny tryptyk o kobietach uwikłanych w historię. Podobnie, jak w przypadku dwóch wcześniejszych przedstawień, również powstałych w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Joannie Szalonej; Królowej i Carycy Katarzynie, tutaj także na pierwszym planie znajduje się gra między cielesnością i językiem a mechanizmami sterującymi narracjami o przeszłości.

Historyczna Elżbieta Batory, siostrzenica króla Polski, Stefana Batorego, zwana była „wampirem z Siedmiogrodu” i cieszyła się wątpliwą sławą seryjnej morderczyni. Wszystko dlatego, że nie mogąc pogodzić się z przemijaniem, starała się za wszelką cenę zachować blaknącą urodę i witalność. Pomóc jej w tym miała krew dziewic, które podobno bezlitośnie zabijała na swoim zamku. Janiczak i Rubina nie interesuje jednak zgłębienie motywacji bohaterki, ani zbudowanie jej wiarygodnego profilu psychologicznego. Przesuwając punkt ciężkości, w stosunku do dwóch poprzednich części tryptyku, z Historii, pisanej przez duże „H” - na codzienną rzeczywistość i jednostkowe zmagania z jej kształtem - obnażają przed widzami kulturowe i społeczne implikacje strachu przed starzeniem się, tutaj doprowadzone do ekstremum.

Twórcy replikują w Hrabinie Batory nie tylko doświadczenie lęku przed przemijaniem, ale i melancholii, wypływającej z zatracenia siebie. A grająca Elżbietę Agnieszka Kwietniewska przekonywująco oddaje skomplikowanie wewnętrzne, rozterki i wahania kobiety, która chciałaby desperacko zatrzymać czas i posiąść go jedynie dla siebie. Niestety, w tym cielesno-językowym, demaskatorskim performansie historycznym, podobnie jak w życiu, czas biegnie nieubłaganie.

Szczegóły

Balladyna

Dramat

Na tron Polski wstępuje bezwzględna morderczyni. Kim jest? Jak to się stało, że mistyczna korona polskich królów, uświęcona dotykiem Dzieciątka Jezus, wieńczy skronie zbrodniarki? Jak rodzi się bezwzględna władza i jaką cenę trzeba zapłacić za wejście na szczyt? W tej tragicznej baśni Balladyna, królowa-siostrobójczyni, okrutna dla matki, stanie wobec swoich czynów z podniesionym czołem.Ale to świat odrealniony i fantastyczny, jak wizje każdego tyrana, świat, w którym do ziemskich spraw mieszają się wiedźmy, nimfy i duchy. Choć leniwe i obarczone ludzkimi słabościami, nieziemskie stworzenia zadziwiająco skutecznie wpłyną na bieg zdarzeń.

Tekst uzupełniony został o fragmenty „Genezis z Ducha” i „Króla Ducha” oraz wiersz „Uspokojenie” Juliusza Słowackiego, o fragmenty „Legendy” Stanisława Wyspiańskiego i opery „Goplana” Władysława Żeleńskiego z tekstem Ludomiła Germana. Autorami adaptacji są Tomasz Jękot, Silvermoon & Willow - czyli Sebastian Majewski i Agnieszka Olsten, reżyserka spektaklu. Scenografię i kostiumy - po raz pierwszy dla Capitolu - zaprojektował Olaf Brzeski, który towarzyszy także aktorom na scenie jako rysownik. Autorem muzyki jest Kuba Suchar, światło reżyserował Robert Mleczko, obraz, będący fragmentem scenografii, namalowała Beata Rojek.

Szczegóły

Dobra terrorystka

Dramat

Scenariusz własny na podstawie powieści Doris Lessing (laureatki Nagrody Nobla z roku 2007) pod tym samym tytułem. Dobra terrorystka w reżyserii Agnieszki Olsten jest pierwszym wystawieniem tego dzieła w Polsce. Doris Lessing o swojej powieści powiedziała: „Pomyślałam, że ciekawie byłoby napisać historię grupy amatorów, osób niekompetentnych, którzy zamierzają podłożyć bombę. Miałam główną bohaterkę, bo znam kilka osób podobnych do Alice - tej mieszanki matczynej miłości, troski o wieloryby, foki i środowisko, która w tym samym czasie potrafi powiedzieć: „nie można zrobić omletu bez rozbijania jajek" i która bez mrugnięcia okiem może rozważać zabicie dużej ilości osób.

Im więcej o tym myślałam, tym bardziej stawało się to interesujące. No więc miałam ją, miałam jej chłopaka i z grubsza wiedziałam, jakich potrzebuję ludzi. Chciałam różnorakich bohaterów, więc wymyśliłam parę lesbijek. Ale wtedy zainteresowały mnie postaci, które pojawiły się same z siebie, jak Faye. Potem Faye zmieniła się w osobę destrukcyjną, co mnie zaskoczyło. Mały facecik Philip pojawił się ot tak: usłyszałam wtedy o niezwykle drobnym młodym człowieku, lat dwadzieścia jeden, może dwadzieścia dwa który nie miał pracy i któremu pracę zawsze proponował urząd zatrudnienia.

Na przykład załadunek na ciężarówki bardzo ciężkich roli papieru! Więc nieustannie co trzy dni wylatywał z roboty. Można pomyśleć, że to szaleńcy. Myślę, że to dość zabawna książka. Odczytuję tę książkę też jako opowieść o domu, jego idei, rzeczach, które nas otaczają, o codziennym krzątactwie i całym tym bajzlu, bajzlu - w którym w przypadkowy sposób rodzi się impuls do stanięcia przeciwko.”

„Dobra terrorystka. Poradnik kulinarny” nieco na wzór „The Anarchist Cookboook” Williama Powella jest zbiorem przepisów, jak z domowych przedmiotów codziennego użytku zbudować pokojowe, „dobre” narzędzia do podminowania systemu lub – odwrotnie – do czerpania z niego rozlicznych radości, do stawania się systemu ukontentowanym beneficjentem. Czy zatem dom, ten nasycony opiatami prywatny porządek nagromadzonych rzeczy, z jego wygodami, przytulnością i poczuciem bezpieczeństwa usypia naszą czujność? Jeśli dom, jak w powieści Doris Lessing, to anarchistyczny squat wypełniony amatorskimi pomysłami na lepszy ład świata, p o r z ą d e k r o z j e ż d ż a s i ę , r z e c z y m a j ą s i ę i n a c z e j …

Szczegóły